Tips bij onzekerheid in je relatie

Relativeer en werk aan je zelfvertrouwen.

Niemand kan de beste, leukste, slimste en knapste zijn. Jij dus ook niet. Verwacht dat dan ook niet van jezelf.

Je bent dan misschien niet de beste, leukste, slimste of knapste ter wereld, je bent wel uniek en hebt kwaliteiten genoeg. Je bent zeker de moeite waard.

Onzekerheid die je ervaart in je partnerrelatie kan beslist ook zijn oorzaak vinden in jezelf, maar er zijn daarnaast genoeg mensen die moeite hebben met een levendige actieve partner.

Zij ervaren zichzelf in contacten en activiteiten als wat meer voorzichtig en gereserveerd.

Wanneer je hierin een groot verschil tussen jullie herkent, waardoor je jezelf als minder levendig en ‘ minder goed’ ziet als je partner, is de verleiding groot om jouw nare gevoelens hierover bij je partner neer te leggen.

Deze voelt zich dan beperkt in zijn/haar bewegingsvrijheid en dat brengt irritatie en soms jaloezie. Je loopt dan kans dat een van jullie, of jullie beiden in de verbinding aan elkaar ‘afhaken’. Feitelijk raak je elkaar dan kwijt door grote persoonlijke verschillen.

Jullie kunnen jezelf en elkaar enorm helpen door jullie verschillen in kaart te brengen. Je kunt in gesprek met elkaar onderzoeken welke (al dan niet verborgen) behoeften je naar elkaar hebt en hoe je deze door gewoonweg te onderhandelen in een voor beiden acceptabele vorm kunt brengen.

Het is daarbij belangrijk dat je samen een balans vindt tussen de tijd en de activiteiten die nodig zijn voor jullie partnerrelatie, naast de tijd en ruimte die elk nodig heeft om zich te voeden buiten de relatie.

Ik heb meer uitgebreid over dit onderwerp van de partnerrelatie geschreven in het boek wat is samen met Loïs Eijgenraam schreef: 'Partnerschap/Ouderschap’ - Ouders worden en Geliefden blijven.

Gebruik je kinderen als spiegel. Ze laten direct merken als het thuis niet goed zit.

 

Ga dan bij jezelf na waaraan het thuis ontbreekt. Wat zij missen, missen jij en je partner ook.

Doe daar iets mee. Dat is een goed begin voor stabiliteit, warmte en veiligheid.

Als jarenlange zelfkritiek niet heeft geholpen,
probeer dan eens goedkeuring van jezelf
en kijk wat er gebeurt.

Schrijf elkaar eens een brief; maak daarin kenbaar wat je moeilijk vind om onder woorden te brengen, of wat je momenteel mist in de relatie.

Probeer elkaar ook te vertellen wat je bijzonder in elkaar en van elkaar vindt.

Lees dit hardop aan elkaar voor, neem er rustig de tijd voor en nadat je een item (voor)gelezen hebt, bespreek dit dan met elkaar ook kun je er een vraag over formuleren.......maar geen waarom of ww vraag.

Heerst er gelijkwaardigheid in jullie relatie?

Ga eens na hoe vaak je naar de pijpen van je partner danst? Hoe vaak kun jij jezelf zijn in je relatie?

Of is het omgekeerde misschien aan de hand: jij bent de dominante partij en je partner volgt.

Er hoeft niet perse iets verkeerd te zijn aan een duidelijk verschil tussen jou en je partner (rolverdeling), mits jullie daar allebei van bewust zijn en er op een zelfde wijze achter staan.

Meestal staat de één er net iets meer achter dan de ander, waardoor en scheefgroei kan gaan plaatsvinden. En dat kan terloops het begin van het einde betekenen.

Wees dit voor en doe er samen iets aan!

Wanneer jij je onzeker voelt in je partnerrelatie, zul je, zoals wij mensen dat nu eenmaal doen, proberen om weer grip op je situatie te krijgen zodat je rust en je gevoel van veiligheid terugkeren.

Het is bekend dat het ons helpt wanneer we tenminste wat orde en overzicht krijgen in situaties waar we geen of weinig grip op hebben. Vragen die daarbij helpen zijn, om liefst in gesprek met je partner of een vertrouweling, te onderzoeken:

• welke dingen in mijn situatie/in mijzelf geven mij vooral dit gevoel van onzekerheid?

• welke dingen kan ik hierin veranderen, welke niet?

• wat kan ik doen om te accepteren wat ik niet kan veranderen?

• hoe kan ik aan de slag met de dingen waar ik wél iets aan kan doen?

• kan ik deze veranderpunten bespreekbaar maken en durf ik hierin hulp te vragen?

In een relatie wil je je emotioneel verbonden voelen, hiervoor is T.O.B nodig:

- Toegankelijkheid: Kan ik je bereiken?

- Ontvankelijkheid: Kan ik erop vertrouwen dat je je emotioneel voor
me openstelt?

- Betrokkenheid: Weet ik dat je me in mijn waarde laat en dichtbij me
blijft

Dus geen geTOB, dan voel je je emotioneel verbonden !!

Bespreek je onzekerheid met je partner.

Vertel hem of haar van je onzekere gevoelens. Vraag of je partner in eerste instantie alleen maar wil luisteren, en verdiepende vragen stellen. Het is belangrijk dat jij het gevoel gaat krijgen dat je partner je helemaal ziet en begrijpt.

Je gevoelens delen met een naaste helpt, zeker met de persoon (personen) die je het meest dierbaar zijn!

Misschien kun je daarna samen kijken hoe je je onzekerheid op bepaalde punten kunt aanpakken.

Spreek de taal van de ander

Op welke manier komt liefde echt bij je binnen? Doordat iemand iets voor je doet? Of door een aandachtige knuffel? Bij iedereen is dat anders. Doe eens een test wat jouw voorkeurstaal is. Of lees een boek van Gary Chapman over liefdestalen.

En, als je weet wat de taal van je lief is, bedenk dan eens hoe je iets kunt doen wat bij hem of haar bijzonder binnenkomt.

Onderneem nieuwe dingen met elkaar

Door nieuwe dingen te ondernemen , wordt het “prikkelzoeksysteem” geactiveerd. Hierbij spelen dopamine en adrenaline een belangrijke rol.

Als je iets nieuws onderneemt, geeft dat een energieboost. Deze energiebosst is ook een boost voor de relatie: door het hogere dopamine en adrenaline staat men veel meer open voor toenadering.

Als je nieuwe dingen onderneemt doorbreek je de sleur. Daarmee is niet bedoeld dat je echt gevaarlijke dingen moet doen, maar wek dat je iets nieuws onderneemt zodat je je jezelf uitdaagt en weer wakker wordt.

Hier hoort ook bij het lef te hebben om met elkaar emotioneel moeilijke dingen aan te gaan.

Er is een grote kans dat wanneer jij je onzeker voelt, bevestiging gaat zoeken bij je partner.

Bedenk dat jij met jouw eigen gevoelens kan leren omgaan, alle liefde en waardering voor jezelf in jou zit.

Middels therapie kun je leren hoe je wat in jou zit ten gunste van jezelf kan leren gebruiken. En op die manier ook aantrekkelijk wordt voor je partner om van te houden.

RELATIE APK: GA DATEN MET JE EIGEN PARTNER

Het gras lijkt altijd groener bij de buren. Zo kan het ook met relaties gaan. Die singles die daten en leuke afspraakjes hebben, avonturen beleven en met spannende weekendverhalen de maandagochtend koffie volpraten.

Spannend en avontuurlijk is jullie relatie misschien al een tijdje niet meer. Zwangerschap, kinderen, familie, schoonfamilie en dan ook nog werk en studie. Avontuur, spanning en romantiek zijn naar de achtergrond verbannen. Jullie praten nog weinig met elkaar en eigenlijk ben je voortdurend moe en wil je slapen. In alle drukte loop je kans dat jij je partner uit het oog verliest, of dat jij uit het oog van je partner valt.

Dit is het moment voor een RELATIE APK! Tijd om je relatie weer nieuw leven in te blazen.
Je kunt beginnen met afspraakjes voor jullie samen. Geen familie of gezinsuitjes, nee!

Kies voor jullie samen een mooi restaurant, of een stevige wandeling, of gewoon samen ergens op een terras, en praat weer met elkaar. Door herinnering op te halen van het begin kom je ook weer bij wat je toen zo leuk vond aan elkaar, wat je bewonderde en wat je graag zag.

Maak er een gewoonte van om tijd voor jullie samenzijn te reserveren. Hiermee zorg je voor een solide basis om samen oud te worden.

Als daar bij geholpen wilt worden ben je van harte welkom voor een gratis kennismakingsgesprek om te zien of ik de therapeut ben om jullie verder te helpen.

Oogcontact
Een goede en betekenisvolle manier om weer met elkaar in contact te komen. In het begin kan het misschien ongemakkelijk voelen.

Hoe doe je dat? Ga samen op een rustige plaats zitten waar niemand jullie stoort. Ga tegenover elkaar zitten. Zorg dat je allebei prettig zit. Spreek met elkaar af dat je elkaar vijf minuten lang in de ogen kijkt.
Jullie mogen niet praten en ook niet staren.

Neem de tijd om elkaar echt in de ogen te kijken en jezelf aan de ander te laten zien. Ontspan je gezicht en laat je ogen zacht worden.

Maak jezelf ontvankelijk voor je partner, laat hem of haar zich met jou verbinden.

Verlaag doelbewust je emotionele barrières. Wees je ervan bewust dat je tegen je eigen gevoelens van weerstand zult aanlopen; merk ze op en houd ze in het achterhoofd.

Bespreek daarna jullie beider ervaringen.

Doe deze oefening een paar keer per week, totdat het elkaar in stilte aankijken warm en uitnodigend aanvoelt.

Als jij onzekerheid ervaart in je relatie door gedrag van je partner, realiseer je dan dat jij nooit je partner kunt veranderen om weer zekerheid te gaan voelen. Het is een wetmatigheid dat de ander dit zélf moet willen.

Je kunt wel jezelf, je eigen manier van kijken en gedrag veranderen. Gevoelens kun je nooit –direct- veranderen, ze volgen altijd veranderingen in de manier waarop je naar jouzelf en je situatie kijkt, de wijze waarop jij je gedraagt en de reacties daarop van je omgeving.

Je kunt een stap zetten in het scheppen van zekerheid door je over je onzekerheid te uiten naar je partner.

Wanneer het gedrag van jouw partner jou onzeker maakt, kun je dit aangeven en onderzoeken of je er afspraken over kunt maken, of dat je moed kunt ontwikkelen in het aangeven van grenzen bij wat jij wel of niet wilt van de ander.

Als je in een relatie zit waarin je partner jou stelselmatig kleineert heb je dat in het begin vaak niet eens in de gaten. Je voelt je in het begin nog zelfverzekerd en gaat tegen hem in.

Maar zo’n partner gaat heel subtiel te werk. Beetje bij beetje ondermijnt hij jouw zelfvertrouwen en isoleert hij jou van vriendinnen en familie.

Vraag jezelf eens af: wanneer ben jij in je eentje weggeweest? Hoeveel vriendinnen heb jij? Hoe vaak zie je andere mensen zonder je partner?

Is het antwoord: ‘ weinig’’ neem dan zo snel mogelijk contact op met een therapeut! Zij/hij kan je helpen je zelfvertrouwen te hervinden zodat je weer voor jezelf op kan komen.

Maakt je partner je onzeker of durf je niet te geloven dat de ander van je houdt?

Dit is een heel wezenlijk verschil. Als je partner jou onzeker maakt door zijn of haar gedrag, dan is het een communicatie-issue. Hij of zij kan bijdragen aan jouw onzekerheid door zo door te gaan, en bijdragen aan de opbouw van jouw zekerheid door zich anders te gaan gedragen. Samen kunnen jullie hier in leren en experimenteren.

Anders is het, als je niet kunt geloven dat jij de moeite waard bent om van gehouden te worden. In dat geval kan je partner je dat 100 x op een dag vertellen en geloof je het nog niet. Als jij niet van jezelf houdt, kan de ander dat niet herstellen. Dan moet je aan jezelf gaan werken, en kan een therapeut je daar goed bij helpen.

Soms moet je een OEN durven zijn in een relatie. Juist als je onzeker bent in je relatie. We nemen namelijk vaak aan dat we al veel weten over de ander en stellen onze OENIGE vragen niet meer. dat is zonde, want daardoor vaar je soms teveel op je aannames in plaats van de werkelijkheid.
Dus doe vaker alsof je elkaar niet kent en bevraag elkaar.

The golden child: wat deze rol met je doet
Als je terugkijkt op je jeugd, herinner je je waarschijnlijk de momenten waarop je ouders je prezen. Misschien zeiden ze: “Onze Miriam is zo slim, ze mag misschien wel een klas overslaan!” of “We zijn zo blij dat je ons nooit teleurstelt” of “Martijn heeft het hoogste cijfer gehaald voor zijn werkstuk, goed hè?”

Het leek wel of jij het lievelingetje van het gezin was.

Maar voelde het ook fijn? Of zat er een subtiele druk achter die woorden? Was er een druk om altijd perfect te zijn, altijd het goede voorbeeld te geven?

Als je je hierin herkent, ben je misschien opgegroeid als the golden child. Op het eerste gezicht lijkt het een compliment: wie wil er nu niet het favoriete kind zijn? Maar achter die schijnbare waardering schuilt een zware last.

In dit artikel ontdek je wat het betekent om the golden child te zijn en hoe deze rol je volwassen relaties beïnvloedt.


Wat betekent het om the golden child te zijn?
The golden child wordt door de ouders vaak naar voren geschoven als hun “ideale” kind. Dit kind belichaamt wat de ouders graag willen zien: perfectie, succes en een weerspiegeling van hun eigen onvervulde dromen. De aandacht en lof die het gouden kind krijgt, zijn echter vaak voorwaardelijk. Het is een ruil: je prestaties in ruil voor goedkeuring.

In een gezin met meerdere kinderen kan het gouden kind een tegenhanger zijn van de zondebok. Terwijl de zondebok alle negatieve aandacht krijgt, wordt het gouden kind geprezen, maar ook op een voetstuk geplaatst waar het niet af mag vallen.


Hoe het voelt:

Je voelt de constante druk om te presteren en nooit fouten te maken.
Je hebt het idee dat je altijd moet voldoen aan verwachtingen, zelfs als je niet weet wat die precies zijn.
Je voelt je eenzaam, omdat niemand je écht lijkt te zien, los van je successen.


Praktijkvoorbeeld:
Sofie herinnert zich hoe haar ouders haar altijd lieten weten dat ze trots op haar waren. Maar wanneer ze een fout maakte of niet voldeed aan hun standaard, werd het stil. Dat leerde haar dat haar waarde afhing van hoe goed ze het deed – niet van wie ze was.


De schaduwzijde van perfectie
Opgroeien als golden child heeft voordelen: je leert hard werken, je hebt vaak een goed ontwikkeld verantwoordelijkheidsgevoel en je bent waarschijnlijk succesvol in wat je doet. Maar die rol kent ook een keerzijde, vooral in relaties.

1. Angst voor afwijzing
Golden children zijn vaak bang dat als ze niet aan verwachtingen voldoen, ze de liefde van anderen verliezen. Dit kan ervoor zorgen dat ze zich nooit volledig ontspannen voelen in relaties.

Voorbeeld:
Rick heeft een partner die hem vaak vraagt om zijn gevoel te delen. Maar Rick blokkeert, bang dat als hij zijn onzekerheden toont, hij minder aantrekkelijk of sterk overkomt.

2. Moeite met kritiek
Omdat je als golden child gewend bent om altijd geprezen te worden, kan kritiek als een persoonlijke aanval voelen. Dit maakt het moeilijk om constructieve feedback te ontvangen, ook van mensen die het goed met je voor hebben.

Voorbeeld:
Mila’s collega gaf haar opbouwende kritiek over een project. Ze voelde zich niet alleen afgewezen, maar ging ook twijfelen aan zichzelf, ondanks haar vele eerdere successen.

3. Emotionele afstand in relaties
Het gouden kind leert zichzelf vaak te beschermen door een masker van perfectie op te zetten. Dit kan leiden tot een gebrek aan emotionele intimiteit, omdat je bang bent om je kwetsbaar op te stellen.

Voorbeeld:
Sandra’s partner vertelde haar dat hij zich emotioneel buitengesloten voelde. Hij zag haar als sterk en succesvol, maar hij miste een dieper contact. Sandra vond het moeilijk om haar kwetsbaarheid te tonen, omdat ze altijd geleerd had om “alles onder controle te hebben.”



Hoe bevrijd je jezelf van de rol van the golden child?
Het doorbreken van deze rol begint met het herzien van de overtuigingen die je als kind hebt ontwikkeld. Dit kun je doen om jezelf meer vrijheid te geven en je authenticiteit te ontwikkelen:

1. Onderzoek je eigen verwachtingen
Veel golden children nemen de verwachtingen van hun ouders mee naar hun volwassen leven. Vraag jezelf af: Zijn deze doelen echt van mij? Of probeer ik nog steeds iemand anders trots te maken?

2. Durf fouten te maken
Oefen met imperfectie. Kies bewust een situatie waarin je jezelf toestaat om niet perfect te zijn. Misschien laat je een taak los, of probeer je iets nieuws zonder dat je meteen goed hoeft te zijn.

Voorbeeld:
Sven, een perfectionist, besloot om te leren schilderen – zonder lessen of regels. Hij ontdekte dat fouten maken niet alleen oké was, maar ook bevrijdend voelde.

3. Maak ruimte voor emoties
Leer om je verschillende emoties te herkennen en om ze eerlijk te uiten. Begin met het simpelweg benoemen van wat je voelt, zelfs als het ongemakkelijk is. Mensen mogen je gaan leren kennen zoals je bent, niet zoals je geleerd hebt te zijn.

4. Zet kleine stappen naar kwetsbaarheid
Kwetsbaarheid voelt eng, maar het is essentieel voor echte verbinding. Begin met iemand die je vertrouwt. Deel een onzekerheid of een angst, hoe klein ook.


Het gouden kind loslaten
De rol van the golden child is vaak zo verweven met je identiteit, dat het moeilijk kan zijn om los te laten. Maar je bent meer dan je prestaties. Je waarde zit in wie je bent, niet in wat je doet.

Stel je maar voor dat je die zware rugzak met al die verwachtingen af doet. Terwijl je hem neerzet, voel je al dat je lichter bent. Zonder die zware rugzak kun je vrij bewegen en ontdekken wie je echt bent.

Het is tijd om jezelf die vrijheid te gunnen. Je hoeft niet meer het “gouden kind” te zijn om geliefd te worden. Liefde mag onvoorwaardelijk zijn – en dat begint bij jezelf.

Vind je deze tip waardevol? Geef een like!

Het boek behandelt het fenomeen gaslighting in een relatie. Besef je dat je in een relatie zit waar je meer en meer onzeker bent gaan voelen over jezelf. En heb je het gevoel dat het aan jou ligt, dan is dit boek wellicht verhelderen voor je en vooral dat het niet aan jou ligt. Wat gaslightning is en hoe dit fenomeen zich uit wordt met praktische voorbeelden uitgelegd, waardoor je kunt gaan herkennen of je partner of je baas je gaslight. Dat gaat van subtiel ('Nee, je hebt niet tegen mij gezegd dat we een afspraak hadden met vrienden'/ 'Je hebt je sleutels daar niet neergelegd') tot ernstig ('Wat ben je toch ongelofelijk dom' etc. Robin Stern geeft in dit boek ook concrete oplossingen over hoe je los kunt komen van een partner die gaslighting toepast. Een waardevol boek voor een ieder die met gaslighting te maken heeft.

In mijn praktijk vraag ik altijd aan mijn cliënten als ze onzeker zijn.... wat zegt jouw intuïtie?
Mensen die onzeker zijn vinden het heel lastig te luisteren en te vertrouwen op hun eigen intuïtie. Het is heel belangrijk om dat te leren onderscheiden! Ben je onzeker of heeft de situatie jouw onzeker gemaakt? Heb je reden om onzeker te zijn of twijfel je over je eigen gevoelens..... Het loopt vaak kris/kras door elkaar maar alles begint met hoofd en hart met elkaar te verbinden zodat je de juiste gevoelens kan plaatsen.

Onzekerheid zorgt ervoor dat je gedachten negatiever worden. Dat kan er in een relatie voor zorgen dat je niet meer het 'leuke' van de ander kunt zien. Je kunt het ook omdraaien: Wanneer je je partner niet meer 'leuk' vindt, is er dan misschien iets waar je je onzeker over voelt? (Geld, toekomst, kinderen?) Meestal helpt het om juist dit met je partner te bespreken.

Je bent
zo mooi
anders dan ik,

natuurlijk
niet meer of
minder
maar

zo mooi
anders,

ik zou
je nooit

anders dan
anders willen.

Hans Andreüs

Maak een indeling op een A-4 van Maandag tot en met Zondag en plaats bij iedere dag een moment WAAROP je of WAARVOOR je dankbaar was of kon zijn.

Vergelijk dit eens aan het eind van de week, en ontdek dan wat tot dankbaarheid stemt.
Dit kan zeer verrassend zijn........

We kennen allemaal wel gevoelens van onzekerheid. De een staat er meer mee in contact dan de ander.
Door onze gedachten worden gevoelens zoals onzekerheid versterkt. En het kan zomaar gebeuren dat dan we onze partner gebruiken om ons gerust te stellen. Waardoor er een afhankelijke relatie kan ontstaan.
Vaak heeft dit te makken met het innerlijk kind in ons dat schreeuwt om bevestiging die het vroeger niet voldoende gehad heeft, om goed genoeg bevonden te worden, en dat het nodig heeft om dit te horen van een ander.
Wanneer we de onszelf helemaal gaan aanvaarden zoals we zijn, helemaal oké zijn, met alles wat in ons is, dan hoeven we dit niet meer te zoeken bij onze partner. Als we ons dan een keer onzeker voelen kunnen we onszelf geruststellen doordat we onszelf bewust worden van onze (kritische) gedachten en onszelf geruststellen.
En zo kunnen we een relatie aangaan op basis van gelijkwaardigheid, en zijn we niet meer afhankelijk van het gedrag van de ander.

Misschien ben je nog steeds verliefd? Maar als je hier bent is dat waarschijnlijk niet het geval. Dat lijkt je ook niet meer mogelijk. De tip die ik je vandaag geef: probeer iedere dag iets positiefs aan je partner te ontdekken. Het mag heel klein zijn. Misschien vind je het wel aantrekkelijk hoe hij met zijn hand door zijn haar strijkt. Of misschien heeft zij van die leuke lachkuiltjes. Of zijn het dingen die je voor elkaar doet: koken, vuilnis buiten zetten ect. Vaak is dit een manier waarop de man zijn liefde laat zien en niet altijd met mooie woorden of bloemen. Ik gun je dat je op ontdekkingsreis gaat naar de mooie kanten van je partner. Die kanten die jij aantrekkelijk, fijn of veilig vind. Kijk eens wat dat na een tijdje met je relatie doet.

Hoe herken je een ongelukkig huwelijk?
Vaak worden verveling, overspel en onverenigbare toekomstplannen aangehaald als reden om te gaan scheiden. Iedere relatie kent zijn ups en downs, echter is het vaak lastig te bepalen of dit onder de noemer “normaal” geschaard kan worden of dat er echt iets mis is. Wanneer je kritisch naar je relatie kijkt en concludeert dat de slechte periodes overheersen of de voorstelling van het leven zonder jouw partner als een bevrijding voelt, moet er iets veranderen.
Het herkennen van deze gevoelens hoeft niet direct aanleiding te zijn om te gaan scheiden. Het erkennen hiervan kan juist het begin zijn van het zoeken naar een oplossing. Wees open naar je partner toe, probeer samen te achterhalen waar jullie knelpunten vandaan komen en zoek naar mogelijkheden om nader tot elkaar te komen.

Vragen die gesteld kunnen worden ter reflectie.

• De eerste vraag is: is er nog bereidheid tussen je partner en jou om er samen wat van te maken? En als die verdwenen lijkt, kan die nog teruggehaald worden? Willen jullie dat?

• De volgende vraag is: Wat zal er voortaan wel echt goed gaan als jullie uit elkaar gaan? Kan je je voorstellen hoe dat zal zijn? Let op: het gaat niet om de dingen die er dan niet meer zullen zijn, die je kunt vermijden (geen gezeur meer, geen negatief commentaar meer, of geen teleurstelling meer omdat hij/zij …).


• Een heel belangrijke vraag is: wat komt er voor in de plaats? Als je alleen bent, praten de muren dan wel terug? Zul je daar wel gelukkig van worden? Wat levert het op voor de kinderen?

Het is helemaal normaal om soms je partner woest aantrekkelijk te vinden en een andere keer niet zo.
Het is normaal om soms even geen zin in sex te hebben.
Het is normaal dat je hart soms open is en soms meer gesloten.
Het is normaal om je partner af en toe irritant te vinden.

Als je kan accepteren dat het niet altijd rozengeur en maneschijn is. Dat het soms gewoon even niet zo lekker loopt omdat er misschien stress is of wat anders, dan wordt het makkelijker. Kan je meebewegen met de golven van een relatie? En vertrouwen dat het ook weer anders wordt?

Onzeker voelen in je relatie? Twijfelen? Belangrijk is om onderscheid te maken of je gevoel zegt dat er iets niet klopt, dan gaat er dus een alarmbelletje af, of dat je je onzeker voelt over de relatie.
Als het dat laatste is ga dan na wat er in jezelf speelt. Durf jij er vol in te stappen of houd je nog ergens aan vast, bijvoorbeeld aan je ouders of aan een bepaalde thema uit je ouderlijk gezin.

Bevestiging vragen kan op allerlei manieren bijvoorbeeld door echt te vragen: hou je nog van me, vind je me nog leuk. Het kan ook veel subtieler door bevestiging te vragen bij allerlei dagelijkse dingen bijvoorbeeld is de koffie zo goed? Of eindeloos overleggen over wat je gaat doen of hoe je het moet doen.
Voor je partner kan dit, zeker als er al stress of drukte is, heel benauwend werken.
Wat kan helpen is, het opmerken en de vraag inslikken en proberen te zijn met het ongemak. Kan je jezelf bevestigen? Tegen jezelf zeggen, je mag er zijn, je doet het goed.....
Geeft het veel ongemak en stress, kijk dan eens of je met een coach of therapeut kan praten om te ontdekken waar deze behoefte aan bevestiging vandaan komt en hoe je daar mee om kan gaan.

In het werken met relaties hebben we wel een aantal dingen ontdekt die van belang zijn bij die keuze. Je kunt jezelf een aantal dingen afvragen zoals:

Krijg ik terug wat ik zelf in de relatie stop?
Het valt ons op dat de balans soms zoek is. De ene partner steekt veel meer energie in de relatie dan de ander. Dat kan de ander passief maken, want hij/zij denkt, maar jij doet het toch al

Als jij heel betrokken bent bij de ander en de ander niet bij jou, dan loop je langzaam leeg. Als je vindt dat je relatie niet gelijkwaardig of in balans is en je maakt het niet bespreekbaar, dan is het resultaat dat je wrokkig wordt of je raakt uitgeput en voel je je onbevredigd.

Belangrijk is dus dat je in ieder geval uitspreekt dat je de betrokkenheid van de ander mist en je je nogal eens eenzaam voelt. Als iemand dat niet kan geven, dan kan je samen kijken hoe diegene dat wel kan. Wat blokkeert je partner? Of misschien kan hij/zij iets anders in de relatie geven, waardoor de relatie toch in balans voelt. Het liefst breng je dat op een integere en liefdevolle manier in. Bijvoorbeeld:

“Lieverd, Ik merk dat ik me de laatste tijd wrokkig voel en snel geïrriteerd raak en dat vind ik niet prettig. Ik stuur je regelmatig een appje en zet een kopje koffie voor jou, maar ik krijg weinig van jou terug en dat maakt me ook verdrietig. Hoe zie jij dat? Herken je daar iets in? “

Ga eens, als je je onzeker voelt in je relatie, met je aandacht naar je benen en voeten in plaats van naar je denkende hoofd. Stamp net zo lang rond tot je voeten en benen jou een gevoel van vaste grond in jezelf geven.

Boekentip: De kracht van gehechtheid
Vanaf onze vroege jeugd ontwikkelen we een eigen gehechtheidsstijl. Alle ervaringen die we opdoen in het contact met onze gehechtheidspersonen zijn medebepalend voor onze relationele blauwdruk, die het sjabloon wordt voor ons emotionele landschap in ons latere leven, onze relaties en hoe we ons over onszelf voelen. Als onze vroege ervaringen warm en veilig zijn en gehechtheidsbreuken worden hersteld, ontwikkelen we een veilige gehechtheidsstijl. Worden onze kinderjaren gekenmerkt door verkeerde afstemming, verwaarlozing of andere traumatische ervaringen, dan zullen we onveilig gehecht raken en verliezen we onze belangrijkste verbindingen – met onszelf, met de fysieke buitenwereld rondom ons en met anderen.
Dit boek helpt je je hechtingstijl te herkennen en biedt oefening aan oude gehechtheidswonden te helen .

Soms is relatietherapie geen goed idee.
Bijvoorbeeld als de ene partner de andere stelselmatig 'wegdrukt', vernedert, kleineert, belachelijk maakt, in de greep heeft etc. Als één partner alles geeft en de ander alles neemt en ze wel samenblijven. Als de ene partner zichzelf wil veranderen en de andere partner wil 'helpen' om te veranderen in plaats van zichzelf te beschermen. Hierdoor raakt deze partner mentaal, emotioneel en lichamelijk beschadigd.
Relatietherapie werkt dat contraproductief. Zoek hulp voor jezelf. Je bent van harte welkom voor steun, een luisterend oor en begeleiding.
Warme groet Thekla

Zonde van jou, als je weinig zelfliefde hebt waardoor je snel geraakt bent, en anderen jou naar beneden kunnen halen.
Of misschien ben je het zelf, is het je innerlijke criticus die steeds maar weer negatieve boodschappen geeft.

'Ik ben niet goed genoeg' betekent dat je 'gefuseerd' bent met je gedachten. Je denkt dat je gedachten kloppen en waar zijn.
'Ze vinden me niet goed genoeg', ook dan ben je gefuseerd met je gedachten maar ga je over een mentale grens: alsof je de gedachten van anderen kunt lezen.

Maak je los van deze gedachten (defuseren) en bedenk wanneer deze gedachten in je leven zijn gekomen, welke functie het heeft, wie er eigenlijk aan het oordelen is, wellicht een stem uit het verleden.

Je innerlijke criticus kan een enorme invloed hebben op je welbevinden en dus ook op je relatie. De criticus hoeft niet 'weg', het gaat erom dat je kunt kiezen wanneer je er wel en niet naar wilt luisteren.

Wat maakt jou onzeker in de relatie?
Je mag ervan uitgaan dat je partner je niet expres onzeker maakt. Het is iets wat bij jou zelf ligt. Als deze onzekerheid jou of je relatie blokkeert, is het goed om er eens goed naar te kijken. Schrijf bijvoorbeeld alles op wat daarmee voor jou samenhangt. Wat wordt er bij jou geraakt op dat moment? Welk gevoel roept dit op? En wat kun je uiteindelijk tegenover dit gevoel zetten om hier geen last meer van te hebben? Dus wat heb je op dat moment nodig (van je partner)?

boekentip : Verslaafd aan Liefde van Jan Geurtz
In Verslaafd aan liefde laat Jan Geurtz op heldere wijze zien dat onze zoektocht naar liefde en erkenning voortkomt uit een fundamentele zelfafwijzing. Die proberen we te compenseren met onze zoektocht naar waardering van anderen. Maar dat werkt averechts: het maakt ons juist onzekerder en dus steeds afhankelijker. Zo ontstaat er een verslaving aan liefde, erkenning en de veiligheid van een relatie.
Met humor en praktische voorbeelden toont Jan Geurtz een uitweg uit deze vicieuze cirkel.

Als eerste leer je om voor jezelf je gevoelens te benoemen, die door een specifieke situatie worden opgeroepen. Naarmate je langer met deze oefening bezig bent , wordt het ook gemakkelijker om je gevoelens te verwoorden op het moment dat ze omhoog komen.
dit komt doordat het dan een automatisme is geworden.
je bent niet langer onmachtig, maar in staat om voor jezelf op te komen en hiermee is het dan ook een vaardigheid geworden.

spelregels van een relatiegesprek;
Wanneer je met elkaar praat is het goed om een aantal spelregels te hanteren
Sommige regels zullen logisch lijken, maar toch is het goed om ze even aan te stippen. een relatiegesprek kan heel wat van je vergen!!!
Soms zal je je even moeten inhoudenof moeten stoppen, wanneer je te emotioneel wordt.

Onzekerheid in de relatie kan jullie veel brengen. Als jullie samen de moed en het lef hebben om hiernaar te durven kijken, kunnen jullie van elkaar leren hoe je met je eigen thema`s om kunt leren gaan. Bedenk wel dat jullie twee verschillende personen zijn, de een niet hetzelfde als de ander hoeft te worden. Juist mensen die verschillend zijn kunnen elkaar een andersoortige spiegel voorhouden.

Het hangt er natuurlijk vanaf waar de onzekerheid zit. Het kan zijn dat je onzeker bent over het feit of jullie relatie nog voldoende in zich heeft om ermee door te gaan.

Ben je onzeker over jullie samen? Kijk eens terug naar hoe jullie elkaar gevonden hebben en praat hier eens over door, hoe ging het eigenlijk, hoe vonden jullie elkaar en hoe was de begintijd?

Wat zou je graag weer terug willen? Wat heeft jullie dichterbij elkaar gebracht en wat missen jullie bij elkaar?

Misschien kun je zelf al eens klein beginnen door iets te doen wat je vroeger ook deed en toen goed werkte, misschien alleen al voor jezelf om te kijken wat dit uitwerkt. En een relatie is van samen, maar allebei moeten we er aan werken.

Achterdocht betekent letterlijk dat je dóórzoekt achter gebeurtenissen en het gedrag van je partner.
Vaak verder dan nodig. Wanneer je overal iets achterzoekt dan heb je onvoldoende vertrouwen in je partner.

Veel wordt dan in twijfel getrokken, omdat je denkt te weten dat er nare bedoelingen achter zitten.
Achterdocht wordt gevoed door negatieve gedachtes.
Negatieve gedachtes bepalen je gevoel.

Tip: met behulp van cognitieve gedragstherapie kan je geleerd worden hoe je anders met negatieve gedachtes kunt omgaan.

We kunnen ons soms onzeker voelen in het contact met een partner omdat we het gedrag van onze vader of moeder projecteren op de partner. Het gevoel dat we als kind hadden, bijvoorbeeld angst voor verlating, of verdriet door je niet gezien te voelen, speelt dan weer op. Dit projecteren is een heel onbewust proces! Het kan een enorme eye-opener voor jullie zijn om dit te herkennen. Een relatietherapeut kan je ondersteunen in dit bewustwordingsproces.

Stel elkaar vragen alsof je een onbekende interviewt

Denk niet dat je al alles weet van je de ander, laat al je aannames maar eens achterweg. Maar stel vragen die je normaal gesproken niet stelt. Kies een onderwerp dat je normaal niet uitgebreid bespreekt. Bekijk je partner eens met een frisse blik.

Nodig elkaar uit door middel van vragen op een nieuwe manier naar de realiteit te kijken. Vraag naar de achterliggende ideeën en meningen en neem niet genoegen met een simpel antwoord.

Dus blijf nieuwsgierig naar elkaar, door zonder oordeel op een open en belangstellende manier met elkaar om te gaan. Dat houdt de relatie spannend.

Soms spelen er ineens heftige emoties in een relatie en weet je samen niet goed wat te doen.

De tip deze keer is de volgende: Je hoeft het niet te begrijpen wat er wordt gezegd, het gaat er om dat je wat er is, ruimte geeft om er te zijn. Het is er immers al dus jullie hoeven niet voor de gevoelens of situatie weg te lopen, te ontkennen of er tegen te vechten.

Acceptatie van wat er is, is een belangrijke stap naar verbinding.

Voor mij het basis verlangen van partners in een relatie.
De ander die er voor je is wanneer je het moeilijk hebt.
Maar hoe weet je of dat zo zal zijn?
Of misschien heb je zelfs al eens gemerkt dat de ander er niet was toen je dat zo hard nodig had.

Kun je vanuit deze kwetsbaarheid met je partner praten?
Zeggen wat je nodig hebt en waar je dat misschien gemist hebt zonder de ander het gevoel te geven dat hij/zij schuld heeft.

Deel dit verlangen eens met je partner en vraag hoe dit voor hem/haar is.

Verwoord je angsten en verlangens naar elkaar. Dit kun je samen leren in EFT relatietherapie.

Voel je je onzeker in je relatie? Grote kans dat je partner je precies - zonder dat hij of zij het door heeft - op een kwetsbare plek in jezelf weet te drukken. Die plek zat er echter al voordat je hem of haar leerde kennen!

Als je bereid bent om - wellicht met een therapeut - te onderzoeken welk oud zeer in jou geraakt wordt en welke overtuiging over jezelf daaraan ten grondslag ligt, zul je je zelfverzekerder gaan voelen en steviger in je relatie komen te staan!

Vaak zie ik boosheid vermenigvuldigen, actie-reactie.

Probeer eens niet te reageren met een reactie, maar met een vraag. En dan geen waarom vraag, die kan juist negatief overkomen. Maar een hoe of wat vraag. Bijv:. wat bedoel je precies of hoe komt het dat je zo boos bent.

Ken je die Rolo-reclame waarin een jongetje een olifant plaagt … en diezelfde olifant hem jaren later terugpakt?
Het is grappig bedoeld. Maar het laat precies zien hoe geheugen werkt.
Dit speelt ook in relaties - er is ook een olifantengeheugen binnen relatie patronen.

Dit verklaart waarom relatie(gedrag)verandering vaak al vastloopt -voordat zij goed en wel begint
Veel partners denken dat het vastloopt op hardnekkig gedrag. In werkelijkheid loopt het vast op geheugen.
Niet op wat de ander vandaag doet, maar op wat jij je herinnert. Van eerdere soort gelijke momenten.
Van (liefdes)ervaringen die kwamen en gingen. Van besluiten die rationeel klopten, maar emotioneel schade aanrichtten. Dat geheugen is geen ruis. Het is een actief systeem dat dagelijks bepaalt wat je (nog) wel en wat niet doen.
Wie dit onderschat, overschat het realistische verandervermogen.

Verandering faalt zelden op inhoud
In gesprekken met relaties hoor ik vaak hetzelfde patroon.
De intentie is helder en positief. De afspraken zijn aangescherpt. Rollen en verantwoordelijkheden zijn duidelijk. En toch gebeurt er minder (nieuws) dan verwacht...
En de reflex blijft voorspelbaar.
Er is (mentale) weerstand. De geschiedenis remt.

Maar als je beter kijkt, zie je dat partners niet reageren op de huidige verandering. Ze reageren vooral op eerdere ervaringen, die niet goed zijn afgelopen. Ze verwachten iets van de ander, zonder uitleg. Op die momenten beloven ze samenwerking, maar teleurstelling verschijnt. Gedrag creëert afstand, waar nabijheid nodig is. Het brein lis niet vergeten... zeker als het pijn deed.

Eerdere ervaringen zijn geen toevalligheden maar worden stuurmechanismen
Relatie kennen vaak verhalen die steeds terugkeren.
Over verwachtingen en aannames die vertellen hoe het hier eigenlijk écht gaat. Over wat je beter niet kunt zeggen of over teleurstelling en beschadigd vertrouwen. Over alles dat eerder teleurstelling bracht..

Deze verhalen worden 'self-forfilling prophecy' en vormen het informele besturingssysteem van de relatie. Ze bepalen de uitkomst maar ook het risicogedrag, initiatief en effectieve samenwerking.
Feitelijke correctie verandert daar weinig aan. Want geloof en eigen betekenis wint het van feiten.

Mensen blijven vertellen wat niet erkend is. Zolang ervaringen geen plek hebben gekregen, blijven ze manifesteren. Niet om lastig te zijn, maar omdat het systeem nog geen afronding kent.
Energie en vertrouwen-verlies ontstaat dus niet door het praten over het verleden, maar door het ontbreken van erkenning ervan.

Toekomstgerichtheid en écht verder kunnen gaan, is geen startpunt maar een resultaat Écht geloven in een aantrekkelijk toekomstbeeld dat partners meeneemt naar een positieve toekomst.

In ervaringen met een zwaar verleden werkt dat zelden zomaar.
Niet omdat mensen tegen de toekomst zijn, maar omdat zij zich niet herkennen of vertrouwen in de verwachting van het vertrekpunt. Een toekomst die geen relatie heeft met wat mensen hebben meegemaakt, wordt ervaren als onbetrouwbaar.

Pas wanneer het verleden expliciet is erkend, ontstaat ruimte om vooruit te kijken. Dan verschuift gedrag van defensief /wantrouwen naar constructief zijn. Niet door overtuiging, maar door aansluiting.
Vertrouwen ontstaat pas wanneer mensen voelen dat hun geschiedenis gezien wordt.

Partners die de moed hebben om het verleden van de ander serieus te nemen, bereiken een nieuwe verbinding en kansen.
Niet door het eens te zijn of mee te lijden met alles wat er is gebeurd, maar door te laten zien dat zij begrijpen waarom de ander doet wat ie doet en uit te nodigen iets nieuws te proberen.

Dat vraagt vertraging voordat versnelling mogelijk wordt.
Het olifantengeheugen is geen probleem maar een gegeven
Mensen vergeten misschien veel, maar ze vergeten zelden wat pijn deed. Dat geheugen kun je negeren, maar dan stuurt het ondergronds.

Of je kunt het erkennen, en het benutten als richtinggevend kompas. Échte verandering binnen de relatie begint dan niet met gedrag, maar met betekenis. Niet met interventies, maar met begrip. Niet met tempo, maar met geduld en inleving.
Wie dat serieus neemt, ontdekt dat verschillen en moeite geen rem hoeven te zijn. Het is een gevolg. Van alles wat eraan voorafging.
Neem elkaar daarin mee en dan kan de verandering écht tot nieuwe sfeer en gedrag leiden in je relatie.

Belangrijk inzicht

Onzekerheid is vaak een signaal van een structurele disbalans, geen persoonlijk tekort.

Het gaat minder over:
“Wat is er mis met mij?”
En meer over:
“Wat gebeurt er tussen ons?”

Praktische tip:
Observeer jullie interactie alsof je er van buitenaf naar kijkt.

Stel jezelf deze vraag:
Wanneer voel ik me onzeker?
Wat doet mijn partner vlak daarvoor?
Wat doe ik daarna?

Schrijf het patroon eens uit als een cirkel:
Partner doet X → Ik voel Y → Ik doe Z → Partner reageert weer …

Door het patroon zichtbaar te maken, haal je de onzekerheid uit jezelf en plaats je het in de relatie. Dat alleen al kan veel rust geven.

Wij mensen hebben de neiging zaken te labelen. En als je niet uitkijkt dan wordt datgene wat je voelt alleen maar groter of erger, omdat labels een soort 'absoluutheid' in zich dragen. 'Ik ben nou eenmaal onzeker'.

Dat kan je lamslaan en is niet erg bemoedigend!

Het helpt om bewust een beetje afstand te nemen. Genoeg innerlijke afstand om je niet overweldigd te voelen. Niet zoveel dat je niets meer voelt.

Ik vind het heel helpend om te spreken over de verschillende delen in mij. We bestaan allemaal uit een heleboel verschillende, innerlijke delen. Krachtige delen, creatieve delen, bange delen, boze delen etc.

Dus een deel van mij voelt zich nu onzeker over....(maak het specifiek!). Een ander deel voelt zich boos over.... Het speelse kind in mij moet er een beetje om lachen.

Niet alleen wordt je onzekerheid veel behapbaarder en concreter, maar kan je hiermee ook meer kiezen waar je op intapt, of hulptroepen van andere delen inroepen.

Ik heb zelf wel eens de neiging te serieus te zijn. Dat deel wordt vaak actief als ik iets wil beschermen van mezelf. Dan is er dus ook een onzeker deel. Ik kan er dan voor kiezen voor de dag te komen met de kern (mijn onzekerheid) of om mezelf te helpen door bijvoorbeeld een beroep te doen op mijn speelse deel en een beetje om mezelf te lachen.

Wat is breadcrumbing?
Breadcrumbing is iemand aan het lijntje houden zonder echt moeite te doen voor de ander of om een duidelijk signaal van commitment aan de relatie te geven.
Denk aan uitspraken als: “ik bel je binnenkort”, “we moeten echt een keer afspreken”, “ik heb je gemist”, zonder daadwerkelijk actie te ondernemen of verdieping in de relatie.
Wat je krijgt van deze persoon is net genoeg om in de relatie te blijven, maar niet genoeg om echt een liefdevolle relatie te ervaren.
Soms is het geen onwil, maar onhandigheid. Het kan zijn dat er angst is voor echte intimiteit. Het is niet altijd zo dat breadcrumbing bewust en met slechte intentie gedaan wordt.

Maar het effect is natuurlijk hetzelfde:
– Jij gaat zitten wachten naast de telefoon.
– Je neemt genoegen met het minimale aan aandacht.
– Jij springt meteen op en cancelt je plannen als de ander zegt: “Zullen we afspreken?”
– Je bent elke keer weer blij met elk klein signaal dat je de moeite waard bent en dat houdt je in de greep.

Breadcruming is niet alleen iets uit de datingwereld. Ook als je een gezin hebt, een hypotheek en al lang samen bent, kan breadcrumbing je overkomen. Dan ziet het eruit als:

• “Hij doet wél af en toe iets liefs, dus ik mag niet klagen.”
• “Ik voel me alleen in deze relatie, maar ze zegt wel dat ze van me houdt.”
• “Ik krijg net genoeg om te blijven hopen op wat meer aandacht… en net te weinig om me echt veilig te voelen.”


Waarom breadcrumbing zo verslavend is:
Breadcrumbing werkt als een emotionele gokkast: af en toe win je een lief appje, een knuffel, een “je bent belangrijk voor me”, en daarna verlies je weer. Dan is er weer stilte, afstand of uitstel.
Breadcrumbing maakt een relatie onvoorspelbaar. Dit voelt niet fijn, maar kan ook ontzettend verslavend werken. De term die hier soms gebruikt wordt is ‘intermittent reinforcement’. Het betekent dat je beloning onregelmatig komt, waardoor je het toch blijft proberen. ‘Het zou ook maar zo kunnen gebeuren dat ik vandaag wel geluk heb’, denkt je brein.

Daarom voelt breadcrumbing vaak als:
• Onrust in je lijf. Je checkt je telefoon constant of er al een appje is. Op eieren lopen om de ander maar niet boos te maken.
• Zelftwijfel. Je gaat het gedrag van de ander normaal maken: “Ik ben vast te ‘needy’. Ik moet gewoon geduld hebben. Hij/zij is druk, dat moet ik begrijpen.”
• Over-analyseren. Je doet aannames, vult in wat de ander denkt of voelt, ontleedt het hele gesprek en gaat in op alle details.
• Hoop. “Het gaat al beter. Het wordt heus wel beter. Hij/zij kan het, ik weet het.”


Breadcrumbing in de datingfase:
In dating is het vaak heel duidelijk:
• Ze sturen af en toe iets om je aan het lijntje te houden, maar concrete actie of commitment blijft uit.
• Ze zijn vooral ’s avonds laat ‘aanwezig’.
• Ze zeggen “We moeten echt afspreken” en vervolgens gebeurt er niets
• Jij blijft twijfelen: ‘Vindt hij/zij me nou leuk of niet?


Maar bestaat ‘breadcruming’ eigenlijk ook in lange relaties?
Breadcrumbing in een bestaande relatie is subtieler. En daardoor verwarrender.
1) Je krijgt mini-signalen in plaats van echte aanwezigheid
• “Hou van jou” zeggen, maar emotioneel niet beschikbaar zijn.
• Wel een kus, geen gesprek.
• Wel samen op de bank, maar jij voelt: ‘ik zit naast iemand die niet echt hier is.’
Jullie zijn verbonden in de zin van: je hebt een relatie, maar de echte verbinding die jij associeert met een relatie voel je niet.

2) Er is steeds net genoeg ‘goed gedrag’ om jou stil te houden.
Dit is de naarste vorm, omdat je jezelf gaat gaslighten.
Voorbeelden:
• Het moet eerst escaleren tot een ruzie. Dan komt je partner met bloemen of een leuk uitje, om vervolgens weer afstand te nemen.
• Écht praten kan wel, maar pas als jij heel boos geworden bent. Daarna vervalt het weer in vermijden en ‘ik heb geen zin in dat gedoe’.
• Je partner doet een keer moeite om liefdevol te zijn, waardoor je denkt: ‘Hee, het kan wel!’ Maar dat blijft nooit lang.

3) Beloftes zonder vervolg
• “We moeten echt weer aan onze relatie werken.”
• “Na deze drukke periode wordt het beter.”
• “Volgende maand plannen we tijd voor ons.”
En dan blijft “volgende maand” een soort mythisch land waar jullie relatie ooit gelukkig wordt.

4) Jij draagt het meeste: emotioneel, praktisch, mentaal.
Breadcrumbing in lange relaties betekent meestal dat:
Jij de gesprekken start en de harmonie probeert te herstellen. Je doet steeds weer moeite om jezelf uit te leggen en je emoties te verantwoorden. Jij bent ook altijd degene die verantwoordelijkheid neemt voor je eigen aandeel, de ander zegt vaak dat je je niet zo druk moet maken.
Je partner geeft nét genoeg om de boel niet te laten klappen, maar niet genoeg om de relatie veilig te maken.

5) Het voelt alsof je nabijheid en liefde moet verdienen.
Hoe jij bent, denkt en voelt, is niet goed. Je moet vooral:
• rustig blijven
• niet te veel voelen
• het “goed” brengen
• geen druk zetten op de ander
Jouw behoefte aan contact wordt neergezet als het probleem.

Is afstandelijkheid altijd breadcrumbing? Nee.
Soms is er een logische verklaring.
Iedere relatie heeft fases: stress, ziekte, kinderen, werk, rouw. Dan kan iemand tijdelijk minder beschikbaar zijn.
Het verschil zit ’m in twee dingen:
1. Erkenning
Een partner die tijdelijk minder kan geven, zegt op z’n minst:
“Het lukt me nu niet goed, maar jij bent nog steeds belangrijk voor mij. Geef me wat tijd.”
2. Herstelgedrag
Er komt een concrete brug terug: tijd plannen, gesprekken afmaken, afspraken nakomen.
Bij breadcrumbing is dit er niet. Ze zeggen dat je belangrijk bent, maar gesprekken worden heel vaak niet afgemaakt. Er wordt geen tijd gepland en het proberen te ontwijken van emoties is een terugkerend patroon.

Waarom mensen breadcrumbing 'doen' in een relatie.
Soms is het ego in controle. Soms is er sprake van narcisme of emotionele onbeschikbaarheid. In lange relaties zie ik vaker deze varianten:
Emoties zijn spannend, dus afstand nemen voelt veilig. Bij praten kun je dingen fout zeggen, analyseren voelt prettiger. Door steeds een kruimeltje te geven, kun je lang conflict vermijden. Af ten toe een kruimel voorkomt ook dat je je te veel geeft in een relatie en dat voorkomt afwijzing.
Eigenlijk komt het erop neer dat deze persoon jou niet kwijt wil, maar hij/zij wil ook niet volledig meedoen aan een relatie waarin je beiden investeert.

Wat breadcrumbing met jou doet en waarom je jezelf kwijtraakt:
Breadcrumbing maakt jou alert en onzeker. Je wordt namelijk hyperalert, om de gemoedstoestand van de ander in te schatten. Je gaat jezelf aanpassen. Die ander geeft je het gevoel dat je je moet schamen om meer verbinding en contact te willen. Dus maak je jezelf maar kleiner, om maar niet ‘te moeilijk’ te doen.
En dat is precies waarom het zo schadelijk is: je partner doet steeds minder moeite voor jou en jij verliest jezelf. Je houdt jezelf in een onzichtbare gevangenis omdat die kleine broodkruimeltjes net voorkomen dat je sterft van de honger en tja, je weet ook niet wat er gebeurt als je eruit stapt.

Wat doe je als je breadcruming herkent in je eigen relatie?
Hier is de volwassen versie. Geen ultimatum-theater. Geen drama. Wel gezonde grenzen.

Stap 1: Noem het gedrag, niet het karakter.
Niet: “Jij bent emotioneel onbeschikbaar.”
Wel: “Ik merk dat je soms liefdevol bent, maar daarna trek je je terug en blijft het vaag. Dat geeft mij een onveilig gevoel.”

Stap 2: Vraag om concreet gedrag, geen intenties.
Niet: “Wil je meer je best doen?”
Wel: “Ik wil 2 vaste avonden per week samen zonder telefoon. En als er iets niet lekker loopt, wil ik dat we het binnen 24 uur afronden of plannen.”

Stap 3: Kijk naar consistentie, niet naar pieken.
Breadcrumbing-partners kunnen prima één avond fantastische partners zijn.
Maar jij gaat kijken naar: Zie ik een consistente lijn in dit gedrag?

Stap 4: Zet een grens op die onvoorspelbaarheid.
Onvoorspelbaarheid is een relatie-killer. Het heeft niets te maken met passie of avontuur.
Wat je kunt zeggen:
“Voor mij werkt het niet meer om af en toe een beetje aandacht te krijgen en te blijven hopen op meer. Ik heb consistent contact nodig. Kun en wil je dat met mij bouwen?”
Dit is een gevaarlijke vraag, want als hij/zij zegt: “Ik kan je niet meer bieden dan dit”, dan moet je het daarmee doen. Maar het is dan wel helder. Jij mag dan kiezen: Neem je genoegen met het feit dat het niet gaat veranderen of kies je dan liever voor jezelf?

Stap 5: Als je partner niet meedoet: ook dát is informatie
Dan is je “resultaat” helderheid.
Soms is de pijnlijkste waarheid ook de meest bevrijdende: je kunt geen relatie bouwen met iemand die alleen af en toe langskomt met een kruimeltje aandacht. Het is niet eens de vraag of jij beter verdient. Dit is gewoon de basis voor een gezonde relatie.

De 5 meest gestelde vragen over breadcrumbing:

1) Is breadcrumbing altijd expres?
Niet altijd. Het kan ook voortkomen uit vermijding, onzekerheid, bindingsangst of emotionele onhandigheid. Maar of iemand het nu expres doet of niet, het resultaat is hetzelfde.

2) Hoe weet ik of het breadcrumbing is of gewoon een drukke fase?
Check: Erkent mijn partner het en wordt het benoemd?
Druk = “Het lukt me nu minder, maar ik wil je niet kwijt. Zullen we X doen?”
Breadcrumbing = vaag, uitstellen, geen actie.

3) Kan breadcrumbing ook gebeuren als je al jaren samen bent?
Ja. Dan ziet het eruit als: minimale affectie, uitgestelde gesprekken, beloftes zonder actie, je krijgt net genoeg om de boel niet te laten klappen.

4) Wat als ík degene ben die breadcrumbt?
Ten eerste is het goed dat je het van jezelf ziet. Wat is de reden dat je het doet? Ben je bang voor echte nabijheid? Voel je je snel overspoeld? Begin met eerlijkheid:
“Ik merk dat ik je wel wil, maar dat ik wegduik als het dichtbij komt. Ik wil leren om aanwezig te blijven, maar ik heb daar hulp bij nodig.”
Dat is volwassen. Dat creëert verbinding.

5) Moet je meteen weggaan bij breadcrumbing?
Niet per se. Maar je moet wel stoppen met hopen dat het vanzelf overgaat. Geef duidelijk aan wat je nodig hebt, maak het concreet, en kijk of je partner het ook écht doet. Blijft het gedrag hetzelfde? Dan is de prijs van blijven dat je jezelf in de steek laat.
Als jij jezelf steeds moet overtuigen dat dit genoeg is, dan is het waarschijnlijk niet genoeg.
Je mag gewoon eerlijk zijn in je verlangen:
Ik wil liefde die blijft. Niet liefde die af en toe langskomt om te kijken of ik nog wacht.

In sommige tradities is een door de familie gearrangeerde huwelijk heel normaal en gebruikelijk. Er is niets mis mee en het heeft veel voordelen. En toch werkt deze vorm van initiatie van een relatie niet voor iedereen even goed. Wanneer mensen niet de vrijheid voelen om nee te zeggen, dan kan dit leiden een relatie waar partners ongelukkig zijn. Een deel van hun ongeluk ligt in hun weerstand naar de wijze waarop hun relatie zijn gestart.
Als dat het geval is in je relatie en je herkent de gevoelens van onvrede en ongelukkig zijn, maak dit bespreekbaar met je partner. Uit je gevoelens op een respectvolle wijze. Het is niet je schuld dat je geen liefde ervaart! Door boosheid, schaamte en onzekerheid te uiten, kan je weer openstellen in de relatie. Wanneer je je hart opent en deze gevoelens communiceert, kunnen deze verwerkt worden, er kan dan ruimte ontstaan om elkaar opnieuw en vanuit eigen wil en keuze te leren kennen.

Soms triggert je partner iets wat eigenlijk voortkomt uit eerdere ervaringen — misschien een vorige relatie of een oude angst.
Sta even stil bij:

Is dit gevoel gebaseerd op wat er nu gebeurt?

Of is het een oude wond die opnieuw aangeraakt wordt?

Als je dat verschil leert herkennen, reageer je rustiger en bewuster — en dat voorkomt veel onnodige spanningen.

Onzekerheid wordt vaak groter als je je gevoelens inslikt. Vertel je partner wat er in je omgaat, zonder beschuldigingen.
Bijvoorbeeld:
“Ik merk dat ik me soms onzeker voel als er weinig contact is overdag. Zou je me willen laten weten hoe je dag loopt?”

Door te praten vanuit jezelf in plaats van vanuit verwijt ontstaat er begrip in plaats van defensie.

Veel mensen die relatietherapie overwegen, zijn bang voor oordeel of willen juist graag gelijk krijgen. Zo werkt relatietherapie gelukkig niet.
In relatietherapie ga ik vooral te werk via patroonherkenning. Ik kijk wat er tussen jullie gebeurt, niet op de inhoud, maar in de manier van met elkaar omgaan. Ik zie welke pijnpunten er worden geraakt, welke triggers en onuitgesproken behoeftes er zijn en leg die bloot, zodat we ze kunnen ombuigen naar iets dat wél werkt.

Niet-onderhandelbare grenzen: waarom ze bestaan, hoe ze werken en waarom ze niets met hardheid te maken hebben
In relaties hebben we het veel over communicatie, hechting, patronen en onderliggende emoties. Maar er is één onderwerp dat vaak wél gevoeld, maar nauwelijks helder uitgesproken wordt:

Niet-onderhandelbare grenzen.

Grenzen waarvan je zegt:

“Als dit gebeurt of als dit aanwezig is, dan kan ik daar niet in blijven zonder mezelf kwijt te raken.”

Voor sommige mensen voelt dat hard. Dramatisch zelfs.
Maar dat is het niet.
Het is eerlijk. Volwassen. Het is een teken van zelfzorg.

Wat zijn niet-onderhandelbare grenzen?
Het zijn grenzen waarvan je weet:

“Dit gaat voorbij mijn draagkracht.”
“Dit is niet wat ik in een relatie wil.”
“Hier ga ik mezelf verliezen.”
“Dit raakt een plek in mij die niet te lijmen is.”
En het bijzondere is:
Ze zijn heel persoonlijk.
Voor iedereen anders.

Je hoeft ze niet uit te leggen.
Je hoeft er geen discussie over te voeren.
Je hoeft ook niet te verdedigen waarom het zo voelt.

Het enige wat je moet: ze kennen.
En ze erkennen.

Voorbeeld 1 — De vrouw met twee duidelijke grenzen
Laatst hoorde ik een vrouw vertellen:

“Toen ik trouwde, heb ik twee grenzen uitgesproken.
Als je me slaat of als je vreemdgaat, ben ik weg.
Ik laat je niets uitleggen. Ik laat mezelf niet ompraten.
Niet omdat ik hard wil zijn, maar omdat ik mezelf ken.
Als ik ga luisteren, laat ik me overtuigen.
En daarna ben ik voor de rest van mijn leven gebroken.”

Dit lijkt streng.
Maar het is precies het tegenovergestelde.

Het is zelfkennis.

Zij weet:
“Mijn hart vergeeft sneller dan wat gezond is voor mij.
Dus als ik mezelf niet bescherm, cijfer ik mezelf weg en word ik ongelukkig.”

Dat is geen dreigen.
Dat is niet manipuleren.
Dat is simpelweg zeggen: dit kan mijn systeem niet aan.

Voorbeeld 2 — De kat of geen kat
En dan een totaal ander voorbeeld.
Iets kleins, ogenschijnlijk onschuldig, maar net zo persoonlijk:

Ik houd van katten. Mijn hele leven al.
Voor mij voelt een huis zonder kat… leeg.

Mijn man daarentegen wil absoluut geen kat meer.
We hebben samen ooit een kat gehad die in huis plaste én enorm veel haar verloor — vooral op zijn pak.
En voor hem was dat genoeg.
Zijn grens is: geen kat in huis.

Sommige mensen reageren dan met:
“Wat gemeen.”
“Hij ontneemt je iets dat belangrijk voor je is.”
“Dit hoort een compromis te zijn.”

Maar hoe kan ik het “gemeen” noemen als dit zijn persoonlijke grens is?

Hij voelt zich simpelweg niet fijn met een kat in huis.
Ik wel.

En dan komt de echte vraag:

Wie moet toegeven?
De waarheid is:
niemand moet toegeven.

Ik mag kiezen voor een kat.
Hij mag kiezen dat samenwonen in die vorm dan niet klopt.

Dat betekent niet dat er ruzie is.
Dat betekent niet dat er onwil is.
Het betekent dat we beide onze authenticiteit serieus nemen.

En dat doet dus iets heel belangrijks:

Het legt de keuze open.
Het maakt het eerlijk.
Het maakt het volwassen.

“Als jij dit nodig hebt, dan snap ik dat.
Maar ik kan er niet in mee.
En ik respecteer jouw keuze — maar dan moet ik ook mijn eigen keuze respecteren.”

Dat is volwassen.

Geen drama.
Geen manipulatie.
Geen verwijt.

Gewoon eerlijk.

Waarom zijn niet-onderhandelbare grenzen zo moeilijk?
Omdat ze soms botsen met:

-liefde
-hoop
-je pijnpunten
-verwachtingen
-het plaatje dat we in ons hoofd hebben
-onze eigen neiging om te pleasen of vast te houden

We willen vaak beide.
De liefde én het ding dat eigenlijk niet te combineren is.

Maar zo werkt het niet.
Je kunt niet én jezelf blijven én continu over je eigen grens gaan.

Dan verlies je alles:
je kracht, je energie, je waardigheid en uiteindelijk ook je liefde.


Niet-onderhandelbare grenzen zijn geen ultimatum
Dit is belangrijk:

Een grens gaat over jou, niet over de ander.

Een ultimatum is:
“Als jij dit doet, dan doe ík dat.” Dat is een dreigement en komt uit koppigheid en boosheid.

Een niet-onderhandelbare grens is:
“Als dit gebeurt, kan ik hier niet meer blijven zonder mezelf kwijt te raken. Ik respecteer jou, maar ook mezelf.” Hierbij laat je iemand los in liefde.

Dat is een wezenlijk verschil.

Met een ultimatum wil je de ander controleren.
Met een grens geef je van tevoren duidelijkheid.

Waarom niet-onderhandelbare grenzen relaties juist veiliger maken
Omdat er rust komt.

Er is helderheid.
Er is eerlijkheid.
Er is geen verwarring over wat draaglijk is en wat niet.

Als beide partners weten:

waar hun grenzen liggen
hoe ze zichzelf beschermen
wat ze niet kunnen dragen
wat respect betekent voor beide kanten
en waar de liefde stopt omdat zelfrespect begint
…dan ontstaat er meer veiligheid, niet minder.



Wanneer worden niet-onderhandelbare grenzen een probleem?
Als je ze niet kent.
Als je ze niet uitspreekt.
Of als je ze wel hebt, maar ze inzet om de ander te veranderen.

Een grens die zegt:

“Ik wil dat jij verandert, anders zwaait er wat”
…is geen grens, maar manipulatie.

Een grens die zegt:

“Ik kan dit niet dragen, dus ik kies iets anders”
…is volwassen.


Niet-onderhandelbare grenzen zeggen:

“Ik wil bij je zijn, maar niet ten koste van mezelf.
En jij hoeft niet anders te zijn dan je bent.
Maar ik ook niet.”

Voel je je soms alsof je vervaagt naar de achtergrond? Dat je altijd anderen vooropstelt, terwijl je eigen behoeften op het achterste gaspitje staan? Als je een vrouw bent van in de veertig, vijftig of ouder dan zestig, dan heb je decennia besteed aan het pleasen van anderen. Je hebt het merendeel van je leven je aangepast aan de verwachtingen van anderen. Je hebt gezwegen om conflict of afwijzing te vermijden. Jouw normen en waarden, jouw waarheid? Ongezien en ongehoord.

Je bent hierin niet alleen. Hele volksstammen van vrouwen doen dit al jaren.

Je bent niet alleen.

Dit is geruststellend, maar net zo verontrustend: Blijkbaar vinden we het normaal.

En met trots zeggen ze soms: “Ik ben zorgzaam. Ik maak de ander graag gelukkig. Als de ander blij is, ben ik dat ook”.

Ja, dat is waar. Maar geen grenzen stellen is meer dan dat: Het is uitputtend. Je energie lekt steeds sneller en vaker weg. Je raakt gefrustreerd omdat niemand jou ziet. Andere mensen vragen steeds meer van je, omdat het kan. Je gumt elke dag meer en meer van je essentie uit. Totdat je niet meer weet wie je bent en wat je wilt in het leven.

En als je dat nog wel weet, lukt het je niet om daar te komen vanwege je zelfsaboterende gedrag.

Als je nog geen wake-up call hebt gehad, laat mij je dan even voorschotelen wat de gevolgen kunnen zijn van jouw grenzeloosheid.

Ze zijn niet mals, dus lees alleen door als je het aandurft.

Ik vertel je wel erbij wat er aan te doen is, dus dat is dan wel weer positief!



People-pleasing en Grenzen stellen: populaire zoektermen
In een wereld die vrouwen vaak prijst om hun zorgzaamheid en onzelfzuchtigheid raken velen van ons gevangen in een patroon van people-pleasing. We dimmen ons licht om conflicten te vermijden en verzwijgen wat we echt denken. We proberen afwijzing te ontwijken en we staan toe dat anderen onze onzichtbare lijnen overschrijden. Begrijp me niet verkeerd, het is mooi om dienstbaar te zijn en voor anderen te willen zorgen, maar dit is iets anders dan grenzeloos zijn.

De gevolgen van geen grenzen stellen

Wat gebeurt er als we geen grenzen stellen? De gevolgen zijn niet alleen maar vervelend op het moment zelf. Het is alsof je een steentje in een vijver gooit, de impact zorgt voor golven en lijnen door de hele vijver. Geen grenzen aangeven is als zo’n steentje. Het golft door elk aspect van ons leven: mentaal, psychologisch, fysiek en spiritueel. Na verloop van tijd verliezen we zicht op wie we werkelijk zijn. Onze eigenwaarde leggen we in de handen van partners, familie of collega’s die er niet zorgvuldig mee omgaan.

Door vrouwen wordt er veel gezocht online naar: “grenzen stellen voor vrouwen” of “overwinnen van people-pleasing”. Dat geeft aan dat vrouwen steeds vaker de nare gevolgen ervaren van het niet aangeven van grenzen.


De mentale tol die je betaalt voor het niet stellen van grenzen
Mentaal verandert het niet stellen van grenzen je geest in een slagveld. Je herhaalt gesprekken obsessief: “Ik had dit moeten zeggen,” “Ik had dat moeten doen.” Dit gepieker is niet productief; het is een nutteloze lus die je energie opslokt en je kunt je voornemens vaak niet uitvoeren. Waarom niet? Omdat in het heetst van de strijd je rationele brein wordt uitgeschakeld door je emotionele brein. Je voelt je overweldigd, je bevriest of je sluit je af. Precies zoals in je kindertijd deed, toen het uiten van behoeften leidde tot oordelen of afwijzing.

Je geeft jezelf op je kop omdat je niet sterker bent. Deze zelfbestraffing geeft je een gevoel van falen en veroorzaakt mentale stress. Studies van psychologen zoals Brené Brown tonen aan dat chronisch people-pleasing correleert met verhoogde stress en burn-out.

Zonder grenzen worden je gedachten gekoppeld aan de meningen van anderen. Je eigenwaarde is onstabiel omdat het afhankelijk is van externe validatie: goedkeuring van een partner, een blijk van waardering van een ouder. Jaren later zul je spijt hebben van de tijd die je hebt verspild aan het zorgen voor mensen die het niet waard waren. Je gaat je op een dag realiseren dat je in de schaduw van andermans behoeften hebt geleefd.

De psychologische impact van people pleasing en het niet aangeven van je grenzen
Wanneer je consequent je licht dimt, dus niet opkomt voor wie je bent of je waarheid spreekt, leidt dit tot identiteitsverlies: je vergeet je passies, waarden en verlangens, omdat ze begraven zijn onder lagen van aanpassing. Wie ben je zonder de rol van “zorgverlener”, “redder” of “vredestichter”?

Het verlies van identiteit uit zich als lage eigenwaarde. Je waarde ligt in de handen van mensen die het misschien niet koesteren en niet handelen in jouw belang. Hierdoor word je blootgesteld aan hun emotionele onvolwassenheid, hun neiging om jou een schuldgevoel aan te praten of hun ‘silent treatment’. Je oude overtuigingen als “Ik doe er niet toe” of “Ik ben niet goed genoeg,” komen steeds vaker naar boven, wat een slachtoffermentaliteit voedt. “Waarom behandelen mensen me zo?”

Het antwoord ligt in de signalen die je uitzendt: geen grenzen aangeven nodigen uit tot overschrijding.


De fysieke gevolgen: Your body keeps the score
De verbinding tussen lichaam en geest is sterker dan je denkt. Psychologische spanning komt fysiek tot uiting. Chronische stress door niet-aangegeven grenzen verhoogt het hormoon cortisol, wat leidt tot vermoeidheid, gewichtstoename, slapeloosheid en verzwakte immuniteit. Vrouwen in de middelbare leeftijd melden vaak hoofdpijn, spijsverteringsproblemen of spierspanning door onderdrukte emoties. Elke keer als je “ja” zegt terwijl je “nee” bedoelt, creëert een blokkade in je lichaam.

Deze energetische blokkades manifesteren zich als chronische pijn of ziekte. Onderzoek van de American Psychological Association koppelt slecht grenzen stellen aan hogere percentages hartaandoeningen en auto-immuunziekten bij vrouwen, omdat constante aanpassing het zenuwstelsel uitput.

Mensen die anderen voorop stellen, verwaarlozen zichzelf. Ze slaan trainingen over, eten slechter, nemen geen tijd voor ontspanning. Het lichaam veroudert sneller door gebrek aan zelfzorg.


De spirituele gevolgen van het dimmen van je eigen licht
Spiritueel gezien verbreekt het niet stellen van grenzen je verbinding met je hogere zelf. Je dimt je licht tot je ziel gedempt voelt, twijfelend aan je levensdoel. Deze loskoppeling komt met een gevoel van leegte, een gevoel van een half geleefd leven. Het komt met spijt over ongeleefd potentieel terwijl de jaren verstrijken.

Je spirituele groei stagneert.

Overtuigingen als “Ik moet mezelf opofferen om geliefd te zijn” komen voort uit je jeugd of voorouderlijke patronen, die je terugtrekken in oud gedrag. Als je merkt dat de rationele keuze om te veranderen niet werkt, zijn er wellicht nog onzichtbare energetische koorden waarmee je nog verbonden bent met overtuigingen die niet van jou zijn. Overtuigingen, oordelen en angsten van je ouders bijvoorbeeld, kunnen ervoor zorgen dat je rationele besluit om grenzen te stellen niet genoeg is.

Spiritueel krachtige vrouwen trekken hun lijnen in het zand. Niet alleen door rationeel een besluit te nemen, maar ook door alle mogelijke saboterende invloeden aan te kijken en te onderzoeken. Ze stappen in hun authentieke zelf en durven licht te schijnen op delen in zichzelf die ongemakkelijk voelen. Dit is hoe ze zichzelf bevrijden van onbewuste en onzichtbare barrières.

Dit is schaduwwerk.

Schaduwwerk helpt je je saboteurs in de ogen kijken: Het innerlijke kind dat bang is voor verlating. Het deel dat erop staat dat je jezelf op de laatste plaats moet zetten. Het oordeel van je moeder dat jezelf zijn egoïstisch is.


Hoe pak je schaduwwerk aan?
Schaduwwerk kun je gedeeltelijk zelf doen, maar omdat sommige delen in je schaduw liggen, zijn ze niet zichtbaar voor jou. Daar heb je iemand anders voor nodig: een spiegel die teruggeeft wat jij doet, zegt of gelooft over jezelf.

Wat je zelf kunt doen:

Elke dag schrijven over wat je moeilijk, irritant en vervelend vond en waarom dit zo voelde. Ga diep. Niet “omdat ik het niet fijn vond”. Waarom was het niet fijn? Wat voor gedachte kreeg je over jezelf? Wat voor emotie kwam hier bij? Wat ligt daar onder: angst, verdriet, schaamte? Waar heeft dat in de kern mee te maken?

Neem tijd om niks te doen. Gewoon zitten, je mond houden en voelen wat er in jou naar boven komt. Als er voor de tweede keer een gedachte komt, zeg je in je hoofd: ‘Deze gedachte had ik net al. Deze hebben we al behandeld, kies een andere.’ Blijf met je gedachten zitten tot ze vanzelf rustiger worden. Je moet dit oefenen. Er komt een moment dat het stil wordt in je hoofd en er vaker helpende gedachten komen. De helpende gedachten zijn van je hogere zelf, jouw essentie. Deze is er altijd al geweest en zal er ook altijd zijn. Je moet alleen de weg er naar toe niet steeds laten overwoekeren met onkruid in de vorm van zelfkritiek.

Waar je hulp bij kunt gebruiken in schaduwwerk en het stellen van grenzen
Energetische, niet dienende verbindingen uit het verleden losmaken. Deze door visualisatie verbreken maakt de weg vrij, zodat rationele besluiten om je grenzen te stellen ook echt gaan werken.

In kaart brengen welke overtuigingen je precies saboteren. Soms zijn je saboteurs anders dan je al die jaren gedacht hebt en ben je de verkeerde vijand aan het bestrijden. Opstellingen, sociaal panorama, voice dialogue en delenwerk zijn hier effectief voor.

Het innerlijk kind helen is een onderschatte therapeutische interventie om overtuigingen uit de kindertijd los te laten. Het innerlijk kind is altijd in de pijn van het verleden gebleven en runt je leven, terwijl jij ondertussen doorgegroeid bent. Zoals Carl Jung het zei: “Totdat we het onbewuste bewust maken, stuurt het ons leven en noemen we het het lot.”

Klaar om het volgende decennium jouw licht te laten stralen en je grenzen aan te gaan geven?
De gevolgen van geen grenzen stellen zijn diepgaand, maar de kracht die je hebt gehad om dit jarenlang te doen, gaat ook je kracht zijn om je leven terug te krijgen. Heb geen spijt van hoe je het tot nu toe gedaan hebt, want dit heeft je op bepaalde momenten in je leven gered. Richt je nu op de toekomst en stap uit de schaduw.

Voel je je soms alsof je vervaagt naar de achtergrond? Dat je altijd anderen vooropstelt, terwijl je eigen behoeften op het achterste gaspitje staan? Als je een vrouw bent van in de veertig, vijftig of ouder dan zestig, dan heb je decennia besteed aan het pleasen van anderen. Je hebt het merendeel van je leven je aangepast aan de verwachtingen van anderen. Je hebt gezwegen om conflict of afwijzing te vermijden. Jouw normen en waarden, jouw waarheid? Ongezien en ongehoord.

Je bent hierin niet alleen. Hele volksstammen van vrouwen doen dit al jaren.

Je bent niet alleen.

Dit is geruststellend, maar net zo verontrustend: Blijkbaar vinden we het normaal.

En met trots zeggen ze soms: “Ik ben zorgzaam. Ik maak de ander graag gelukkig. Als de ander blij is, ben ik dat ook”.

Ja, dat is waar. Maar geen grenzen stellen is meer dan dat: Het is uitputtend. Je energie lekt steeds sneller en vaker weg. Je raakt gefrustreerd omdat niemand jou ziet. Andere mensen vragen steeds meer van je, omdat het kan. Je gumt elke dag meer en meer van je essentie uit. Totdat je niet meer weet wie je bent en wat je wilt in het leven.

En als je dat nog wel weet, lukt het je niet om daar te komen vanwege je zelfsaboterende gedrag.

Als je nog geen wake-up call hebt gehad, laat mij je dan even voorschotelen wat de gevolgen kunnen zijn van jouw grenzeloosheid.

Ze zijn niet mals, dus lees alleen door als je het aandurft.

Ik vertel je wel erbij wat er aan te doen is, dus dat is dan wel weer positief!


People-pleasing en Grenzen stellen: populaire zoektermen
In een wereld die vrouwen vaak prijst om hun zorgzaamheid en onzelfzuchtigheid raken velen van ons gevangen in een patroon van people-pleasing. We dimmen ons licht om conflicten te vermijden en verzwijgen wat we echt denken. We proberen afwijzing te ontwijken en we staan toe dat anderen onze onzichtbare lijnen overschrijden. Begrijp me niet verkeerd, het is mooi om dienstbaar te zijn en voor anderen te willen zorgen, maar dit is iets anders dan grenzeloos zijn.



De gevolgen van geen grenzen stellen
Wat gebeurt er als we geen grenzen stellen? De gevolgen zijn niet alleen maar vervelend op het moment zelf. Het is alsof je een steentje in een vijver gooit, de impact zorgt voor golven en lijnen door de hele vijver. Geen grenzen aangeven is als zo’n steentje. Het golft door elk aspect van ons leven: mentaal, psychologisch, fysiek en spiritueel. Na verloop van tijd verliezen we zicht op wie we werkelijk zijn. Onze eigenwaarde leggen we in de handen van partners, familie of collega’s die er niet zorgvuldig mee omgaan.

Door vrouwen wordt er veel gezocht online naar: “grenzen stellen voor vrouwen” of “overwinnen van people-pleasing”. Dat geeft aan dat vrouwen steeds vaker de nare gevolgen ervaren van het niet aangeven van grenzen.



De mentale tol die je betaalt voor het niet stellen van grenzen
Mentaal verandert het niet stellen van grenzen je geest in een slagveld. Je herhaalt gesprekken obsessief: “Ik had dit moeten zeggen,” “Ik had dat moeten doen.” Dit gepieker is niet productief; het is een nutteloze lus die je energie opslokt en je kunt je voornemens vaak niet uitvoeren. Waarom niet? Omdat in het heetst van de strijd je rationele brein wordt uitgeschakeld door je emotionele brein. Je voelt je overweldigd, je bevriest of je sluit je af. Precies zoals in je kindertijd deed, toen het uiten van behoeften leidde tot oordelen of afwijzing.

Je geeft jezelf op je kop omdat je niet sterker bent. Deze zelfbestraffing geeft je een gevoel van falen en veroorzaakt mentale stress. Studies van psychologen zoals Brené Brown tonen aan dat chronisch people-pleasing correleert met verhoogde stress en burn-out.

Zonder grenzen worden je gedachten gekoppeld aan de meningen van anderen. Je eigenwaarde is onstabiel omdat het afhankelijk is van externe validatie: goedkeuring van een partner, een blijk van waardering van een ouder. Jaren later zul je spijt hebben van de tijd die je hebt verspild aan het zorgen voor mensen die het niet waard waren. Je gaat je op een dag realiseren dat je in de schaduw van andermans behoeften hebt geleefd.

De psychologische impact van people pleasing en het niet aangeven van je grenzen
Wanneer je consequent je licht dimt, dus niet opkomt voor wie je bent of je waarheid spreekt, leidt dit tot identiteitsverlies: je vergeet je passies, waarden en verlangens, omdat ze begraven zijn onder lagen van aanpassing. Wie ben je zonder de rol van “zorgverlener”, “redder” of “vredestichter”?

Het verlies van identiteit uit zich als lage eigenwaarde. Je waarde ligt in de handen van mensen die het misschien niet koesteren en niet handelen in jouw belang. Hierdoor word je blootgesteld aan hun emotionele onvolwassenheid, hun neiging om jou een schuldgevoel aan te praten of hun ‘silent treatment’. Je oude overtuigingen als “Ik doe er niet toe” of “Ik ben niet goed genoeg,” komen steeds vaker naar boven, wat een slachtoffermentaliteit voedt. “Waarom behandelen mensen me zo?”

Het antwoord ligt in de signalen die je uitzendt: geen grenzen aangeven nodigen uit tot overschrijding.


De fysieke gevolgen: Your body keeps the score
De verbinding tussen lichaam en geest is sterker dan je denkt. Psychologische spanning komt fysiek tot uiting. Chronische stress door niet-aangegeven grenzen verhoogt het hormoon cortisol, wat leidt tot vermoeidheid, gewichtstoename, slapeloosheid en verzwakte immuniteit. Vrouwen in de middelbare leeftijd melden vaak hoofdpijn, spijsverteringsproblemen of spierspanning door onderdrukte emoties. Elke keer als je “ja” zegt terwijl je “nee” bedoelt, creëert een blokkade in je lichaam.

Deze energetische blokkades manifesteren zich als chronische pijn of ziekte. Onderzoek van de American Psychological Association koppelt slecht grenzen stellen aan hogere percentages hartaandoeningen en auto-immuunziekten bij vrouwen, omdat constante aanpassing het zenuwstelsel uitput.

Mensen die anderen voorop stellen, verwaarlozen zichzelf. Ze slaan trainingen over, eten slechter, nemen geen tijd voor ontspanning. Het lichaam veroudert sneller door gebrek aan zelfzorg.


De spirituele gevolgen van het dimmen van je eigen licht
Spiritueel gezien verbreekt het niet stellen van grenzen je verbinding met je hogere zelf. Je dimt je licht tot je ziel gedempt voelt, twijfelend aan je levensdoel. Deze loskoppeling komt met een gevoel van leegte, een gevoel van een half geleefd leven. Het komt met spijt over ongeleefd potentieel terwijl de jaren verstrijken.

Je spirituele groei stagneert.

Overtuigingen als “Ik moet mezelf opofferen om geliefd te zijn” komen voort uit je jeugd of voorouderlijke patronen, die je terugtrekken in oud gedrag. Als je merkt dat de rationele keuze om te veranderen niet werkt, zijn er wellicht nog onzichtbare energetische koorden waarmee je nog verbonden bent met overtuigingen die niet van jou zijn. Overtuigingen, oordelen en angsten van je ouders bijvoorbeeld, kunnen ervoor zorgen dat je rationele besluit om grenzen te stellen niet genoeg is.

Spiritueel krachtige vrouwen trekken hun lijnen in het zand. Niet alleen door rationeel een besluit te nemen, maar ook door alle mogelijke saboterende invloeden aan te kijken en te onderzoeken. Ze stappen in hun authentieke zelf en durven licht te schijnen op delen in zichzelf die ongemakkelijk voelen. Dit is hoe ze zichzelf bevrijden van onbewuste en onzichtbare barrières.

Dit is schaduwwerk.

Schaduwwerk helpt je je saboteurs in de ogen kijken: Het innerlijke kind dat bang is voor verlating. Het deel dat erop staat dat je jezelf op de laatste plaats moet zetten. Het oordeel van je moeder dat jezelf zijn egoïstisch is.

Hoe pak je schaduwwerk aan?
Schaduwwerk kun je gedeeltelijk zelf doen, maar omdat sommige delen in je schaduw liggen, zijn ze niet zichtbaar voor jou. Daar heb je iemand anders voor nodig: een spiegel die teruggeeft wat jij doet, zegt of gelooft over jezelf.

Wat je zelf kunt doen:

Elke dag schrijven over wat je moeilijk, irritant en vervelend vond en waarom dit zo voelde. Ga diep. Niet “omdat ik het niet fijn vond”. Waarom was het niet fijn? Wat voor gedachte kreeg je over jezelf? Wat voor emotie kwam hier bij? Wat ligt daar onder: angst, verdriet, schaamte? Waar heeft dat in de kern mee te maken?

Neem tijd om niks te doen. Gewoon zitten, je mond houden en voelen wat er in jou naar boven komt. Als er voor de tweede keer een gedachte komt, zeg je in je hoofd: ‘Deze gedachte had ik net al. Deze hebben we al behandeld, kies een andere.’ Blijf met je gedachten zitten tot ze vanzelf rustiger worden. Je moet dit oefenen. Er komt een moment dat het stil wordt in je hoofd en er vaker helpende gedachten komen. De helpende gedachten zijn van je hogere zelf, jouw essentie. Deze is er altijd al geweest en zal er ook altijd zijn. Je moet alleen de weg er naar toe niet steeds laten overwoekeren met onkruid in de vorm van zelfkritiek.


Waar je hulp bij kunt gebruiken in schaduwwerk en het stellen van grenzen
Energetische, niet dienende verbindingen uit het verleden losmaken. Deze door visualisatie verbreken maakt de weg vrij, zodat rationele besluiten om je grenzen te stellen ook echt gaan werken.

In kaart brengen welke overtuigingen je precies saboteren. Soms zijn je saboteurs anders dan je al die jaren gedacht hebt en ben je de verkeerde vijand aan het bestrijden. Opstellingen, sociaal panorama, voice dialogue en delenwerk zijn hier effectief voor.

Het innerlijk kind helen is een onderschatte therapeutische interventie om overtuigingen uit de kindertijd los te laten. Het innerlijk kind is altijd in de pijn van het verleden gebleven en runt je leven, terwijl jij ondertussen doorgegroeid bent. Zoals Carl Jung het zei: “Totdat we het onbewuste bewust maken, stuurt het ons leven en noemen we het het lot.”

Klaar om het volgende decennium jouw licht te laten stralen en je grenzen aan te gaan geven?
De gevolgen van geen grenzen stellen zijn diepgaand, maar de kracht die je hebt gehad om dit jarenlang te doen, gaat ook je kracht zijn om je leven terug te krijgen. Heb geen spijt van hoe je het tot nu toe gedaan hebt, want dit heeft je op bepaalde momenten in je leven gered. Richt je nu op de toekomst en stap uit de schaduw.