Onzekerheid in relatie

Ik woon nu 4.5 jaar samen met mijn vriend.
En opzich zijn we heel gelukkig hoor.
Huisje boompje beestje.
Maar ons sexleven... tjah.

Ik heb zo het gevoel dat we daarin kilometers bij elkaar vandaan liggen. Tuurlijk proberen we hier regelmatig over te praten/ een oplossing te zoeken. Maar we willen maar niet echt verder komen.
Naar mijn gevoel is het voor hem puur iets fysieks. Kom ff sex. Klaar. En over.

Bij mij komt er veel meer bij kijken. En hoe meer het misgaat hoe onzekerder ik word. En hierdoor blijft mijn zin in sex ook steeds vaker weg.

De spiraal waar we nu in zitten is dat hij wil. Tegen me aan komt humpen. Heel romantisch natuurlijk. En als ik er ook maar een beetje op in ga is het top ze wil. Broek naar beneden en gaan met die banaan.

Op deze manier beleef ik er weinig plezier in. En tegen de tijd dat ik in de mood begin te komen is hij al klaar en is het afgelopen.

Dit resulteert erin dat ik al zijn vormen van affectie af begin te weren. Want ik kan hem nog geen knuffel geven en hij verwacht sex te krijgen.

Probeer ik dit uit te leggen. Dat ik graag gewoon zou willen knuffelen etc. En dan maar eens zien of er sex van komt lijkt hij me simpelweg niet te begrijpen. Of is beledigd.

Ook gevraagd om meer voorspel. En dat doet hij idd een keer of wat dan wel. Maar binnen no time zitten we weer bij af. Ook durf ik tijdens de sex niet echt meer aan te geven wat ik wel of niet fijn vind. Want hij vat alles (ook in het normale leven) meteen op als kritiek. En dan is hij beledigd en is het over. 

Ik baal hier zo enorm van. Ik kon er vroeger zo van genieten met hem te vrijen knuffelen experimenteren. En nu is het gewoon een "ding" geworden.

Ik ben een man van 39, en ik dacht dat ik een gelukkige relatie had met mijn vriendin. Maar sinds we kinderen hebben is het contact tussen ons heel erg oppervlakkig geworden.

 

Onze kinderen zijn nu 1 en 3, en het lijkt wel of ze verliefd op de kinderen is en niet meer op mij, ik tel totaal niet meer mee in ons huishouden, behalve om het geld te verdienen en mee te helpen in het huishouden.

 

Als ik erover being met haar dan zegt ze dat dat normaal is en hoort bij kinderen, die gaan nu voor onze relatie.

Ik voel me onzeker in mijn relatie. Ik ben soms bang dat mijn partner mij gaat verlaten, ook al is daar geen enkele reden voor. We zijn al jaren samen.

Toch voel ik mij onzeker, en vraag ik me af of ik nog wel leuk genoeg en aantrekkelijk genoeg ben.

Mijn vriendin en ik wonen al zes jaar samen. Zij houdt ontzettend veel van me en doet werkelijk alles voor me. Wat dat betreft zou ik een heel gelukkige man moeten zijn.
In mijn optiek doen we veel te veel samen en verstik ik compleet in deze relatie. Dit uit zich ondertussen ook in wat lijkt typische burn-out symptomen; opgejaagd gevoel, ongelukkig.
Mijn vriendin is 7 jaar ouder, ik 35 zij 42. Dit heeft me altijd dwars gezeten ondanks onze goede band. Vaak hebben we hier ook opmerkingen over gekregen wat dit voor mij lastig maakt.
Dan droom ik er ook nog van om weer terug te gaan naar mijn simpele, heerlijke vrijgezellen leven dat ik had, terwijl ik haar dan zeker toch wel zou missen.

Het is voor mij onbrgrijpelijk dat ik de ontzettende hoeveelheid liefde die ik krijg, steeds moeizamer beantwoorden kan. Ik vraag me af hoe lang ik dit nog volhoudt

Ik ben 7 jaar samen met mijn man, heel wat up en downs. Hij heeft ooit, bijna 3jaar geleden gestuurd met een andere vrouw en daar is het bij gebleven. Doordat is er heel wat ruzie ontstaan en mijn vertrouwen is helemaal weg.
Wij hebben dan gepraat etc., Samen een dochter van 3 jaar.
Ik voel mij heel heel onzeker, niet mooi genoeg meer, dik (ik heb maat38,dus niet overdreven dik wel een buikje na 2 zwangerschappen)
Als wij woorden hebben dan is hij verbaal heel sterk en alles is mijn fout en ik ben ziek in mijn hoofd.
Hij doet dingen thuis, werken beide full-time, zijn samengesteld gezin, zorgt voor kinderen mee, als hij iets gaat drinken met vrienden is dit in een kroeg in de buurt en is hij altijd redelijk optijd en drinkt niet.
Grote deel van zijn vrienden zijn momenteel vrijgezel en gesprekken gaan grote deel alleen maar over hun avonturen, wat mij nog meer onzeker maakt zeker als ze dan samen op café gaan. Want die vrienden zijn alleen maar met vrouwen bezig.
Als ik dat tegen hem zeg zegt hij dat hij niks verkeerd doet, dat ik hem moet vertrouwen. Dat ik de enigste ben. Dat we samen onze dochter hebben en de rest van de kinderen er zijn.
Maar toch kan ik mij er niet overzetten en hem geloven. Ik wil dat zo graag en zo graag dat vertrouwen terug.

Hallo, ik wil graag mijn verhaal kwijt hopelijk lucht het mij op... Ik probeer er geen langdradig verhaal van te maken.

Wij zijn ruim 15 jaar samen waarvan 7 jaar getrouwd. Wij hebben 2 jonge kinderen van 4 en 2 jaar oud. Onze relatie is, heel normaal, veranderd na de komst van de kinderen. En voor mijn gevoel nog meer na de komst van de tweede. Ik sta er geregeld alleen voor mbt de kinderen. Dat stoort mij enorm.

Mijn man is het hier niet mee eens... Het resultaat hiervan was/ is, dát mijn kinderen op de eerste plaats staan. Ik vind dat ik niet meer de aandacht krijg van mijn man zoals in het begin. De communicatie tussen ons verloopt slecht. Wij praten heus wel, maar niet over gevoelige dingen. Ik ben dan het type wat denkt laat maar.

Ik had een hele tijd het gevoel dat mijn man contact had met een andere vrouw, maar heb dat nooit kunnen bevestigen. Totdat ik de stoute schoenen aantrok en stiekem in zijn telefoon ging kijken. Daar trof ik foto's aan die een vrouw nooit zou willen zien van haar man.

Ik heb hem daar uiteindelijk mee geconfronteerd. Hij ontkende eerst uiteraard, maar nadat ik de foto's had laten zien moest hij wel bekennen. Wíj hebben er over gepraat, hij heeft "alleen maar" digitaal contact met haar gehad. Dat geloof ik ook wel.

Hij miste de intimiteit in onze relatie en in plaats van erover te praten... Ik was en ben er kapot van. Het vertrouwen is weg. Elke keer dat hij met zijn telefoon bezig is krijg ik weer een onbestemd gevoel. Hij zegt wel dat hij dit nooit meer zal doen en ergens geloof ik hem wel, maar het blinde vertrouwen is gewoon weg.

Daarnaast is hij ook niet open over andere zaken wat maakt dat ik mij afvraag of hij mij nog wel leuk vindt. Of hij onze relatie nog wel leuk vindt. Of hij nog wel gelukkig is met mij. Ik ben er niet altijd mee bezig. Maar merk de laatste tijd dat het aan mij vreet.

Ik wordt steeds negatiever en ben niet zo vaak meer die gezellige meid. Al probeer ik dat voor de buitenwereld zoveel mogelijk te verbergen....

Dag iedereen

Ik wil hier even mijn hart luchten, omdat ik het echt allemaal niet meer weet.

Mijn partner gedraagt zich zo afstandelijk, toont geen affectie meer en liefde voel ik helemaal niet meer. Om nog maar te zwijgen over seks.

Soms voel ik me ongemakkelijk in haar bijzijn, omdat ik merk dat ze niet weet wat ze kan vertellen en ook niet echt reageert op wat ik vertel. Precies of het interesseert haar niet wat ik vertel.

Ik twijfel zo hard aan onze relatie momenteel. Zelf probeer ik nog moeite te doen om te knuffelen, praten, begripvol te zijn,... Maar krijg meer en meer het gevoel dat alles van mijn kant komt. Ik sprak haar hier reeds over aan en dan is de reactie meestal "ik weet dat ik te weinig aandacht, appreciatie en liefde geef en dat ik hieraan moet werken". Hiermee is het gesprek dan ook afgelopen en krijg ik terug hoop dat ze het eindelijk beseft.

Helaas is niets minder waar, er verandert niks en alles blijft hetzelfde. Begrijp niet goed hoe dit kan, je bewust zijn van je fouten maar er niks aan veranderen. Dan is de enige conclusie die ik hieruit kan trekken: Ze vindt het de moeite niet meer waard om er energie in te steken.

En dan volgt de vraag die ik mezelf stel: wat stelt de relatie op deze manier nog voor... Waarom nog samenblijven op deze manier... Zij kan me steeds opnieuw overtuigen dat ze hieraan zal werken en dat ze nog steeds liefde voelt, ik vraag me enkel af waarom het niet zo aanvoelt voor mij, dat ze moeite wil doen?

Sinds een maand of 8 heb ik een relatie met een geweldige vrouw. Ikzelf ben 5 jaar geleden gescheiden (uit elkaar gegroeid) en heb 3 kinderen (15, 10 en 8) bij haar. Mijn huidige vriendin heeft 1 zoon van 12. Deze vrouw is wellicht mijn 2e echt grote liefde terwijl zij al meerdere relaties achter de rug heeft.

Na een paar maanden ben ik al bij haar ingetrokken en in het begin ging het erg goed echter het wilde weleens voorkomen dat er een schijnbaar klein incident enorme reacties bij mij teweeg kon brengen. Ik zocht direct het uiterste van het gesprek en was dan ook niet constructief.

Zij kan emotie en ratio goed scheiden en wilde niet mee gaan in mijn emotie en daardoor kreeg ik nog meer het gevoel dat zij niet met mij bezig was...

Een voorbeeld:
Als bijvoorbeeld tijdens een bordspel de naam van haar ex wordt genoemd door haar zoontje dan raakt met mij doordat ik dan denk dat het destijds met hem leuker was dan met mij... en sluit ik mij af en schijnbaar zijn dit soort denkbeelden aanleiding om mij of af te zonderen, af te sluiten of erger emotioneel te reageren.

ik probeer voor mijzelf te achterhalen waarom dit zo'n reactie oplevert en vooral hoe ik dit kan voorkomen... Wellicht heeft het met de vroege dood van mijn vader te maken gehad (3 dgn ziektebed) en de scheiding waar ik het gevoel had gefaald te hebben als mens, man en als vader.

Afgelopen weekend is het goed mis gegaan.... het liep zo op dat ik mijn spullen heb gepakt en ben weggegaan.. ik wil rust... rust in mijn leven en lichaam en wil niet meer zulke reacties...ik probeer mij zoveel mogelijk in te lezen, ontspanning te zoeken door veel buiten te sporten....

wat zou een handige stap voor mij zijn... ik zat zelf al te denken aan therapie met een psycholoog om mij dichter bij mijzelf te krijgen en meer balans en geluk met mijzelf te hervinden..

Sinds een half jaar heb ik een relatie met mijn vriend. We komen beiden uit een lange relatie, 15 en 20 jaar, en aan beide kanten zijn er kinderen in het spel.

We waren al een aantal jaren bevriend voordat we een relatie kregen. De eerste twee maanden relatie waren erg aftasten, nieuw. De twee maanden erna waren top! Kreeg hele lieve appjes, hij gebruikte bijna altijd koosnamen voor me zoals lieverd, lief, knapperd, babe. Hij had er al erg snel over samenwonen als het over een jaar nog goed zou gaan, hij zei als eerste dat hij van me houdt, stuurde me links met koophuizen, hij stelde me als eerste voor aan zijn ouders en zijn dochter. De verliefdheid kon niet op!!!!

Maar nu, nu krijg ik met moeite een appje terug ‘s avonds als ik iets stuur, geen koosnamen meer, geen lieve plaatjes, we zien elkaar om het weekend, wat voorheen ook wel elk weekend is geweest en dan ook om het weekend met de kinderen.

Ik snap er echt niks van!!! Is het omdat de dikste verliefdheid over is en het nu ‘gewoon goed is’ of heeft hij twijfels? Hij zei vorige week van niet, maar toch heb ik onrust in mn onderbuik.

Wat moet ik doen?? Het nog een keer benoemen, of afstand nemen? Afwachten of hij weer dichterbij komt?
Ben inmiddels een beetje radeloos….

Is dit alles... wat er is?

Ik heb van buitenaf gezien een fantastische relatie. Ik heb een lieve vriendin. Ze ziet er goed uit. Ze houdt van me. We hebben allebei een goede baan.

Ik ken mezelf, door schade en schande, als een twijfelaar. Gras is vaak groener aan de overkant. Ik gebruik antidepressiva waardoor echte gevoelens van verliefdheid worden afgestompt en libido flink wordt geremd. In de 3 jaren dat ik mijn vriendin ken, heb ik nooit verliefdheid gevoeld. Wel een wil om samen met haar verder te gaan, maar ook met elke keer wel die twijfel: is dit het dan wel?

Ik ben telkens doorgegaan omdat ik dit van mezelf ken. Ook in de hoop dat de twijfel weg zou gaan en zou leiden tot een duidelijkere JA of NEE. Deze komt echter niet. Sinds ik opener ben geweest naar haar en mijn problemen heb gedeeld, is ze enorm onzeker geworden. Niet onbegrijpelijk, als je weet dat je partner zich nooit zeker voelt over jullie toekomst. De onzekerheid werkt echter averechts, want het leidt ertoe dat zij zich minder open opstelt.

Momenteel gaat het persoonlijk wat minder met me. Ik zou anders heel graag willen weten hoe mijn gevoelens zijn zonder de antidepressiva die alles afstompen. Zij voelt zich hierdoor echter enorm in de wachtkamer geplaatst. Ze krijgt het idee dat ik pas meer duidelijkheid kan geven over onze toekomst als ik weet hoe mijn gevoelens zijn zonder medicatie, terwijl ik nu nog niet klaar ben om ermee te stoppen.

Mijn huidige overheersende gevoel is: ik ben banger om de gevolgen van de afgebroken relatie, dan van het niet meer samen zijn met haar. Ik voel me een huichelaar als ik zeg 'ik hou van je', omdat de innerlijke drijfveer om dat uit te spreken volledig ontbreekt. Maar is dat nou mijn medicatie, of is dat mijn gebrek aan liefde voor haar?...

Ik sta op het punt mijn relatie te verbreken, maar we hebben ook een kind van 2 die ik niet in een moeilijke situatie wil brengen.
We hebben nu 5,5 jaar een relatie en drie jaar geleden heb ik hem geholpen met financiële problemen op te lossen. Toen ik zwanger was raakte hij zijn baan kwijt , en heeft hij een jaar thuis gezeten. En na een half jaar werken weer een hele tijd omdat hij dan tijd had voor zijn opleiding. Deze opleiding was nog geen dag per week, maar hij had liever een uitkering dan een baan voor de tussentijd. Deze periode heeft hij nog geen geld bij gedragen aan het huishouden, maar wel bracht hij ons kind naar de opvang als ik werkte, en kwam het huishouden en de zorg voor ons kind grotendeels op mij neer.
Hierover hebben we vaak ruzie gehad omdat het mij zwaar viel. Hij beloofde steeds beterschap als hij na de opleiding aan het werk was. Hij werkt sinds 4 maanden nu volledig.

Nu ben ik er 2 maanden geleden achter gekomen dat hij weer schulden heeft. Ook stond hij op datingapps geregistreerd, en had in app contact met een oude vriendin gezegd het niet erg te vinden als er wat zou gebeuren tussen hun en er dan geen spijt van te hebben . wat mij heel erg pijn deed.

Hij is onder mijn dwang aangemeld bij schuldsanering en hij zegt in te zien dat de dating apps en het gesprek niet was wat ik verdiende.

Toch weet ik niet of ik hem nog kan en wil vertrouwen. Geef ik te snel op?

Hoi
Ik voel mij super vaak onzeker in mijn relatie. Mijn vriendin struggelt al een hele tijd met Anorexia en heeft ook Autisme, daardoor kan zij soms hard zijn en kan ik niet alles tegen haar zeggen. Ik heb zelf ADHD en ik kan soms ook best fel uit de hoek naar haar reageren. Zodra ik stress heb dan slaat het op mijn keel en maag, ik krijg dan op geen enkele manier een hap of een slokje drinken weg. Het is vaker gebeurd dat ik daardoor dagen moet overslaan met eten en dus heel triggerend voor haar kan zijn.

Ik zeg het nooit tegen haar behalve als ik er echt mee struggel. Ik heb body dysmorphia oftewel dat is dat je je lichaam nooit kan zien hoe het echt is, je bent dik, je ene arm is groter dan de ander, waarom staat je rechterknie zo naar voor? het is net alsof je in zoon gekke spiegel kijkt alleen dan letterlijk elke spiegel. Ik ben nog steeds niet blij met mijn lichaam en daardoor weet ik niet hoe ik mezelf volledig moet uiten. Ik ben vooral bang dat zij mij ziet hoe ik mij ziet, want dan begrijp ik niet waarom je naar mij kan kijken en aangetrokken tot mij kan voelen.

Ik ben eigenlijk vrijwel bang voor heel veel dingen. Ik en mijn vriendin kunnen ook niet in een restaurant eten zonder dat ik begin te huilen of boos op mezelf wordt omdat het eten niet gaat, Ik ben bang om in het openbaar te eten want iedereen gaat naar me kijken en iedereen gaat zien dat ik of teveel of te weinig eet en daarop opmerkingen maken naar mij. (het zijn gedachtes). Ik ben daardoor super onzeker om samen met haar een dagje of avondje uit te gaan want we kunnen niks door mij. Dalijk gaat ze daardoor minder van mij houden. Ik weet niet echt hoe ik dit moet oplossen.

Bedankt voor het luisteren.

Hoi!
Ik moet even mijn verhaal kwijt! Sinds begin dit jaar heb ik voor het eerst sinds mijn scheiding 2 jaar geleden een nieuwe vriend. Daarvoor ben ik 17 jaar lang samen met mijn ex man geweest.

Mijn nieuwe vriend heeft een beste vriendin die hij al van jongs af aan kent. Hij spreekt haar bijna dagelijks en slaapt sowieso 1x in de week bij haar thuis op de bank. Ik weet dat er niks gebeurt want dat vertelde hij mij en vertrouw hem daar ook in. Alleen doet het veel met mij wanneer ik weer hoor dat hij is blijven slapen… Toch maakt het mij onzeker, onrustig en zoveel andere gevoelens! Ik wil hem niet beperken of iets dergelijks. Wij hebben beiden een flinke rugzak en ik denk ook dat ik verlatingsangst heb gekregen na de vorige relatie tussen mijn huwelijk en deze relatie in. Hier ga ik niet verder over uitweiden dat duurt te lang.

Ik heb al vaker gevraagd waarom daar slapen? Je woont zo dichtbij en ik heb altijd een plekje vrij in bed. Daar antwoord hij altijd op met: te moe, paar drankjes gehad oid.
Ik wil hiermee leren omgaan. Of de juiste benadering vinden om hier over te praten maar dan op een duidelijke manier zonder claimend over te komen.

Ik ben trouwens een HSP wat het nog moeilijker maakt om al deze emoties te verwerken. Meestal uit zich dat in extreme vermoeidheid gevolgd door vele huilbuien😬
Start deze maand ook met therapie wat mij moet gaan helpen om in mijzelf te gaan vertrouwen.

Mijn vriendin en ik zijn al 10 jaar samen en hebben twee kinderen. Ik ben na de geboorte van de eerste heel erg in mijn hoofd teruggetrokken en heb nog weinig rust genomen waardoor het sexuele leven bijna volledig stil kwam te liggen. Ondanks smeekbeden van mijn vriendin lukte het mij slechts langzaam hier verbetering in te brengen. Door haar onzekerheid durfde ze niet met de vuist op tafel te slaan en te zeggen nu moet er iets gebeuren (therapie?) en anders is het over. Uiteindelijk heeft ze dit wel gedaan nadat ze verliefd werd op een ander.

We zijn een keer naar een therapeut geweest en mij vielen de schellen van de ogen. Ik heb veel verbeterd en ze ziet dat ook, maar ze had al direct na de eerste sessie gezegd dat het voor haar klaar was met de relatie. Hoewel we twee kinderen hebben, ze me nog steeds een leuke man vindt en ziet dat ik verander en dit kan vasthouden wil ze niet opnieuw proberen. Ze zegt me niet meer lichamelijk aantrekkelijk te vinden (haar lichaam klapte dicht toen we het weer eens probeerden te doen) en ze ziet geen toekomst meer samen, hoewel we een half jaar geleden nog huizen zochten.

Ik vraag me af of haar onzekerheid en angststoornis spreekt want mij lijkt het zo makkelijk te repareren en zo waardevol om nog te proberen met therapie.

Na 10 jaar alleen te zijn geweest afgezien van een paar kortstondige relaties, leerde ik de huidige vrouw in mijn leven kennen. De eerste paar maanden had ik erg veel moeite met aanpassen aan de relatie, daardoor besloot ik dat het beter was afstand te nemen omdat ik vond dat zij beter verdient. In de weken die volgden begon ik haar enorm te missen en heb ik weer contact gezocht.

De eerste avond is ze toen gebleven, de avond er na was er ineens een andere man, ook nog eens een buurman met wie ik op zeer goede voet stond. Al gauw liet ze merken spijt te hebben , en vroeg ze om een 2e kans. Die heb ik gegeven, en ook mijzelf gedwongen aan te passen om oude fouten niet te herhalen.

Na enige tijd bleek echter dat zij nog gevoelens had voor deze buurman, wat wederom voor een breuk zorgde. Ik voelde mij 2e keus. Sindsdien is de relatie verworden tot een knipperlicht relatie, waarin ik bijna niks meer nodig heb om te verbreken, maar na een poosje komt de spijt en het allesoverweldigende gevoel haar niet te kunnen en willen missen. We hebben weer dagelijks contact, waarin we oa zonder elkaar verwijten te maken elkaars en eigen zwakten bespreken. Bovendien heb ik het gevoel met mijn gedrag haar weer naar de bewuste buurman te duwen, en heeft ze, waar ik bij was, toenadering tot hem gezocht.

Ik krijg hier het gevoel van dat ze óf mij jaloers wil maken, óf hem als troost ziet voor onze moeizame relatie. Ze zoekt zelf ook het contact weer wat mij de indruk geeft dat ze het waard is voor te vechten, ik hou ook nog heel veel van haar wat niet te rijmen is met mijn wispelturigheid. Hopelijk is hier een oplossing voor, vooral ook omdat er 2 kinderen in betrokken zijn die ik hiermee ook verniel.

Hi,

We zijn 12,5 jaar getrouwd, en ruim 16 jaar bij elkaar.
De relatie heeft echt up & downs gehad maar toch zijn we doorgegaan en hebben 2 kids gekregen.
2 jaar terug wilde mijn vrouw me verlaten omdat mijn gedrag onacceptabel was (veelvuldig liegen en manipulatie), ik ging daarvoor in therapie en het ging goed. Dit jaar stortte ik in (zware burnout) en door Corona kreeg ik geen goede begeleiding meer en verviel in mijn oude patroon.

Dat ging 2 weken terug nogal erg mis, ik heb tegen mijn kind gelogen en haar voor mijn karretje gespannen om iets duidelijk te maken, daar schaam ik me voor.

Mijn vrouw heeft toen besloten dat onze relatie voorbij is, voor de kinderen en voor de financiën blijven we in dit huis wonen, niemand wil eigenlijk weg.

We slapen in aparte kamers en leven een beetje langs elkaar, er is geen ruzie of stemverheffing.
Ik heb het daar super moeilijk mee, ik hou zielsveel van haar en mis haar enorm.
Mijn nieuwe therapie begint in januari en ik hoop dat mijn problemen niet meer terug komen.
Het dringt elke ochtend tot me door dat ik haar kwijt ben...ik weet niet meer wat te doen. Het liefst zou ik 1% kans hebben dat het goed komt dan geen kansen maar ik weet het echt niet meer.