Tips bij autonomie in relatie

Mijn tip: lees dit citaat van R.M. Rilke over de liefde, relaties en autonomie

Wanneer het besef aanvaard wordt, dat zelfs tussen de meeste mensen oneindig veel afstanden blijven bestaan, kan een prachtig samenleven naast elkaar ontstaan.

Als zij er in slagen de afstanden tussen hen lief te hebben, wordt het mogelijk dat ieder de ander als een geheel en tegen een wijde hemel ziet.

Ik beschouw dit als de hoogste taak van een band tussen twee mensen: dat ieder de eenzaamheid van de ander behoedt.

In de basis kan niemand de ander helpen. We ervaren allemaal keer op keer bij ieder conflict en in iedere verwarring: ik ben alleen.

Alle kameraadschap kan alleen bestaan in het versterken van elkaar. Maar wanneer een persoon zichzelf wegcijfert en verlaat, is hij/zij niemand meer. En wanneer twee mensen zich allebei wegcijferen om dichterbij de ander te komen (nabijheid te ervaren), is er geen grond meer onder hen en bestaat hun 'samenzijn' uit een 'continu vallen'.

Uit 'Love and other difficulties' door Rainer Maria Rilke

Niemand wil zich eenzaam voelen, iedereen wil zich in een relatie veilig en verbonden voelen.

Sommige mensen zijn geneigd hun eigenheid, hun eigen zelfstandigheid op te geven om de relatie maar in stand te houden. Ze negeren hun eigen grenzen, geven hun eigen grenzen niet aan of schroeven hun eigen grenzen op uit angst de ander niet te verliezen.

Maar is dat Liefde? Is dat respectvol naar jezelf en naar je partner? Hoe kan je partner weten dat iets echt belangrijk voor je is als je je eigen behoeftes en wensen niet kenbaar maakt? Hoe kan je partner weten dat h/zij te veel ruimte inneemt als jij dat toestaat en zelf geen ruimte inneemt? Hoe kan je verwachten dat je partner jou en je grenzen respecteert als jij dit zelf niet doet? Hoe kan je partner van je houden als jij jezelf niet serieus neemt?

Daar gaat het om bij autonomie. Dat we onszelf zichtbaar maken als individu. Dat we accepteren dat we uniek zijn.

Dat we zelf leren nadenken over wat we belangrijk en waardevol vinden en ons gedrag daarop afstemmen. Dat we leven naar onze eigen waarden, Ja zeggen en ook Ja doen. Dat we rechtop gaan staan in onszelf en oprecht (lees: echt) zijn.

Dat we beseffen dat onze keuzes gevolgen hebben voor anderen en dat de keuzes van anderen gevolgen hebben voor ons.

Dat we zowel onderdeel uitmaken van het grotere geheel (JIJ en IK) als ook individueel verschillend en uniek zijn.

Een (h)echte relatie kan pas ontstaan als twee gelijkwaardige mensen zichzelf en elkaar accepteren en waarderen (respecteren) en beseffen. Wanneer 2 mensen elkaar willen liefhebben, beseffen ze dat de ruimte die er tussen hen beiden bestaat overbrugd moet worden.

Liefdevolle partners willen die brug slaan, tonen interesse voor elkaar omwille van elkaar, voelen mee met elkaar, ontwikkelen empathie, overleggen en werken samen en behoeden elkaar zo van eenzaamheid.

Cijfer jezelf niet weg, onderzoek wat voor jou belangrijk en waardevol is en leef daarnaar. Sta op, durf je te onderscheiden en kom er achter dat je dit juist krachtiger maakt.

Je partner zal er misschien aan moeten wennen. Je verandert namelijk eenzijdig jullie 'contract': het patroon dat er tussen jullie is ontstaan.

Houd het een tijdje vol, praat erover, geef hem/haar de kans er aan te wennen. De uitkomst is van te voren niet met zekerheid te voorspellen.

Misschien merk je dat je relatie erdoor verbetert en gelijkwaardiger wordt, gefeliciteerd!
Misschien merk je dat jij je steviger en heler voelt terwijl de afstand tussen jou en je partner juist groter wordt. Wellicht is het dan tijd in therapie te gaan als jullie dit beiden willen. Het kan ook zijn dat het tijd is afscheid van elkaar te nemen.

Veel succes!

Blijf oprecht nieuwsgierig naar de man/vrouw die je ooit tot je partner hebt gekozen. En ga niet op zoek naar de man/vrouw waarvan je denkt dat die er is maar nog niet tot uiting gekomen is. Dit roept frustratie en wanhoop op.

Pas als je echt durft te zien wat er is kan je kijken of het je past.

Hoe ontwikkel je autonomie? Hoe werkt dat in relaties?

Autonomie is een belangrijk aspect van ieders leven. In onze westerse cultuur wordt er veel waarde aan gehecht, in andere culturen overheerst meer het 'wij'.

Autonomie ontwikkel je vooral tijdens de kinder- en pubertijd.
Als er daar iets niet goed gaat met bijv. de hechting, dan kun je je later in relaties misschien moeilijk verbinden met je partner of kun je je alleen maar op je partner richten (wat verstikkend kan zijn).

Leren om evenwicht tussen jou en de ander te hebben, is 1 van de sleutels voor een goede relatie: jullie zijn samen omdat jullie dat willen, met ruimte voor ieders eigen stuk.

Relatie- en/of individuele therapie kan helpen.

Natuurlijk is het gezellig om samen dingen te ondernemen. Dat is heel belangrijk. Maar soms kan het benauwend worden.

Ga eens bij jezelf na waar jij blij van wordt? Kijk of je datgene kan organiseren.
bijvoorbeeld; wil je graag wandelen en je partner liever niet: word lid van een club. Spreek eens af met een vriend(in).

Ga eens naar een film die je partner niet leuk vindt. Alleen of met een vriend(in).

Juist als je apart van elkaar dingen onderneemt is het leuk om elkaar daar over te vertellen.

Autonomie gaat over jezelf, in relatie met de ander. Wanneer je worstelt met het thema autonomie, besef jezelf dat je dit niet los kan zien van anderen. Hoe autonoom je ook wilt zijn.

Stel jezelf de vraag wat autonomie voor jou betekent en hoe autonomie voor jou eruit ziet. Stel jezelf daarna ook de vraag wat jouw antwoorden over jouw autonomie betekenen voor jouw relaties. En voor jullie verbinding.

Met andere woorden; zie autonomie in het licht van relaties. En in het licht van de ander.

Voor de duidelijkheid ga ik de extremen op de 'autonomieschaal' beschrijven:

Voor sommigen is het lastig om meer autonoom te worden, omdat dat nooit is aangeleerd. 'Ik weet wel wat ik wil, ik wil namelijk juist AL-TIJD bij die ander zijn!' Dit noemen we ook wel symbiose-behoefte, of verstrengeling.

Voor anderen kan autonomie een prettig excuus zijn om helemaal langs de ander heen te kunnen leven en diens 'eigen ding' te doen. Dit noemen we ook wel onthecht (of bindingsangst).

Beide extremen zijn vaak reacties op 'vroeger.' Iedereen leert namelijk 'hoe te overleven' binnen een gezin.
Voor de ene was dat door zijn of haar eigen gang te gaan, voor de ander was dat door zich vast te klampen aan een ander.

Gezonde hechting, met ieder zijn of haar eigen autonomie, houdt in dat je zowel rekening houdt met jezelf, als met de ander. Waar hebben jullie beiden (gezamenlijk en los van elkaar) behoefte aan?

Door hierover te praten, wordt het mogelijk om hier een balans in te vinden die bij jullie past, zonder wrok naar je partner.

In het boek "Liefde is een werkwoord" legt specialist Alfons Vansteenwegen goed uit hoe de autonomie werkt. Wil je meer weten over eigen ruimte in balans met een betrokken relatie? Dan is dit een goede leestip.

Heb je na het lezen nog vragen, of lukt het nog niet om het goed in je eigen praktijk te brengen? Dan kan een gespecialiseerde systeemtherapeut je hierin goed ondersteunen.