Tips bij autonomie in relatie

Veiligheid is niet de afwezigheid van gevaar maar de aanwezigheid van verbinding. Ontdek je eigen manier van veiligheid van veilig zijn in relatie met de ander.

In een relatie spelen er altijd twee componenten: autonomie en verbondenheid. Ze zijn beide nodig voor een gezonde balans. Teveel autonomie maakt dat er weinig van de relatie overblijft, teveel verbondenheid maakt dat je teveel inlevert totdat er geen individu meer overblijft.
Vaak heeft de ene partner meer behoefte aan autonomie en de ander meer aan verbondenheid. Een klein verschil in behoefte kan uitgroeien tot een groot issue, als men elkaars behoefte niet erkent en wederzijds tegemoetkomt. In de praktijk is het meestal één van de twee die inlevert ten koste van zichzelf en dat gaat zich een keer wreken.
Dan is het goed om deze behoeften samen eens open te bespreken, zelf of bij een therapeut.

We dragen vaak de nodige overtuigingen met ons mee. Overtuigingen die we hebben opgedaan in onze opvoeding en levenservaringen.
De mindere kanten van jezelf die voortkomen uit deze overtuigingen heb je al vroeg leren onderdrukken, je weet vast precies hoe je 'mooi' kunt zijn naar de buitenwereld.

De angst voor afwijzing is vaak groot en dit proberen we dan ook uit alle macht te voorkomen.
Maar als je deze schaduwkanten niet aan kijkt projecteer je die delen op de mensen om je heen. Het meest sterk komt dat naar voren in liefdesrelaties.
Kijk ze aan, wees mild voor ze, begrijp ze en omarm ze. Ook zij horen erbij!

In een gezonde relatie kan je het beste in elkaar naar boven halen en van elkaar leren. Je partner mag jou liefdevol attenderen wat jouw gedrag met hem/haar heeft gedaan. Zo om elkaar beter te begrijpen en lief te hebben.
Dit kan alleen als je openstaat voor feedback en kan invoelen hoe het voor de ander is of is overgekomen. Heb jij het vermogen om te reflecteren op je eigen handelen of schuif je het liever veroordelend van je af?
De kracht is dan om naar binnen te keren. Om te reflecteren op jouw eigen handelen. En wees dan ook zuiver om erop terug te komen. Alleen daar zit de groei om een beter mens te worden en een fijnere liefdespartner.

Wil je balans houden in je relatie, zorg er dan voor, dat je een leuk en goed leven hebt. Investeer in je werk als je het anders wilt, onderhoud je vriendschappen en doe leuke dingen! Zo blijft ook je intieme relatie in balans, want de ander is dan een toevoeging ipv een invulling van je leven.

Met regelmaat komen stellen met de opmerking 'we zijn zo verschillend '. Achtergrond is dan dat over allerlei grote en kleine dingen onenigheid is. Als je dan verder praat blijkt het vaak niet over de inhoud te gaan maar over autonomie. Beiden willen gelijk hebben en het doet er niet toe waarover het gaat. Je kunt als richtlijn volgen dat als je veel onenigheid hebt over kleine zaken, dat er iets anders onder ligt: de vraag 'wie heeft het voor het zeggen'. En hoe je daar uit komt? Verander de vraag: wil je gelijk of wil je het goed hebben. Bewaar je meningsverschillen voor dingen die er echt toe doen. Dat betekent niet dat je overal maar op ingeeft, maar dat je voor jezelf bepaalt wat je belangrijk vindt om voor te staan. Eigenlijk zijn dat maar enkele wezenlijke dingen.

Veel relatie problemen komen voort uit een ongelijkwaardigheid. de ene partner steekt veel meer energie in de relatie dan de ander. Hij/zij trekt telkens de kar. Vaak komt dit voort uit een verantwoordelijkheidsgevoel. Hij /zij weet ook goed te verwoorden waaraan het ligt en wat de ander zou moeten doen en spreekt hem daar soms ook nog wel op aan. Maar degene heeft juist zijn/haar eigen kar te gaan trekken en de relatie kar los te laten. Laat de ander maar eens in beweging komen. Dat is de beste manier om dit patroon te doorbreken

Je kunt pas een volwaardige relatie van jij en ik hebben als je IK daadwerkelijk inbrengt. Hoe breng jij jezelf in? durf je te staan voor je eigen verlangen en behoeften? Door daar voor te gaan staan neem je jezelf en daarmee je partner serieus wat de relatie sowieso ten goede komt.

Als je merkt dat je in een oeverloze discussie geraakt bent met elkaar, is de kans groot dat jullie beide innerlijke beschermers met elkaar in gevecht zijn. Een innerlijke beschermer heeft maar 1 taak en dat is kost wat kost jou beschermen tegen het opnieuw ervaren van (oude) pijn. Die heb jij en die heeft jouw partner. Als je een stap uit de situatie zet kun je als het ware zien dat jullie beide aan het voorkomen zijn om pijn te ervaren. Wat niet wil zeggen dat dat gelijk ook de oplossing is voor de situatie, maar het (h)erkennen van dit automatische mechanisme geeft wel ruimte en begrip voor jezelf en de ander waardoor de kans op verbinding mogelijk wordt.

Uit de schaduw van het narcisme - Marja de Vries

Helder geschreven boek met praktijkvoorbeelden. Besproken wordt hoe de onwederkerigheid en ongelijkwaardigheid in een relatie een rol kunnen spelen in het contact met personen met narcistische eigenschappen en hoe verwarrend dit proces kan zijn. Uitgelegd wordt hoe je narcisme kunt herkennen en je hoe je meer voor jezelf kan opkomen binnen de relatie of de relatie kan beëindigen

Wanneer je aan jezelf merkt dat je teveel gericht bent op je partner, neem dan bewust afstand door iets te doen wat helemaal van jezelf is, een eigen hobby, afspreken met vrienden of vriendinnen, op regelmatige basis logeren. Wie ben jij zonder je partner? Wanneer je een lange relatie hebt is het risico dat je versmelt met elkaar en vergeet wie je zelf bent. Door echt afstand te nemen dus ook lijfelijk, geef je jezelf weer ruimte. Je kunt ook een tijdje gaan latten met je partner. Dit kan angst veroorzaken omdat je bang bent dat de relatie dan over gaat. Maar je geeft jezelf en elkaar ook weer de ruimte om elkaar opnieuw te ontdekken. Zoals Esther Perel zegt: "je partner is het meest aantrekkelijk wanneer er wat afstand is en wanneer je ziet dat je partner iets doet waar hij/zij goed in is". Je partner is minder aantrekkelijk wanneer hij steeds op 2 cm van je af zit.

Het Hollywood idee dat je partner jou compleet kan maken is een leugen. Niemand kan jou compleet maken, behalve jezelf.

Deze verwachting naar jouw partner toe is een garantie voor teleurstelling, want jouw partner kan helemaal de incompleetheid in jou compleet maken.

Zolang jij weigert om jezelf compleet te maken, blijf je jezelf afhankelijk maken van jouw partner die nooit aan jouw eisen kan voldoen.

Een relatie hoort een aanvulling te zijn en geen invulling. Als je zelf dus niet compleet bent, zorg dan dat je dat wordt en je zult totaal anders in je relatie komen te staan.

Hoe maak je van een ruzie een gesprek?
Uiteraard is dat super lastig. Wat kan helpen is: stel je oordeel en je boosheid uit. Stel een vraag en blijf soms doorvragen. Als de ander onzin kletst, kan hij zichzelf op die manier vast praten, door de mand vallen, of je hebt hem geholpen met denken. De toon waarop je doorvraagt, is natuurlijk wel heel belangrijk: probeer dat op een open, oprechte manier te doen (tuurlijk, dat is moeilijk). Wil je ook echt graag weten wat de ander beweegt om een bepaalde mening te hebben?

Je partner zegt vaak tegen je dat je de enige liefde bent in zijn/haar leven en veel van je houdt. En toch blijf je daar aan twijfelen. Wat zou er dan aan de hand kunnen zijn?
a. De relatie met zijn/haar ex vertrouw je niet
b. Je voelt je in alle relaties onzeker.
c. Je hebt een relatie gehad waarin je gekleineerd bent.
d. Je hebt een relatie gehad waarin je bedrogen bent.
e. In je opvoeding waren je prestaties nooit goed genoeg.
f. Je partner is al eens vreemd gegaan.
g. Je vriend/vriendin zegt ook dat je partner nogal flirterig is.
Zo zijn er meer dingen te noemen. Praat hier met iemand over die jou goed kent. Eventueel een therapeut of coach, maar dat is niet altijd nodig.

Autonomie in je relatie wil ook zeggen verantwoordelijkheid nemen. Een relatie is best te vergelijken met een onderneming waarin van alles geregeld en gedaan moet worden. Daar gaat, net als in een bedrijf, veel overleg aan vooraf. Stem dingen af met elkaar, neem je deel en draag daar verantwoordelijkheid voor. Ga regelmatig met elkaar om de tafel of de gemaakte afspraken nog passen bij de levensomstandigheden die op dat moment gelden. (Onder) steun elkaar, ben flexibel als het nodig is.

Er is al veel over geschreven; de cyclus van de vrouw en wat dit in een relatie doet.

Boodschap voor de mannen:
Erken het, geef haar aandacht en laat haar juist even leunen op jouw mannelijke energie. Het is geen gezeur of gezeik. Het is even die warme deken die ze van jou nodig heeft. Juist omdat haar emoties haar ongevraagd uit balans brengen. Als jij dit kunt geven...krijg je juist de wereld van haar terug.
Dan voelt ze zich veilig bij jou...
Je bent haar held!

Boodschap voor de vrouwen:
Heb vertrouwen dat je mag leunen op jouw man. Hij is er voor je. Deel vanuit zachtheid wat je fijn zou vinden en geef ook aan dat je soms niet de leukste versie van jezelf bent. En ja, daar hoort soms een liefdevolle 'sorry' bij als jouw hormonen met scherp schieten. Dat verdiend hij ook niet altijd, toch?

Liefde moet gevierd worden. Kies minimaal 1 moment in het jaar voor jullie samen. Een moment om van te genieten. Om aandacht te geven aan elkaar, zowel stil te staan bij jezelf als bij de ander. Wat zijn jullie wensen en verlangens? Zowel persoonlijk als in de relatie. Toon interesse en respect voor elkaars wensen en verlangens. Deel ook welk effect het benoemen van deze wensen en verlangens op jou heeft. Welke emoties het bij jou oproept. Misschien alleen blijdschap. Maar mogelijk ook angst. Groeien in een relatie gaat niet zonder risico. Liefde is onzeker. Liefde is een risico. En van iemand houden betekent dat we ons emotioneel blootgeven. Dat is eng en we lopen de kans op een pijnlijke ervaring maar kun jij je een leven zonder risico voorstellen?

Te bestellen via bol.com "Het relatiespel" van Pieternel Dijkstra,
Al vele cliënten die positief zijn over het spel. Vooral mensen die moeilijk communiceren en daar aan willen werken hebben er veel baat bij om weer met elkaar in gesprek te komen

Vaak gaan stellen de strijd met elkaar aan doordat er een verschil is in behoefte aan tijd voor jezelf en tijd voor elkaar.
Is dit een strijdpunt in jullie relatie? Zorg dat je hier uitkomt, al dan niet in relatietherapie. Anders gaat het vroeg of laat ergens tegen werken wanneer je in die strijd blijft of, erger nog, wanneer één van beiden zijn/haar verlangen heeft losgelaten.

In de loop der jaren heb ik als relatietherapeut gemerkt dat het 'je niet uitspreken' vaak ten grondslag ligt aan allerlei problemen die daarna komen. Je niet uitspreken leidt tot ontevredenheid, het gevoel niet gezien/gehoord te worden, niet gewaardeerd te worden. En dat kan weer leiden tot uit elkaar groeien, vreemdgaan, ruzies etc.
Dus: spreek je uit. Over de dingen die je dwars zitten, die je zou willen en nodig hebt. En als het gesprek dan vastloopt, kun je altijd nog naar een therapeut.

Kun je slecht tegen het bazige gedrag in je relatie? Vind je je partner erg ijdel? Grote kans dat je die eigenschappen bij jezelf onderdrukt. Durf dus eens eerlijk in de spiegel te kijken naar je eigen theater in je hoofd; of te wel de verborgen ikken in je hoofd...
Er huizen talloze karakters in ons. En een paar subpersonen spelen meestal de hoofdrol in ons leven, andere ikken hebben we weggestopt, soms zonder het te weten.
Bij je partnerkeuze speelt herkenning van subpersoonlijkheden een belangrijke rol. Je wordt verliefd op delen van je partner die je (her)kent. In verliefde en goede tijden zijn dat de gewenste delen, de ikken die je graag tegenkomt. In lastigere tijden, komen helaas de weggestopte en minder gewenste delen naar de voorgrond. We zijn geneigd dat irritante gedrag volledig aan de ander toe te schrijven... maar is dat wel zo?

Het vraagt uiteraard moed en ook wat zelfspot om eens eerlijk naar je eigen theater te kijken. Het mooie daarvan is dat jij dan opnieuw regisseur kan worden over het gezelschap en zelf de hoofdrollen bepaalt die jij tegen wil komen in het theater van je leven. Niet verkeerd toch?

Veilig gehechte partners zorgen uitstekend voor zichzelf, reguleren zichzelf en ervaren ook de ander als regulerend. Lichamelijk, neurologisch en emotioneel weten deze stellen hoe ze overprikkeling moeten kalmeren en hoe ze zichzelf en de ander kunnen oppeppen of uit een depressie kunnen komen. Ze kunnen elkaar gemakkelijk kalmeren als ze getriggerd worden en weten dat ze zonder twijfel bij elkaar terecht kunnen in tijden van nood. Alles wat er in de relatie naar voren komt, wordt op een veilige, veerkrachtige en gereguleerde manier opgevangen. (Diane Poole Heller, De kracht van gehechtheid, 2019)

Regelmatig vraag ik koppels naar hun relatiewaarden: wat vind je belangrijk in een liefdesrelatie? Er komen vaak dezelfde weer terug, zoals goede communicatie, samen kunnen lachen etc. Wat bijna altijd bovenaan het lijstje staat, is vertrouwen, direct gevolgd door respect. Deze gaan onlosmakelijk hand in hand met elkaar. Wanneer het vertrouwen wordt geschaad, zal het respect voor de ander ook afbrokkelen.
Het werken aan vertrouwen zit hem niet alleen in grootse zaken, ook in het alledaagse kan je hier bewust mee bezig zijn. Bijvoorbeeld, wanneer je doet wat je wilt doen, vraag je dan eens af welk effect dit op jullie onderlinge vertrouwen en respect zal hebben. Verwacht je een positieve of een negatieve uitkomst? In het tweede scenario kun je alternatieven bedenken die misschien meer opbouwend voor de relatie zijn.

Het is een beetje een vanzelfsprekendheid dat je autonoom moet zijn, ook in je relatie. Ik geloof daar niets van. Tenminste, als dat betekent dat je helemaal op je zelf moet kunnen leven ook in je relatie. Als je een liefdesrelatie aangaat doe je dat juist vanuit je verlangen om niet alles zelf te moeten, maar je leven te delen, en dat betekent dat je wat van je zelf inlevert omwille van de relatie. Dat betekent niet dat je afhankelijk bent, maar wel dat je van hart tot hart verbonden bent, en dus ook in al je doen en laten juist niet alleen op jezelf bent. Autonomie betekent dan ook niet dat je alles op jezelf doet, maar juist dat je je vrij voelt om je te verbinden aan de ander en daarvoor welbewust kiest.

Heb jij behoefte om in relaties de controle te houden? Is dat een voorkeursstijl waarop je wilt vormgeven in een relatie? Controle kan dan een wijze zijn waarop je de betrokkenheid toont omdat je wilt voorkomen uitgebuit te worden, dit in de preventie om geen risico te lopen. Dit kan te maken hebben met beschadiging van liefde en vertrouwen vanuit eerdere gebeurtenissen in je leven. Hierover praten met een therapeut kan helpen om op ander vertrouwen te verbinden.

Opvallend is in relaties die niet gelijkwaardig zijn, dat partners zich dan op hun partners richten: wat zij willen of wat hun behoefte is? Ze stellen zich onderdanig op. De belangrijjkste vraag die ik dan stel is: Wat maakt dat je jezelf niet serieus neemt?

Wat doe je als je denkt dat relatietherapie iets voor jullie is en je partner wil dat absoluut niet?
Dan kun je het laten zitten en je neerleggen bij het NEE van de ander; je kunt ook alleen een afspraak maken en met de therapeut bespreken en uitzoeken wat jij zelf wil, kunt of niet kunt in jullie relatie. Dit levert vaak inzichten op, die jou tot stappen aanzetten: anders communiceren met je partner, grenzen aangeven, voelen wat jouw verlangen is enz.

Geregeld zie ik dat de partner toch nieuwsgierig wordt en wel mee komt naar de volgende afspraak. Of als het NEE blijft, dat er of dingen veranderen in de relatie door degene die wel in therapie is of dat het afstevent op verdere verwijdering van elkaar. Het blijft nooit bij het oude doordat jij wel de stap naar hulp/begeleiding hebt gezet.

Heb jij het idee dat autonomie in de relatie voor jou belangrijk is, dan kan het best moeilijk zijn om daar de goede weg in te vinden. Het gebeurt nogal eens dat mensen denken dat ze door autonoom te zijn, dicht bij henzelf dienen te blijven. Dat voelt immers goed?

Maar autonomie kan ook worden verkregen door juist mee te bewegen met de ander. Blijf in verbinding met de ander. Vindt ruimte voor jouw autonomie in de relatie door bijvoorbeeld meteen je verontschuldigingen aan te bieden als je onenigheid hebt en de ander hebt gekwetst. Zo blijf je in verbinding en dicht bij jezelf.

Typisch beeld per hechtingsvorm. 2 typische relaties ; symbiotisch 1 + 1 =1 (close versmolten ik en jij zijn hetzelfde) autonoom 1 + 1 =3 (ik en jij vullen elkaar aan en samen zijn we meer).

Veilige hechting lijdt tot een evenwichtige relatie symbiose en autonomie in balans.

Relatieproblemen overbelasting, geleefd worden elkaar uit het oog verliezen.

Angstig gehecht vallen meestal onder categorie symbiotische 1 + 1 = 1 probleem is te afhankelijk, te opdringerig, van pleaser tot bitch.

Vermijdend gehechte mensen 1 + 1 = 3 relatie weinig intiem, desinteresse, onverschilligheid.

Moeilijkste groep gedesorganiseerde gehechte mensen willen autonomie en intimiteit teveel symbiose en teveel autonomie. Klassiek aantrekken/afstoten – gedoe over intimiteit, echo’s uit het verleden

Een veilige afhankelijkheid bevordert autonomie en zelfvertrouwen. Als je je veilig voelt binnen je relatie, voel je je van nature onafhankelijk en zelfredzaam. Je voelt dat je partner achter je staat en dat je je daar niet onzeker over hoeft te voelen. Met zo'n back-up wordt ook je zelfbeeld verbeterd.

Wanneer stress je relatie beïnvloedt, merkt je dat je gevoel van veiligheid, onafhankelijkheid en zelfrespect wordt aangetast. Dat is een belangrijk symptoom om te overwegen om na te denken over wat er is gebeurd en wat er moet worden gedaan om een veilige hechting te herstellen. Je kunt beginnen met elkaar te vragen: kan ik op je rekenen wanneer ik je nodig heb?

Mensen met AD(H)D gaan bijna twee keer zo vaak scheiden als iemand zonder AD(H)D
De impact van AD(H)D op een relatie blijkt groot te zijn. Veel relaties en huwelijken stranden op de misverstanden en problemen die worden veroorzaakt door de symptomen van AD(H)D.

Zeker als de partners niet weten dat er sprake is van AD(H)D in de relatie. In de praktijk kom je regelmatig tegen dat AD(H)D nog niet gediagnostiseerd is bij één van de volwassen partners.

Vaak wordt de partner met AD(H)D verweten dat hij geen stappen wil zetten. Echter er is geen sprake van onwil. Ongemerkt belanden partners herhaaldelijk heel snel in een negatief patroon. Dit kan bij de partner zonder AD(H)D leiden tot grote frustratie, boosheid en verlies van vertrouwen. De partner met AD(H)D heeft vaak het gevoel dat hij het niet goed kan doen en dit versterkt zijn vaak al lage zelfbeeld.

Toch betekent dit niet dat mensen met AD(H)D geen goede partners kunnen zijn. In deze relaties worden beide partners namelijk slachtoffer van de combinatie van AD(H)D symptomen en hun wederzijdse reacties hierop.

Het is van groot belang dat beide partners empathie kweken voor elkaar en bewust worden wat de AD(H)D-symptomen voor zichzelf en hun relatie betekenen. Het is raadzaam om hierbij professionele gespecialiseerde relatietherapie in te schakelen. Samen kun je dan jullie relatie nieuw leven inblazen waardoor je juist ook kunt gaan genieten van de mooie aspecten van AD(H)D!

Bij de positieve aspecten van AD(H)D kun je denken aan: een enorme kracht om zich met mensen te verbinden, veelal creatief, zijn vaak sterk probleemoplossend en denken out of the box, goed gevoel voor humor, beschikken over grote veerkracht, hebben vaak vernieuwende ideeën, zijn vindingrijk en hebben vaak een unieke kijk op de wereld.

Ik zie vaak mensen die enorm aan hun autonomie vasthouden en daardoor, zonder dat ze het willen, de verbinding met hun dierbare kwijtraken en zich dan pas realiseren wat ze zijn verloren. Andersom kom ik ook veel tegen: een partner die alleen maar dingen samen wil doen.

Beiden zijn extremen en zorgen voor een disbalans in de relatie. "De waarheid" ligt, zoals met alles, ergens rondom het midden met ruimte voor verschuiving.

Zonder autonomie geen verbinding, zonder verbinding geen autonomie.

Als je je ergert aan je partner.
Neem de tijd om op jezelf te focussen en jezelf af te vragen
wat is het precies waar ik mij aan irriteer.
Je kan daarna kijken wat die eigenschap voor jou betekent.

Het kan betekenen, dat je ook wel zou willen wat je partner kan.
Zou jij dat ook wel willen, boos worden, of verdriet uiten?
Of juist andersom.
Je irriteert je aan de ander zijn gedrag, maar misschien laat die ander gedrag zien, wat je irritant van jezelf vindt.

Je partner houdt met zijn gedrag, jou een spiegel voor waarin jij kijkt en je informatie krijgt over jezelf.

Dingen voor ons zelf doen, onze hobbies uitoefenen of alleen op vakantie gaan kunnen belangrijke stappen zijn die ons laten voelen dat we ook buiten onze relatie gelukkig kunnen zijn.

" Wat wil jij? "
" Zeg jij het maar, maakt mij niet uit...."
Een veel besproken irritatie punt in liefdesrelaties. Partners die hun mening niet aangeven als er een keuze is.

GEVOLG?
- De partner die tevergeefs om een mening vraagt, wordt moedeloos. Het gevoel altijd te moeten bepalen.
- De partner die geen mening geeft, gaat op de ander leunen. Het onbewust verliezen van identiteit.
- Een relatie kan daardoor uit balans raken. Simpelweg omdat je elkaar niet meer bereikt.

Het is van belang om je mening uit te spreken. Samen discussiëren is heel normaal. En ervaar je geen ruimte voor jouw mening en "dans je naar de pijpen" van een ander voor "de lieve vrede"? Dan is het een kwestie van tijd...niemand wordt daar gelukkig van.

'Liefde Een onmogelijk verlangen'. Een dun maar veelomvattend boek van Dirk de Wachter.

Kwaliteit en duurzaamheid zijn begrippen die hoe langer hoe meer gewaardeerd worden in vergelijking met wegwerpartikelen. Zo is duurzame liefde voor velen van ons een diep verlangen. Een verlangen dat toch vaak onbereikbaar lijkt.

Vanuit verschillende posities neemt Dirk de Wachter je in dit boekje mee in de verkenning van de liefde in "woorden en verhalen [...] tegenstrijdig, verwarrend, onbegrijpelijk, veranderlijk en steeds weer open".

Een waardevol boek voor wie het eigen verlangen naar liefde serieus neemt

Als je merkt dat je altijd het initiatief neemt voor gezamenlijke activiteiten, kun je je partner vragen om een uitstapje te organiseren. De voorwaarde is dat jij zonder zeuren meegaat.

Probeer elkaar niet te veranderen, bepaalde eigenschappen horen nu eenmaal 'bij de aard van het beestje', accepteer dat het zo is.

Iemand die bijvoorbeeld introvert is, kan en moet je niet willen veranderen in een extravert persoon. Accepteer van elkaar dat je verschillend bent.

Wat je wel kunt veranderen is je gedrag, kijk dus in hoeverre jij qua gedrag tegemoet kunt komen aan de wensen van je partner.

Wanneer de balans tussen verbinding en autonomie zoek is kom je in de knel. Dat is het punt waarop mensen meestal hulp zoeken. Misschien ben je erg autonoom, maar neigt het teveel naar solistisch zijn en het jezelf afsluiten waardoor je partner zich eenzaam voelt. Zaak is dan dat je, binnen je behoefte aan autonomie, jezelf stretcht in het telkens weer de verbinding maken met je partner.

Ga je teveel op in de ander en ervaart de ander je als benauwend (of omgekeerd), dan is het zaak dat er meer autonomie ontwikkeld wordt. Meer los doen van elkaar, meer andere mensen opzoeken, minder bemoeienis met elkaar hebben en elkaar meer vrijheid gunnen. De balans hierin vinden is de sleutel!

Zorg ervoor om de komende weekenden iets te plannen waar jij persoonlijk van opknapt. Dat hoeft niet veel tijd in beslag te nemen. Kondig het vooral ook van tevoren aan.

Je mag best even alleen willen zijn. De buitenlucht in, tijd nemen om echt te luisteren naar je eigen muziek, afspreken met een vriend of vriendin, een uurtje lezen, slapen of relaxen, uitvoerig in bad gaan etc. Geeft energie voor de hele verdere dag en als het meezit voor de verdere week.

Gun elkaar zo’n kleine break, ook als je kinderen hebt. Neem voor de ander dan gewoon even waar.

Soms zijn er kwetsbare gebeurtenissen in een relatie, waardoor we de controle over onze partner kwijt raken. Vaak uit onmacht creëren we dan regels om de ander "onder controle" te houden. Hoe zwaar het wellicht ook voelt, liefde is ook weer proberen los te laten. Zo kan de ander zijn/haar liefde voor jou bewijzen op eigen kracht. Wat helpend is als je toch de controle niet los kan laten is om samen afspraken te maken, zonder dat het de ander benauwd. Zo behoud je de gelijkwaardigheid. En ben jij degene die graag bepaald wat de ander wel en niet mag? Realiseer dan dat regels haaks op liefde staan. Wat maakt dat de één over de ander mag bepalen? Voorbeelden hiervan zijn bijvoorbeeld; De was moet zo hangen, deze kleding mag je niet aan, om die tijd verwacht ik je thuis, ik heb liever niet dat je met die omgaat enz. En zo zijn er een heleboel stellen die op deze wijze met elkaar om gaan. Je wilt invloed uitoefenen op de ander, maar je kunt iemand niet veranderen om wie hij/zij is. Wel kun je samen in gesprek gaan om aan te geven hoe jullie een fijnere relatie kunnen ontwikkelen en beiden hier uit eigen wil iets aan toevoegen. Regels zijn killing, zeker op langer termijn als de ander géén ruimte meer ervaart voor eigen inbreng.

We wijzen vaak met de vinger naar de ander, om zo maar niet naar je eigen aandeel te hoeven kijken. Zo verschuif je het probleem en neem je niet de verantwoordelijkheid voor jouw gevoel en het gedrag wat hieruit voortkomt. Je positioneert je dan als slachtoffer en bent op zoek naar de redder. Zo ontstaat er emotionele afhankelijkheid. Om dieper naar jezelf te kijken zul je dan ook zelf de regie moeten nemen. Ook als er situaties ontstaan die buiten jouw macht gebeuren (denk aan overspel, ziektes, onredelijke mensen enz). Je hebt altijd een keuze hoe jij reageert op een gebeurtenis of situatie. Je creëert hiermee onafhankelijkheid en neemt 100% verantwoordelijkheid voor jouw gevoelens en welk gedrag volgt. Hiermee kom je in je kracht te staan, vanuit rust. Denk na waar het vandaan komt.

Iedereen gaat anders om met het uiten van emoties. We willen ze elimineren, wegwuiven of gaan ermee aan de haal. Een emotie is een signaal van je lichaam. Die wil gezien en gehoord worden vanuit een verbindende wijze met jou als persoon. Het is dus van belang dat je eerst je emotie gaat erkennen en herkennen. Adem er rustig naar toe, geef het aandacht en vraag jezelf af wat je eigenlijk voelt. Is het boosheid, verdriet, eenzaamheid, machteloosheid enz. Wellicht ben je bang om alleen te zijn of erg jaloers? Op deze manier kom je je emoties onder ogen. Je krijgt de controle erover, zonder dat je hiervoor van een ander bevestiging nodig hebt.

In elke partnerrelatie ben je beiden verantwoordelijk voor de kwaliteit ervan. Neem dus regelmatig de tijd om je af te vragen of die kwaliteit nog voldoende is. Het is goed om dat samen te doen maar het kan ook ieder voor zich.

Geef beiden de relatie een cijfer van 1 tot 10. Als je allebei tevreden bent met de uitkomst is het tot de volgende check-up o.k. Als jullie cijfer niet is wat het zou kunnen zijn, bedenk en bespreek dan samen wat er te veranderen is.

En begin daar dan meteen mee.

Teveel opgaan in de zorg voor de ander betekent vaak dat je aan jezelf voorbijgaat.. Wat belangrijk is voor jou, is dat je dan meer gaat luisteren naar je eigen behoefte aan rust, zorg, hulp enz.. Dat betekent dat je meer gaat stilstaan bij wat je voelt en nodig hebt. Vaak geeft je lichaam signalen af in wat je nodig hebt, maar ook geeft het je ook een seintje wanneer je over je grenzen gaat. Probeer daar eens wat meer naar te luisteren i.p.v. alleen maar op die ander gericht te zijn. Vaak doe je dat uit angst dat de ander je afwijst of je verlaat. Angst is een gevangenis. Zorg dat je steeds meer jezelf mag zijn binnen de relatie die je hebt.

Als mensen onzeker zijn hebben ze de neiging om van hun partner goedkeuring te vragen. Ze willen vooral niet onaardig zijn of dingen fout doen. Vaak werkt dat juist tegendraads. Je partner heeft er op een gegeven moment wel genoeg van als je steeds maar vraagt en reageert steeds vaker korzelig of kortaf. We willen allemaal graag een partner op wie we ook aan kunnen. Dat is het tegenbeeld van een weifelende onzekere partner die zo graag aardig wil zijn. Als je dat merkt, bedenk dan zelf of wat je wilt redelijk is of niet en doe het. Je kan hoogstens commentaar krijgen. Bedenk dat ook: als je partner commentaar geeft betekent dat niet meteen dat je niet voldoet. Relaties moeten kunnen schuren anders wordt het saai en loopt op een gegeven moment één van beiden de kamer uit.

Persoonlijke groei
Volgens Schnarch (Passionate Marriage, 2008) maak je een persoonlijke groei door wanneer je:
1) Zicht krijgt op waar je zelf voor staat.
2) Eigen angsten leert reguleren.
3) Leert om niet te reageren op de angsten van je partner.
4) Tijdelijk ongemak leert verdragen.

Echte autonomie en echte verbondenheid komt meer in zicht wanneer je beter kunt omgaan met deze vier punten. Voor Schnarch staat het zelfgevoel binnen de intimiteit van een liefdesrelatie centraal. Juist in de confrontatie tijdens de intimiteit en seksualiteit met je partner is het van belang het zelfgevoel te behouden.

Hierbij een oefening: Huggen tot je ontspannen bent:
1) Ga op allebei je eigen benen staan. Schoenen uit.
2) Houd elkaar vast, niet omklemt, maar ook niet te afstandelijk.
3) Leg de focus bij jezelf.
4) Kalmeer jezelf, helemaal!

Op zoek naar een goede balans tussen zorgen voor jezelf en zorgen voor de ander? Het is een hele uitdaging om je eigen koers te varen en in verbinding met de ander te blijven. Zoek samen naar de balans van autonomie en verbondenheid in jullie relatie. Komen jullie samen niet in balans? Zoek dan hulp, je relatie is het waard.

Dat mensen helemaal 'onafhankelijk' van elkaar moeten zijn in een relatie vind ik teveel gevraagd. We zijn ten diepste relationele wezens. We groeien en bloeien juist in de verbinding met elkaar. Aan de andere kant is het wel de relatiekunst dat je je eigen leven en je zelfwaardering niet bij de ander weghaalt, maar zelf ook onderhoud. Je hebt elkaar dus nodig, niet noodzakelijk, maar wel om een goede relatie met elkaar te kunnen hebben en op elkaar te kunnen steunen in grote en kleine gebeurtenissen. Tegelijkertijd is het de kunst om voor je zelf te zorgen en niet alles van je partner te verlangen en op hem of haar te steunen.

Heb je problemen met het behouden van je autonomie binnen een (liefdes) relatie?
Wellicht heb je dan last van codependency of relatieverslaving.

Codependency (dat ook ten grondslag ligt aan relatieverslaving) is een dynamiek van relaties waarin een afhankelijkheid van elkaar op de voorgrond staat.

In essentie komt het erop neer dat je datgene wat je tijdens je opgroeien bewust of onbewust gemist hebt opzoekt bij een ander, en daardoor afhankelijk wordt van de ander. Vaak gaat dat in de praktijk gepaard met een sterk aanpassingsgedrag of juist vermijden van contact met de ander.

Mocht je jer hierin herkennen dat kun je je zowel wenden tot zelfhulpgroepen van CODA of SLAA of tot een professional die gespecialiseerd is in de behandeling van codependency.

In een betrouwbare wederkerigheid tussen mensen is het van belang dat de verantwoordelijkheid die we menen te nemen in relatie met de ander ook passend is voor degene waarmee je in verbinding staat en die het dus betreft.

Het is daarbij rekening houden met de behoeften en grenzen van de ander, dit kan bijdragen aan een passende verantwoordelijke wederkerigheid ten opzichte van elkaar.

Nodig daarom elkaar uit om te kunnen vertellen hoe je balans ervaart in het nemen van verantwoordelijkheid in verbinding met elkaar.

Zolang we er van overtuigd blijven dat de grootste problemen die we ervaren veroorzaakt worden door iets buiten onszelf, kunnen we niet zo veel aan de situatie veranderen. Pas als we in gaan zien voor welk deel van het geheel we zelf verantwoordelijk voor zijn, kunnen er transformaties plaats vinden. De mate waarin we verantwoordelijkheid willen nemen verschilt nogal. Het lijkt makkelijk de schuld altijd aan een ander of de omstandigheden te geven, maar wat we hiermee doen is het stokje van de eigen kracht, dat wat in jouw vermogen ligt, weg geven. En zo komt er natuurlijk nooit verandering.

 

Op het moment dat we die macht inzetten door verantwoordelijkheid te nemen, begrijpen we ook dat wij alleen het vermogen hebben daar iets aan te doen. Dan kan er ruimte ontstaan voor diepere behoeften en keuzen. Zo ontstaat er autonomie, ook binnen de relatie.

Vraag je je wel eens af of je nu de verantwoordelheid in je leven volledig neemt? Stel jezelf dan eens vijf jaar verder in de toekomst voor en denk hier eens na over hoe je nu zou willen leven om over vijf jaar geen spijt gevoels te krijgen.

Sommige mensen verwarren autonomie met 'kunnen blijven doen wat je zelf wilt' binnen een relatie. In plaats van samen te overleggen of te delen wat er in je omgaat en wat je wensen zijn, wordt er meegedeeld.

'Ik heb je toch gezegd dat ik wegging, wat zeur je nou!'

Maar meedelen wat je gaat doen heeft niets met autonomie te maken en ook niet met relatie bewustzijn en zeker niet met liefde.

Zou je graag iets willen ondernemen zonder je partner? Deel het dan niet mee, bespreek het samen. Zeg bijvoorbeeld: 'ik zou zaterdag graag .... willen doen. En wat zijn jouw wensen?'

De paradox van de mens is dat er twee oer-behoeftes aan ons trekken die we beide vervuld willen hebben in ons leven.

Aan de ene kant willen we autonoom zijn; zelfbeschikking hebben over ons leven, eigen keuzes maken, niet hoeven overleggen, eigen voor en afkeuren etc..

Aan de andere kant hebben we net zo'n groot verlangen naar liefdevolle verbondenheid met andere mensen. Dat vraagt juist de ander boven jezelf stellen, overleggen en samenspraak.

Levenskunst is een goede balans vinden tussen deze twee behoeftes.

Balans in zorgen voor jezelf en zorgen voor de ander.

Deze balans is nodig in iedere relatie (partners, familie, vrienden, etc) om deze gezond te houden.
Helaas lukt dit niet altijd.

Vaak is er weinig tot geen zorg voor jezelf.
Het gaat dan om vragen als: wat ervaar ik? wat denk ik? wat wil ik? wat doe ik?
Het gaat dus eigenlijk om het innemen van jouw positie.

Meestal lukt het ons wel deze vragen te beantwoorden, maar wordt het ingewikkeld wanneer we dit moeten inbrengen in de relatie met een ander persoon.
We drukken onze positie door of we laten onze positie varen.

Beide manieren zorgen ervoor dat de balans tussen autonomie en verbondenheid verstoord raakt.

Wanneer je geneigd bent jouw positie door te drukken, probeer dan eens een keer ook te luisteren naar wat de ander inbrengt en weeg dit eerlijk af met je eigen positie.

Wanneer je geneigd bent jouw positie te laten varen, probeer dan eens een keer wat jij vindt en ervaart te delen met de ander en de ander te vragen hier open en eerlijk bij stil te staan.

Er zijn mensen die 'grenzen aangeven' verwarren met hun partner overtuigen te doen wat zij willen.

Stel dat een vrouw wat meer zelfstandig wil ondernemen zonder haar man. Ze houdt van hem maar wil niet alles samen doen. Haar man vind dat maar niks omdat hij zich snel alleen thuis verveelt. Hij zegt dan dat hij zijn grenzen aan geeft als hij tegen zijn vrouw zegt dat hij niet wil dat zij zonder hem een avondje uit gaat. Hij wil dus eigenlijk zijn vrouw begrenzen, en overtuigen dat ze bij hem thuis blijft.

Veel mensen hebben niet of verkeerd geleerd hoe ze hun wensen en grenzen aan kunnen geven op een respectvolle manier.

Bovendien zijn er veel mensen die een voorwaardelijke definitie van liefde hanteren. Als je echt van me houdt, dan doe je ... voor mij.

Zitten jullie ook vast in een ongezond relatiepatroon? Heb je moeite met het uiten van je grenzen en wensen? Durf jij je niet kwetsbaar op te stellen of weet je gewoon niet hoe je dat doet? Aarzel niet en neem contact op met een therapeut of psycholoog.!

Ben jij degene in jullie relatie die snel ziet hoe de ander zich voelt? En ben je geneigd de ander te hulp te schieten, te verzorgen of te vertellen wat h/zij kan doen bij moeilijkheden?

Vind je partner dit fijn en is h/zij er inmiddels helemaal op gaan vertrouwen dat jij altijd wel klaarstaat....met hulp, zorg en helpende handen?

En word je daar wel eens moe van? Denk je inmiddels wel eens 'ik zou ook wel eens willen dat jij mij te hulp schoot als ik jou?'

Dan is het tijd om wakker te worden en het patroon dat er onbewust is gegroeid tussen jou en je partner onder de loupe te nemen.

Vaak zijn mensen het patroon zat dat er is ontstaan, niet de persoon. Onbewust hebben beide partners aandeel aan het patroon dat is ontstaan uit goede intenties maar na verloop van tijd iets 'teveel van het goede' is geworden waardoor het effect uitblijft en de boel doet kantelen. Met alle nare gevolgen van dien.

Hulp zoeken en jullie patroon ontrafelen kan de lucht doen klaren. Samen bewust een nieuw patroon opbouwen versterkt jullie relatie en doet de liefde bloeien.

Voel jij je wel eens aangevallen of bekritiseerd door iemand uit de familie van je partner? En heb je dat verteld aan je partner? Verwacht je misschien dat h/zij het voor je opneemt wanneer dat opnieuw gebeurt? Verwacht je misschien dat je partner je zou kunnen aanvoelen en zou kunnen weten wat je nodig hebt?

Wanneer je met JA antwoordt op bovenstaande vragen, wordt het tijd dat je je bewust wordt van iets heel belangrijks: je partner kan je niet altijd aanvoelen wanneer jullie je in gezelschap van anderen begeven.

Bovendien is je partner niet verantwoordelijk voor hoe jij je voelt. En ook niet voor het stellen van jouw grenzen. Hoe lastig ook, dat zul je toch echt zelf moeten leren.

Misschien heb je vroeger ervaren dat er iemand was die je te hulp schoot zodra jij liet zien dat je het ergens moeilijk mee had. Of juist niet en verwacht je dit nu wel van je partner.

Autonoom zijn in een relatie wil zeggen dat je verantwoordelijk bent voor wat jij voelt en wat jij lastig vindt. Je partner kan je natuurlijk ondersteunen maar het is niet de bedoeling dat hij jouw verantwoordelijkheid overneemt.

Je kunt alleen of samen leren hoe je dat doet.

Liefdesbang is een boek dat in gemakkelijke taal uitleg geeft aan de dynamiek van afstand en nabijheid in een relatie. Zodra er meer bewustzijn komt op deze dans , komt er ruimte om negatieve patronen te doorbreken.

Relatietherapie is daar ondersteunend in zijn.
Om het ontstaan van een negatief patroon te begrijpen, waardoor er weer een 'samen' ontstaat in de inzet, om tot een positief patroon in de relatie te komen.

Ben je nog een team samen, waarin je het goed met elkaar voor hebt, versterk je elkaar, is er een samen waar er geluisterd wordt en waarin je lief bent voor de ander, hoe verras jij je partner zodat hij/zij voelt dat er zorg en aandacht is.

"Ga ik voor mijn gelijk of voor mijn geluk" kan daarin een helpende zin zijn om je motivatie en richting helder te houden.