-
Ik word elke dag overmand door wantrouwen en angst
Ik heb een relatie van 20jaar en 3 kinderen. We zijn samen sinds ik 18jaar ben, hij 10jaar ouder. Ik ben zelf heel trouw al weet ik dat ik best makkelijk iemand anders kan krijgen. Voor mij is dat respect.
Mijn man kan me heel intens lief hebben maar ook vaak afstoten. Dus ik was er al een tijdje achter dat bindingsangst waarschijnlijk speelt.
Nu zit hij ook in een midlife crisis. Ik merkte al een tijdje dat hij op verschillende manieren teveel aandacht opzocht bij andere vrouwen wat ik helemaal niet van hem gewend ben. Ik werd er verschrikkelijk onzeker van, stelde 1000vragen en bedelde om bevestiging. Altijd zag ik spoken, was ik degene die geen vrijheid kon geven...
Deze zomer kwamen we beide in goed contact met iemand en werd het een soort van gezamenlijke vriendin. Ik herstelde mijn vertrouwen en wilde hem echt laten zien dat ik dit contact helemaal oké vond. Mede omdat ze voor mij ook een vriendin was . Een vriendin die ik toevertrouwde hoe vaak ik me angstig voel dat hij me zou verlaten, dat ik tegelijk zoveel van hem hou en zonder hard bewijs toch niet weg kan gaan? Ik voelde me gehoord en gesteund.
En nu heb ik een bericht ontdekt met I love you verklaringen tussen hun 2.
Dat beukt echt in 2 mensen die ik vertrouw en die mijn verlatingsangst kennen. Dat verwacht je toch niet?
Mijn man heeft een soort shock doorgemaakt en erkend zijn bindingsangst. Zegt dat het een stomme fantasie en aandacht zoeken was. Hij me nooit wilde verlaten, echt van me houdt. Hij zou niet met haar naar bed geweest zijn...
Ik heb besloten mijn relatie te behouden, heb immers 3kinderen waarvoor ik de wereld niet op de kop wil gooien, heb ook altijd van hem gehouden. Hij is nu liever dan ooit. Maar toch wordt ik elke dag overmand door wantrouwen en angst. Ik voel me ondanks zo genaaid. Gaat dit ooit weg, da's zo vervelend!!PuckJe kunt geen nieuwe verhalen / reacties meer plaatsen.
Waarom ik de kus heb aanvaard
Ik heb een gelukkige relatie. Al zo’n 2.5 jaar. Ik weet dat ik met haar wil zijn de rest van mijn leven, dat ik met haar wil trouwen en kinderen wil. Dat weet ik al 2.5 jaar lang. Ik heb nog nooit zo’n gevoel voor iemand gehad en weet ook dat ik dat niet voor iemand anders zal krijgen. Daar ben ik 100% zeker van.
We hebben een gezonde relatie waarin we veel met elkaar praten, delen en eerlijk met elkaar over gevoelens zijn. Maar toch merk ik aan mezelf dat wanneer ik alcohol op heb, ik af en toe toch spanning ervaar wanneer een ander met mij flirt. Ik kan zelf denk ik relatief flirterig overkomen, maar ik heb nooit de intentie om iets met een ander te doen. Dat is meer mijn karakter.
Toch overkwam mij laatst het volgende: ik was op een werkborrel en na een tijd kwam een vrouwelijke collega met mij dansen, we dansten wat en na een tijd gaf ze mij een kus. In plaats dat mijn reactie was dat ik haar wegduwde, ging ik erop in en bleef met haar dansen. Ik ervaarde de kus als ‘neutraal’. Het was niet iets wat ik wilde en/of initieerde maar ik vond het ook niet verschrikkelijk. Ik vond het prima. Ik heb er verder niets mee gedaan en er is verder ook niks gebeurd, maar toch blijft de vraag hangen waarom ik de kus heb geaccepteerd.
Mijn vriendin en ik hebben in onze relatie vaker met anderen gezoend, maar dit waren mensen die wij kenden en wanneer wij allebei aanwezig waren. Op die momenten ervaarde ik hetzelfde gevoel als dat ik deed op het moment dat mijn collega mij een kus gaf. Ik vond de spanning leuk, maar voelde geen specifiek gevoel bij de kus. Als het niet was gebeurd had ik het ook prima gevonden. Ik was er niet naar op zoek, maar heb het ook niet vermeden.
Mijn gevoelens ten opzichte van mijn vriendin zijn niet anders geworden, ik hou nog steeds even veel van haar en ik weet nog steeds zeker dat ik bij haar wil zijn. Ik heb ook geen gevoelens voor die collega of voor een ander. Ik vind het lastig om te ontdekken waarom ik de kus prima vond. Ik mis niks in onze relatie (qua seks) en/of liefde. Ik heb ook niet eerder met deze collega een flirt gehad of gevoelens. Het was heel random en zou ik een nuchtere bui ook niet gebeuren. We hebben zelfs in onze werktijd amper met elkaar gesproken en ik had ook geen gevoelens voor haar. Het gaat ook niet per se over de persoon, maar meer de situatie denk ik.
Mijn vriendin heb ik hierover ingelicht. Ze is niet boos en vertrouwt mij, maar adviseerde mij na te denken waarom ik de kus heb aanvaard en haar niet heb weggeduwd. Ik vermoed zelf de spanning in combinatie met alcohol, maar vind dat lastig te beredeneren gezien ik een gelukkige, gezonde relatie heb. Ik zou zelf niet op iemand afstappen of iemand zelf zoenen, maar accepteer het blijkbaar wel.Sanne123- Alle reacties weergeven...
-
Herkenbaar. Soortgelijke situatie is mij ook overkomen. Voelt toch anders als vrouw zijnde. Denk ik. Ook ik vind de spanning rondom zulke situaties gewoon heerlijk. Flirten, bevestiging krijgen dat ik er nog mag zijn haha
Mis niks in mijn eigen relatie, maar net even buiten de lijntjes kleuren is wat bij mij past en de spanning die hierbij hoort wind enorm op. Anderzijds voel ik me hier enorm schuldig tegenover mijn partner. Hij heeft dit nog nooit gedaan en is enorm trouw. Het is mij ook overkomen en ik vind het super knap dat je het met je vriendin deelt. Heb ook zeker de intentie om het te delen met hem, maar wil hem ook niet kwetsen.
Tnx in ieder geval voor je verhaal.Anoniem
Je kunt geen nieuwe verhalen / reacties meer plaatsen.
Ik wil er niet meer aldoor over beginnen
Een half jaar geleden ben ik erachter gekomen dat mijn man is vreemdgegaan. Dit is alleen 15 jaar geleden gebeurd. We waren net 2 jaar getrouwd en we hadden toen net een kind van 8 maanden. Ook heb ik veel berichtjes gezien op social media waarin hij flirt met andere vrouwen. Dit was in alle jaren daarna. Hij zegt dat het vreemdgaan echt alleen bij die ene vrouw is gebleven van 15 jaar geleden. Dit alles kwam als een enorme klap. Ik vertrouwde hem volledig. Ik kan het niet loslaten en mijn gevoel zegt dat het niet bij die ene keer is gebleven. Ik hou van hem, we hebben ook meerdere kinderen gekregen. Ik weet niet wat ik moet doen. Als ik bij hem wegga omdat ik het niet kan loslaten zal ik dan gelukkig worden ondanks dat ik nog van hem hou. Of blijven en hopen dat ik dit loş kan laten. We hebben hulp gehad en ik wil er niet meer aldoor over beginnen want het schaadt onze relatie maar het knaagt mij wat moet ik geloven. Was het 1 keer en wat geflirt of moet ik mezelf niet voor de gek houden en gewoon weten dat het vaker is gebeurd???Karlin- Alle reacties weergeven...
-
Ik denk dat ik je als een 18-jarige weinig advies hierover kan geven. Maar ik zou het er eens goed over hebben met je vriend. Vreemdgaan is niet zomaar iets, hoeveel spijt hij er ook van heeft. Vertel hem eerlijk dat het aan je knaagt en dat je er last van hebt. Als hij een goede vriend is zal hij je geruststellen en ervoor zorgen dat het ook echt niet meer gebeurt! Het is natuurlijk anders als je ook samen kinderen hebt, mocht hij het niet begrijpen en het fout zou lopen, moet je bedenken wat een goede keus is 'm.b.t. je kinderen. Ik hoop dat je hier een beetje wat aan hebt? Liefs x
M
Je kunt geen nieuwe verhalen / reacties meer plaatsen.
Bij elke grote stap, saboteert hij onze relatie
Mijn vriend is voor de derde keer vreemdgegaan (dat ik weet) in 3,5 jaar tijd. De eerste keer in het eerste jaar heeft hij met iemand gezoend op zakenreis in China, ik weet dat het alleen zoenen was, dat heeft hij kunnen bewijzen. Onze relatie werd toen net echt serieus.
De tweede keer was een half jaar later, net toen we wilden gaan samenwonen. Hij is toen naar bed geweest met een oude vlam.
De derde keer was 2,5 jaar later (en nog heel recent), hij zoende met een collega. Hij is wel meerdere keren met haar op zakenreis geweest, ik geloof niet dat het alleen zoenen was. Zij is verliefd op hem, hij niet op haar, maar hij vond de bevestiging en de spanning zijn. Wij stonden op het punt om een huis te kopen.
Het lijkt erop dat hij bij elke grote stap zichzelf, en ook onze relatie saboteert. We gaan nu in relatietherapie omdat er iets moet veranderen. Ik hou heel erg veel van hem, en hij is meer dan zijn schaduwkant, maar ik kan dit niet nog een keer.
Zijn collega heeft een hogere positie dan hem, en hij gaf wel aan dat hij bang was dat als hij nee tegen haar zou zeggen dat dit gevolgen zou hebben. Ook al heeft hij ook wel geprofiteerd van bepaalde voorkennis uit het management team waardoor hij onder andere ook promotie heeft gekregen.
Zij doet nog steeds pogingen om weer hechter contact te krijgen. Ze is zelf getrouwd en heeft een gezin. Ik ben zo boos, op hem, maar ook op haar. Waarom laat ze hem niet met rust? Ik kom de laatste tijd steeds vaker in de verleiding om de affaire anoniem te melden bij het bedrijf van mijn vriend. Maar dat voelt alsof ik hem verraad, maar het voelt ook rechtvaardig. Ik ben wel bang dat ik hem in de problemen breng, maar hij doet nu ook geen pogingen om ander werk te vinden, ook al heb ik dit gevraagd. Ik heb het erg moeilijk mee.AnoniemJe kunt geen nieuwe verhalen / reacties meer plaatsen.
Ons seksleven was nooit echt denderend
Ik heb bijna 10 jaar een relatie waarvan 1.5 jaar getrouwd met mijn man. Ons seksleven was nooit echt denderend, we waren vrij jong toen we elkaar leerden kennen en ondanks dat vond ik het nooit erg bevredigend. Erover praten vond ik moeilijk, ik was nog jong en onervaren. Toen ik ouder werd merkte ik dat mijn interesses anders zijn, ik ben meer kinky en open minded dan hem. Mijn man is vrij traditioneel en vond de ideeën die ik voorzichtig voorstelde maar vreemd en raar. Hierdoor werd ik onzeker en heb ik het lang weggestopt. Maar na een poosje begon het weer te knagen en ging ik het internet op. Daar kwam ik op forums waar veel mensen met dezelfde interesses zaten. Ik raakte aan de praat met een man van mijn leeftijd en we spraken na een poosje chatten af. Sindsdien spreken we regelmatig af en ben ik smoorverliefd. Niet alleen omdat we qua seks echt dezelfde interesses hebben, maar ook qua communicatie. Het is een verademing om met iemand diepe gesprekken te voeren en iemand die echt naar je luistert.
Met mijn man mis ik dus vooral op het gebied van seks aansluiting en communicatie. We lijken ons allebei anders te hebben ontwikkeld de afgelopen jaren. Hij staat wat simpeler in het leven en ik ben juist wat vrijer. Ik vind het moeilijk om aan te kaarten wat ik mis in onze relatie, hij reageert snel defensief en aanvallend. Ik heb het een paar keer geprobeerd op een hele rustige manier maar het werden steeds heftige ruzies. Hij begint vrijwel meteen met schreeuwen en verwijten terug te gooien. Hierdoor durf ik de confrontaties niet echt meer aan te gaan.
Ondanks dat ik weet wat ik mis bij hem, houd ik wel ontzettend veel van hem. Hij is lief, attent, te vertrouwen. Je kent elkaar zo door en door na 10 jaar, we zijn letterlijk samen volwassen geworden.
Maar door hetgene wat ik mis blijf ik vreemdgaan. Dit is niet de 1e keer, wel de 1e keer waarbij het zo goed "matcht". Maar ik weet niet of ik alles realistisch bekijk, want een affaire lijkt altijd mooi en leuk omdat het niet dezelfde uitdagingen kent als een relatie.
Nu voel ik me compleet gevangen vol met schuldgevoelens naar beide mannen toe. Mijn man wilt niet in relatietherapie en lijkt mij gewoon niet te begrijpen. Nu bekruipt mij het gevoel dat ondanks mijn liefde voor hem.. dit een vicieuze cirkel gaat blijven. Vreemdgaan wil en kan ik niet meer. Het breekt me op, ik haat mezelf en ben in een heftige depressie beland. Hiervoor krijg ik hulp.. maar de keuze zal ik zelf moeten maken. En de tijd lijkt te dringen. :-(anoniem- Alle reacties weergeven...
-
Ik ben met iemand gegaan die soortgelijk verhaal heeft als jij. Ik wist niet dat hij getrouwd was anders was ik er niet aan begonnen.
Ook zij waren seksueel helemaal geen match vanaf het begin en hij had ook geen diepe connectie met zijn vrouw. Ze zijn wel al heel lang samen dus veel zekerheid en veiligheid vermoed ik.
Wij werden verliefd en hij ontdekte toen pas wat hij miste maar ook omdat hij toen pas ophield met vreemdgaan; hij was jarenlang al aan het vreemdgaan met verschillende vrouwen.
Ik denk dat als je negeert wat er mis is in je relatie dat je behoefte blijft houden aan vreemdgaan. Het schijnt dat vreemdgaan vaak een verlangen is naar connectie en die mis je in je eigen relatie.
Het is jullie beider verantwoordelijkheid vind ik maar de vraag is natuurlijk altijd of je er wel uit kunt komen.
Als je van je vriend houdt zou ik er voor gaan, desnoods opbiechten want ik geloof niet dat je een diepe connectie kan bouwen op leugens.
En als je er niet uitkomt is er altijd nog een toekomst.
Wens je sterkte!Anoniem
Je kunt geen nieuwe verhalen / reacties meer plaatsen.
Wat is waarheid?
Al anderhalf jaar zit ik in een affaire met een getrouwde man. Met 100 stoppogingen vanuit mijn kant, lukte het me niet om het af te sluiten vanwege gevoel. Ik weet dat hier veel haatreacties op zijn en komen, maar laat ik voorop stellen dat ik het vanuit mijn kant ook vreselijk vind om dit een gezin aan te doen. Ik had dit nooit voor ogen gehouden en als ik erop terugkijk had ik na moment een er ook mee moeten stoppen. Maar ik ben nog nooit zo verliefd geweest. Naïef is het wel, dat weet ik. Denken dat een getrouwde man met gezin, zijn gezin gaat verlaten voor mij.
Rond de kerst was hij op wintersport met zijn gezin en zegt z’n advocaat te hebben gemaild over wat het zou betekenen als hij zou scheiden (hij is vermogend, vrouw werkt niet, wel huwelijkse voorwaarden). Wederom weer een stoppoging gedaan, maar toen is volgens hem dat in gang gezet.
Maar de huwelijkse voorwaarden zijn nooit bijgehouden, of wel er moet een nieuwe handtekening komen van beide kanten anders is het 50/50. Dat is wat mij is voorgehouden. Deze situatie met voorwaarden uitzoeken en opstellen heeft maanden geduurd. Ondertussen ging ik 2 keer op wintersport met hem en nog 4x Ibiza (in dit jaar). Voor de zomervakantie, schenen ze tot overeenstemming te zijn gekomen, maar alleen nog tekenen.
Ondertussen zegt hij dat het op zomervakantie (in hun huis in Ibiza) is geklapt tussen vrouw en hem. Naar zijn zeggen zijn er gesprekken gevoerd over dat ze beide niet meer gelukkig zijn, hij is veranderd etc. Eenmaal terug (eerste weekend van augustus), moeten volgens hem de gesprekken worden gevoerd over hoe ze uit elkaar gaan. In de verhalen die hij verteld had zij er eerst “vrede” mee (met de keuze om uit elkaar te gaan), maar gaat het ook van links naar rechts.
Vorige week is er een giga ruzie ontstaan en die avond vlogen wij wederom naar Ibiza. Ondertussen heeft zij natuurlijk de voorwaarden nog niet getekend, logisch ook. Volgens hem zegt hij dit binnen een paar weken af te kunnen handelen, maar ik begin aan alle kanten te twijfelen of dit niet een grote leugen is. Ondertussen hebben we een huurhuis samen waar ik alleen woon.
Soms heb ik de neiging om die vrouw te berichten. Ik voel me vreselijk schuldig dat ik ‘de ander’ ben. En ergens vraag ik me af of we niet gewoon beide voor de gek worden gehouden. Wat is hier in vredesnaam de waarheid? En wil ik überhaupt wel met zo iemand zijn?Anoniem-
Nee, het is niet fraai. Maar inmiddels kan ik vatten dat je hierin kunt vervallen. Ik lees je worsteling: iets zo graag willen en tegelijk datzelfde zo graag niet willen. Het verlangen voelen en tegelijk weten dat het destructief is. Het is een verslaving.
Volgens de cijfers is de kans klein dat wat jullie hebben echte en duurzame liefde is. Maar natuurlijk is het niet uitgesloten. In ieder geval zijn er dingen die jij leuk en fijn aan hem vindt. Maar: het is een man die ook aan jou laat ziet dat hij in staat is om te liegen - en even maar heel lang, hij lost zijn problemen niet op een constructieve maar op een destructieve manier op, hij is bereid een ander te beschadigen voor zijn eigen genot. De kans is groter dat je te maken hebt met een narcist dan met de liefde van je leven.
Heb je al eens onderzocht wat maakt dat je hierin verzeild bent geraakt? Hoe kan het dat je genoegen neemt met een man die je zo behandelt? Met een situatie die omgeven is door stiekem, leugens, vluchtigheid? Als je dat gaat aankijken kan het zijn dat je jezelf iets veel mooiers gaat gunnen. Misschien niet met een vakantiehuis op Ibiza, maar wel iets vervullends.Anoniem -
Ik heb in dezelfde situatie gezeten; geen reisjes naar Ibiza maar wel veel beloftes, valse beloftes. Scheidingspapieren op tafel, optie op een koophuis…
Ik zeg AMEN op de reactie hierboven: een vermogend narcist weet niet wat werkelijke liefde is.
Het heeft mij zes jaar gekost hiervan los te komen en heb daarbij mezelf weer terug gevonden ( en ook mijn huwelijk/gezin gered).
Ik wens je heel veel kracht en wijsheid de juiste keuzes te maken in jouw moeilijke situatie…Anoniem too -
Ja ik heb in hetzelfde schuitje als in bovenstaande reacties gezetten. Ibiza, Hamburg Monaco, de Lamborghini/ de kastelen noem het maar op.’ ‘ je gezondheid en mentale gesteldheid is met geen geld te koop, ren weg nu het nog kan’.
Anoniem -
Misschien moet je dit boek lezen:
De Duivelsdriehoek - Carolien Roodvoets
Het zal je helpen ‘het hemelse’ wat je ervaren hebt in deze relatie in oerspectief te zien en verder te gaan!
Doen!Anoniem too - Alle reacties weergeven...
-
Dank voor de reacties! Boek net aangeschaft.
Anoniem