Scheiden of blijven - Twijfels over relatie

Ik ben een vrouw van 35. Ik ben getrouwd en ik ben moeder van drie jonge kinderen.

Met mijn relatie ben ik altijd blij geweest. Maar nu ben ik een tijdje geleden verliefd geworden op een andere man. Hij is ook verliefd op mij. De gevoelens zijn heel sterk.

Ik zit daardoor in een moeilijke positie en weet niet of ik wil scheiden of toch bij mijn partner en gezin wil blijven. Dit is natuurlijk een enorme beslissing. Van de ene kant wil ik mijn gezin en relatie niet opgeven. Maar van de andere kant wil ik ook mijn verliefdheid volgen...

Ik ben een man van 45 en woon al 20 jaar samen met mijn vriendin. We hebben geen kinderen. Ik heb een fijn leven. Ook met mijn vriendin heb ik een fijn leven en ik hou zielsveel van haar.

Toch ben ik verliefd geworden op een andere vrouw, en zij op mij. Ik voel een intense verliefdheid en voelt heerlijk om samen met haar te zijn. Ik voel ook een sterke verbinding met haar, en durf kwetsbaar te zijn en me open te stellen. Ze maakt een passie in me los.

Nu moet ik dus een keuze maken tussen deze twee fantastische vrouwen. Kies ik voor een veilig, mooi en fijn leven, of kies ik voor het onbekende en de passie?

ik ben bijna 9 jaar getrouwd met een fantastische man.
vorig jaar werd ik zwanger van ons 4de kindje en hebben samen besloten om abortus te doen ivm mijn lichamelijke toestand. hier heb ik echt veel spijt van en kon hier niet met hem over praten.

 

nou zijn mijn gevoelens zo goed als verdwenen voor hem en zit ik in twijfel of ik bij hem weg ga of niet.
hij weet dit ook en doet nog meer zijn best, maar ik heb al duizend keer gezegd dat ik mijn gevoelens niet aan kan zetten.

iedereen zal mij voor gek verklaren als ik van hem ga scheiden.
hij is echt een super man en super vader..

Mijn relatie is zeer goed. We zijn elkaars beste vriend. Alleen is de passie zoek. Soms mis ik dat enorm. Ik wil niet blijven leven zonder passie. Ik vind dat te belangrijk.

 

Maar ik wil mijn relatie ook niet op het spel zetten hiervoor. Ik kan me geen leven voorstellen zonder mijn partner. Ik kan me ook geen leven voorstellen zonder passie. En ik weet niet of ik nog passie voor mijn partner kan voelen.

 

Ik weet niet meer hoe nu verder. Herkent iemand dat?

Ik ben al 10 jaar ongelukkig, maar ik weet niet of ik de knoop wel wíl doorhakken...

Mijn man en ik... een fantastisch duo, twee handen op één buik, ... alle metaforen die de vergelijking maken met een geluk paar, waren op ons van toepassing. Ik leg weliswaar de klemtoon op 'waren'. Want ondertussen is dat al 10 jaar geleden.

Ik kan zelfs niet eens vastpakken wat er tussen ons is misgegaan... Ik heb niets fout gedaan, hij heeft niets fout gedaan, ... en toch leven we nu langs elkaar door.
Bij momenten haat ik hem zelfs! Maar toch kan ik hem niet verlaten...

Ik weet niet wat me tegenhoudt... de kinderen zijn het huis uit, ik kan best wel voor mezelf zorgen, en mijn schoonfamilie zal ik ook nog wel zien bij een breuk, ...

Zie ik hem nog graag? Hoogstwaarschijnlijk niet! Maar wat houdt me dan tegen? ...

Ik vind geen rust meer, het spookt constant door m'n gedachten.

Mijn vriend ik zijn 14j samen. We hebben alles wat we moeten hebben. 2 gezonde kinderen ( 3&6), eigen huis, financiële zekerheid,...

Alleen, mijn vriend vindt dat er nog steeds verliefd moet zijn en denkt dat er mss nog iets meer is in het leven.

Hij wou dan ook uit elkaar. Ondertussen zijn er enkele weken voorbij maar willen we toch de bruggen niet definitief opblazen.

Daarom ga ik vanaf april een huis huren om elkaar even de tijd te geven om alleen te zijn. ( tijdelijk uit elkaar dus)

 

Ons huis blijft voorlopig van ons beide. We zijn momenteel ook wettelijk samenwonend, maar straks tijdelijk uit elkaar.

Over 1 ding waren we het met elkaar eens; dat we het niet met elkaar eens zijn, maar het ligt aan de ander. Elke vraag van de ander, ontaarde in beschuldigingen en ruzie. Of de kinderen er nu wel of niet bij waren. Het ging maar door en we zagen geen uitweg meer.

 

We dachten aan scheiden en het werd nog erger. Tijdens een ‘gezellig’ etentje met vrienden ontploften we bijna. Zij wisten ons tot bedaren te brengen en attendeerden ons op dit netwerk van relatietherapeuten. Ze hadden er zelf goede relatietherapie gehad.

Een gouden greep. We zijn al enkele weken intensief bezig met therapie en hebben ons relatiepatroon snel helder gekregen. Hoe meer ik afhankelijk werd en begon te claimen, hoe meer mijn man zich afsloot en probeerde te vertrekken.

 

We zijn nog niet klaar en het kost veel moeite, maar we maken stappen richting verbinding, openheid en vertrouwen.

Ik ben een 46-jarige man, 2,5 jaar getrouwd en vader van 3 kids. Wij vormen een nieuw samengesteld gezin en zijn 9 jaar samen. Onze oudste zoon is niet mijn natuurlijke zoon, maar ik heb hem wel zo opgevoed.

 

Nu heeft mijn vrouw beslist om een punt te zetten achter onze relatie. Ze zegt me dat ze al een hele tijd twijfels had over ons en nu is ze verliefd geworden op een jongere man.

 

Ik snap dat ze gevoelens gekregen heeft voor iemand anders... Dat is iets dat bij vele koppels voorkomt als ze al een tijd bij elkaar zijn. En de dagelijkse sleur met 3 kinderen bevordert het gevoel dat je iets mist in je leven.

 

Maar ik begrijp niet dat ze kiest om ons gezin op te geven zonder met MIJ over de problemen in ONZE relatie te praten... Ondanks het feit dat zij al in een nieuwe relatie gestapt is met die andere wil ik er alles aan doen om haar terug te winnen... Ik weet echter niet hoe ik dat moet aanpakken...

 

Heb reeds voorgesteld om bij een relatietherapeut te gaan praten, maar ze ziet daar het nut niet van in. Ik denk dat ze momenteel zo in die nieuwe liefde opgaat dat ze bang is om terug te keren in de realiteit...

 

Ik weet nu echt niet wat te doen... Ik wil haar niet opgeven, ben nog steeds verliefd op haar, ik wil werken aan mijn fouten en aan onze relatie, maar heeft het of zin als zij door gaat (met oogkleppen op)...

Ik ben verliefd geworden op een collega. En mijn collega is verliefd op mij.

Maar ik heb ook een gezin. Ik twijfel nu. Ik dacht dat mijn relatie oké was, maar als ik nu terugkijk miste er wel wat. Ik weet niet wat ik nu wil... hoe moet ik verder?

Mijn vrouw en ik zijn beide 40+, ruim 13 jaar samen, waarvan 10 jaar getrouwd. We hebben twee kinderen 9 & 11.

Sinds een aantal jaar heb ik erectiestoornissen, wat er toe leid dat het heel soms wel werkt, maar vaker niet. Zelfs Viagra helpt eigenlijk bijna nooit.
We hebben wel af en toe wat intimiteit waar ik op andere manieren haar probeer te bevredigen. Maar vaak gebeurd dit niet.

Mijn vrouw mist de echte sex en is 1,5 jaar geleden op zoek gegaan naar een andere man, specifiek voor sex. Dit was toen nog zonder mijn medeweten. Ruim 2-3 maanden later kwam de vraag van haar of dit ok was en na lang nadenken en praten zei ik ja. Toen wist ik nog niet dat ze al iemand had ontmoet hier kwam ik ruim 2 maanden na ons gesprek achter.

Uiteindelijk heb ik toch ok gezegt dat ze hem kan blijven zien af en toe. Dit gebeurd ca 1x per maand. Aanleiding is dat zij gestressed raakt van het geen sex hebben en dat onze relatie ook schaadt.

Nu ruim 1 jaar later begin ik er steeds meer moeite mee te krijgen en wil eigenlijk dat het stopt. Maar zij is al duidelijk geweest eerder dat ze dit niet wilt opgeven ook al zegt ze geen andere gevoelens voor hem te hebben en van mij te houden. We willen ook niet uit elkaar, maar ik wordt steeds meer jaloers en ongelukkig en voel me vaak eenzaam.

Ik weet niet meer wat ik moet doen. Ik hou van haar maar kan hier niet lang meer mee leven. Praten over dit leidt ook vaker tot discussies maar zelden tot een oplossing.

De start van onze relatie was verre van optimaal, meer een vlucht uit huis dan een keus voor elkaar, we waren beiden nog heel jong en hadden beiden geen goed voorbeeld meegekregen van huis uit.

 

Terugkijkend kan ik nu zien dat we er de eerste jaren 'een potje' van hebben gemaakt tot ik 'met mijn rug tegen de muur stond'.

 

Een soort van noodgedwongen gingen we aan onszelf werken. Dat is heel goed geweest en heeft ons gevormd tot wie we nu zijn. We hebben ons ontworsteld aan de structuren van ons gezin van herkomst en lopen ons eigen pad.

 

Nog steeds spiegelen en confronteren we elkaar en dat is vaak niet gemakkelijk maar ik ben er van overtuigd dat als ik mijn grootste angsten en pijn onder ogen kan zien, dat we dan langzaam naar een heling groeien.

 

Wat me o.a. steunt is het feit dat ik verschillende mensen ken die er wel voor gekozen hebben om wel uit elkaar te gaan maar dat die jaren na dato nog steeds met hun eigen stukken worstelen en op dat gebied zeker niet beter af zijn.

Mijn huwelijk loopt wel, maar ook niet veel meer dan dat. We zijn echt in een sleur terecht gekomen, geen ruzie, geen hekel aan elkaar. Maar het vuur is er echt uit.

 

Ik wil wel blijven voor de kinderen, maar ik heb ook het gevoel het is mijn leven. Ik wil genieten en een partner hebben waar ik echt wat mee heb, Lastig hoor!

 

Ik wil in relatietherapie, maar m'n partner ziet dat niet zitten.

Mijn vriend en ik hebben al 10 jaar een LAT-relatie. Mijn uiteindelijke doel was en is met hem samen te wonen. Hij schoof dat steeds naar achteren.

 

Hij geeft nu aan het liever bij een LAT-relatie te houden. Ik hou van hem, maar dit druist tegen mijn ideeën over een relatie in.

Ik weet niet of ik bij hem zal blijven of een einde aan de relatie zal maken?

3 weken geleden heeft mijn vrouw beslist om ons huwelijk op te geven. Ik ben hierdoor mijzelf helemaal kwijt, want alles wat ik liefheb (mijn vrouw en beste vriend), alles waar ik voor leef, mijn hele wereld is in een keer weggevaagd. Ik heb dit niet zien aankomen. Eigenlijk zag niemand dit aankomen, want zij heeft hier vooraf met niemand over gesproken. Niet met haar ouders, familie of vriendinnen.

Ze heeft blijkbaar wel eens tegen mij gezegd dat ze niet gelukkig was, maar dat signaal heb ik niet goed opgevangen en daar schaam ik mij nu heel erg voor. Ik zit aan de grond en kan niet meer functioneren, waardoor ik ben ziekgemeld op het werk. Ik slaap niet en eet slecht. Ze slaapt nu bij haar ouders.

We hebben 3 zonen, waarvan de middelste een zorg intensief kind is. Nu spreekt ze wel met vriendinnen, maar te laat. Ze krijgt nu goedbedoelde adviezen, die een evt. hereniging behoorlijk belemmeren. Ik probeer nog steeds vanuit een positief standpunt te handelen, maar dat breekt mij nu helemaal op en verdriet/angst maakt plaats voor boosheid. Een emotie waar ik eigenlijk niet in wil zitten. Met de feestdagen was ze weer even bij het gezin en ondanks dat ik fijn vond dat ze er was, deed het mij heel veel pijn. Het moest gezellig zijn, maar dat was het niet. Alles wat ik zeg of doe, leg ik op een weegschaal om haar zo min mogelijk te kwetsen. Ze wil wel meegaan naar een relatietherapeut, maar ik krijg allemaal signalen dat dit niets meer gaat worden. Ik ben in paniek.

Ik ben de hele tijd aan het piekeren. Ze zegt dat we niet meer op een lijn zitten. Zij regelt veel en ze heeft het gevoel dat het mij niet interesseert. Aan de andere kant doe ik veel. Klus veel en doe zeker mijn deel in het huishouden. We zijn elkaar uit het oog verloren en communiceerden niet meer. Dat doet nu veel pijn. Als het andersom was geweest had ik de ander wakker geschud en eerder duidelijk gemaakt dat er aan de relatie gewerkt moest worden. Nu is het te laat denk ik..

Goede dag allen.

In mei 2019 zijn de moeder van mijn kinderen en ik uit elkaar gegaan. Bedrog is hiervan de voornaamste reden.

Nu hebben wij vanaf het eerste moment gezegt een toekomst samen niet uit te sluiten.
In het afgelopen jaar heb ik zelf een rebound gehad en was het contact met mijn ex puur zakelijk en om de kinderen.

Vanaf medio maart/april is ons contact weer verbeterd, hebben we naar elkaar uitgesproken een toekomst samen niet uit fe sluiten, altijd een gevaar voor elkaar zullen zijn, als in. Fysieke en mentale aantrekkingskracht. Hebben ondertussen weer seks gehad en hebben ook gezegd het de kans te willen geven.

Nu is het zo, dat er ook een andere man haar leven binnen is gekomen en haar wereld op de kop zet. Hij maakt een kans, maar ik ook.

Nu wil zij samen met mij in relatietherapie.
Wat kan ik hiervan verwachten? Dat we het hiermee echt afsluiten, of dat we uiteindelijk toch samen verder gaan? Wij houden nog steeds heel erg veel van elkaar.

Mijn man heeft mij bedrogen met mijn beste vriendin. Ik ben er kapot van. Voelde het vanaf het begin dat er iets speelde , alles is altijd ontkent. Het is ongeveer 3 maanden geweest en ik weet niet zeker of het verder is gegaan dan appen en bellen over sex of ook echt daadwerkelijk sex.

Hij zegt dat het er in geslopen is en dat hij de spanning en aandacht wel en luisterend oor fijn vond. Maar hij wil er alles aan doen om mij niet kwijt te raken en te vechten voor zijn gezin. Als we geen dochtertje hadden gehad dan was ik wel geweest, maar we waren notabene bezig voor een tweede kindje.

Ik twijfel nu heel erg of ik dat tweede kindje door moet zetten en hem een tweede kans moet geven, dan heb ik in ieder geval 2 kinderen van dezelfde man mocht het alsnog fout gaan. Ik zie het niet zitten om over 5 jaar weer met een nieuwe partner een kindje te nemen, dan ben ik ook al veel te oud. En natuurlijk hou ik ontzettend van hem, maar mijn beeld over hem is wel voor altijd veranderd.

Ook speelt mee dat ik op dit moment moeilijk aan een woning kan komen nog weinig spaargeld heb. Is het raar om nu aan mezelf te denken me financieel onafhankelijk te maken en me geestelijk er op voor te bereiden dat het over 3 jaar weer gebeurt zoiets? Maar dat ik er dan beter voor sta dan nu…

Ik ben 40 jaar getrouwd ik ben 61 jaar
Mijn man en ik delen niks meer met elkaar.
Geen intimiteit. Hij wil verhuizen naar het buitenland ik niet. Ik denk dat ik daar vreselijke eenzaam wordt ik wil mensen om me heen hij is meer op zichzelf. Ik hou van hem maar ik heb heel grote twijfels. We hebben samen al uitgesproken om te gaan scheiden. We delen wel onze liefde voor onze kinderen maar die zijn volwassen.

Mijn man (38) heeft toen ons tweede kindje 13 dagen oud was, gezegd te willen scheiden. Een week voordat ik erachter kwam zwanger te zijn, gaf hij aan niet meer te weten wat hij voor mij voelde; hiij mist pure passie en liefde.

Ik was overdonderd.. de wens voor een tweede kindje was een bewuste keuze van ons beide.
In de periode van de zwangerschap hebben we begeleiding gehad van een coach en besloten geen keuzes te maken nu en in kraamperiode, ivm beide niet reeel kunnen denken en hormonen. In die periode hebben we elkaar meer ruimte gegeven en ook een tijd apart van elkaar geleefd. De zorg voor onze oudste (2 jaar) verdeeld, maar merendeel bij mij.

Er is veel gebeurd de laatste vijf jaar in onze situatie; verhuizing, verandering van carrière bij hem, ouders worden en plotseling overlijden van zijn vader. Hij komt uit een gescheiden gezin, ik niet.
Hij geeft aan veranderd te zijn door de jaren en daarom niet meer bij mij te passen. Ik zie ook dat er dingen veranderd zijn, vnl tgv overlijden als (voor mij) ook moederschap: de verschillende rollen (mama zijn, geliefde zijn, werknemer zijn en mezelf zijn) vond ik lastig te balanceren.

Na het eerste mediator gesprek zijn we meer open geweest dan ooit; hij gaf aan zich al jaren eenzaam te voelen en niet gezien door mij. Ik in grote lijnen idem naar hem. Hij heeft heel veel analyses over ons in zijn hoofd gedaan, zonder wederhoor naar mij. Al jaren.
We hebben besloten beide deze informatie te verwerken. Hij ziet de kinderen enkele momenten in de week. Hij woont nu 6 weken bij zijn moeder..

Ik heb de wens dat als er nog ‘iets’ is van gevoel voor mij, we dit samen (met begeleiding) gaan onderzoeken. Heb al mijn gedachten over ons op papier gezet en hem een week geleden toegestuurd. Hij heeft tijd nodig om erover na te denken. Ik merk dat ik behoefte heb aan duidelijkheid, maar hem nu de ruimte moet geven.

Ik heb sinds 3 jaar een relatie. In het begin was alles zo perfect, vlinders in de buik, 2x per dag seks, alle aandacht die ik nodig had,...

De verliefdheid was er zeker. Na enkele maanden begon dit alles wat minder te worden... Mijn vriendin wees me af in bed, en van 2x per dag seks zijn we in tussentijd op het punt dat we misschien nog 1x om de 2 maanden seks hebben.

Ook de affectie is er niet meer. 's Avonds in de zetel ligt ze bij me, maar een spontane knuffel of spontane kus komt zelden voor. Ook een lief briefje, kaartje of sms'je zit er niet meer in de laatste 2 jaar. Ik weet meestal perfect hoeveel kussen ik krijg op een dag, 1 als ze vertrekt naar het werk en soms 1 als ze terug thuis is.

Soms ben ik het gevoel compleet kwijt en vraag ik me af waarom we nog samen zijn... En hoe ik het aanvoel, is haar gevoel ook weg. Maar ik ben meer de realist in de relatie en zij de persoon die nogal graag haar hoofd in het zand steekt en geen actie onderneemt.
Die ook alles gewoon z'n gang laat gaan en niet bereid is om eraan te werken of om nog maar in te zien dat we met een probleem zitten.

Het is makkelijker om het niet in te zien en gewoon verder aan te blijven modderen, dan in te zien dat er een probleem is en dat we eraan moeten werken.

Ook als ik haar erover aanspreek, blijft ze erbij dat er geen probleem is of krijg ik de dag erna een sms waarin ze zegt dat ze niet meer weet wat ze moet doen om mij gelukkig te maken en dat ze mijn probleem ook niet snapt. Want... Er is toch niks veranderd?

Ik weet soms niet meer wat ik beter doe, alles opgeven en alleen verder of blijven proberen terwijl er naar mijn mening niks verandert en ik me heel vaak eenzaam voel.
Soms ben ik liever op mijn werk dan thuis, omdat ik me ongemakkelijk begin te voelen wanneer ze rond me is.
Geen goed teken en toch blijf ik twijfelen wat de beste keuze nu is...

Misschien moet ik me wat minder ergeren, wat verdraagzamer zijn en inzien dat zij er misschien minder nood aan heeft dan mij. En is dit ook mijn schuld. Ik weet het soms helemaal niet meer.

Na een relatie van bijna 11 jaar heeft mij vriendin gevoelens gekregen voor een ander en na korte tijd hebben hun nu een relatie. Nu zijn we wel vrienden en zien elkaar nog in de weekenden met die nieuwe vriendin erbij.

Ze wil me niet kwijt omdat we veel hebben meegemaakt en ik hou stiekem nog hoop dat het ooit uitgaat tussen hun. Ik voel me ergens zo belazerd maar ben zo gewend dit contact en gisteren toen ik wegging bij de deur, want dan zwaait me ex me uit kan ik even privé iets zeggen, ik vroeg of we ooit nog misschien bij elkaar komen en of haar gevoel nog kan terugkomen, zij zegt dan misschien, maar houdt ze me nu aan het lijntje of is dit gemeend.

ik zou zo graag willen dat mijn gevoel gewoon weg was maar na tien jaar is loslaten echt moeilijk

Hallo

Ik ben een moeder van twee jonge kinderen 5 en 10.
En ben inmiddels gescheiden, na een jaar zijn we min of meer weer bij elkaar gekomen, nu hebben wel een lat-relatie.

Maar ik ben sindskort verliefd geworden op een hele leuke jongen waar ik veel meer lol en begrip bij heb. Mijn exman is manish depressief en nogal egoïstisch.

Hij kan ook niet echt goed met de kinderen omgaan, de oudste heeft een ontwikkelingsachterstand en dat botst vaak. Hij scheld haar overal voor uit en is hard handig soms ook bij mijn jongste dochter.

Toch houden ze van hem logisch het is hun vader en ze willen graag bij hem zijn, dit wil ik hun niet ontnemen want elk kind verdient dat vader en moeder samen zijn dat zit zooo in mijn hoofd.

Mijn exman kan ook niet alleen zijn met de kinderen vanwege zijn ziektebeeld de kinderen zijn de baas over hem en hij geeft toe om ze stil te houden, dus ik ben er altijd bij de ene keer bij mij thuis en in het weekend bij hem.

Maar als ik met die leuke jongen verder ga zal er toch wat gaan veranderen en ik ben daar zo bang voor. Ook om de kinderen in het weekend niet te zien dan mis ik ze zooooo.

Mijn exman heeft al hulp van een gezinscoach maar hij volgt niks op hij denkt het zelf beter te weten.

Wat moet ik doen?

Mijn vrouw wilt van mij scheiden.

We zijn een jong gezin (beide net geen 30) 10 jaar bij elkaar en 4 jaar getrouwd. We hebben 2 kinderen van 9 jaar oud en van 2 jaar oud. In onze relatie is een hoop gebeurt we hebben een slechte start gehad met betrekking tot wonen, financiën en noem het maar op. Altijd hebben wij daar samen voor geknokt en zijn we een team geweest.

Nu wil zij scheiden want zij zegt al een hele tijd geen gevoel meer te hebben bij ons huwelijk een zogezegd broer-zus relatie. Hier ben ik heel erg van geschrokken want dat gevoel is bij mij nog volop aanwezig en ik raak nog dagelijks verliefd op haar. Tuurlijk weet ik dat er dingen niet goed zitten in ons huwelijk qua gevoel delen en intimiteit maar hier ben ik altijd open en afwachtend in geweest in de hoop dat we hieraan konden werken als de tijd rijp was.

Nu is het dus helaas te laat en ik vind het zo lastig om haar los te moeten laten. Elke keer als ik eraan denk breekt mijn hart. Ik wil nog vechten en probeer haar hier nu haast toe te dwingen terwijl ik begrijp dat dat ook niet eerlijk is.

Al jaren twijfel ik over scheiden en ik heb mijn man ook al vaak gezegd te willen scheiden... we verschillen gewoon te veel, ik hou veel van dieren en buiten zijn hij heeft er niks mee, hij heeft geen hang naar "gezellige leuke dingen doen" en ik SNAK ernaar!

Maar mijn man werkt niet mee en doordat hij dan steeds weer even heel hard gaat werken en uit een gevoel van medelijden twijfel ik steeds weer en zwakt mn wilskracht steeds heel snel weer af. Ik voel me dan een poosje een "leeggelopen ballon" en soms voel ik me dan ook een poosje weer heel goed en krijg ik weleens weer een beetje vertrouwen, en geef ik hem ook waar hoop... maar altijd komt dat rotgevoel weer terug en wil ik weer weg...

Ik hou nog ontzettend veel van hem, hij is zo;n goed mens.. ik wilde hem gelukkig maken maar het mislukt helemaal en juist dat zou mij moeten sterken in mn gedachten de scheiding door te zetten maar de kracht ontbreekt me uiteindelijk iedere keer. We hebben ook kinderen en dat bezorgd me ook zoveel pijn.. ik wil ook niet dat we de kinderen moeten gaan "delen" . Ik wil ook geen ruzie....En hij doet ook zo zijn best... Pfff.. zo draai ik alsmaar rondjes in mnm hoofd, ik word er helemaal gek van.

Helaas word de irritatie ook steeds groter en ik voel me vaak depressief, ik wil hem accepteren zoals hij is, maar het is gewoon TE verschillend.. denk ik (steeds die rot "denk ik" ook!!!!) ik durf die knoop gewoon niet door te hakken. Ik neem mezelf te weinig serieus.

Ik ben ook bang voor de tijd na de eventuele scheiding, ik ben niet zo erg zelfstandig, vooral de financiële rompslomp vind ik heel moeilijk te omvatten, die neemt hij altijd op zich, ik ben er bang voor als ik dit zelf zal moeten gaan doen, ook ben ik bang voor de eenzaamheid, ik heb eigenlijk helemaal geen contacten. En dan is dat contact straks ook nog weg... Ik weet ook niet waar ik naartoe zou moeten gaan... Hij heeft weleens geroepen "dan ga je toch weg? Ik ga hier niet weg" .. hij weet dat hij me dan heeft want ik weet letterlijk niet waar ik dan naartoe zou moeten gaan.

En ook heb ik geen goede baan, ik zal er ontzettend op achteruit gaan en moeten beknibbelen, ook dat maakt me doodsbenauwd. Ik voel me zo ontzettend gevangen in mn situatie.

Ben al 2 jaar aan het proberen om het plezier en liefde in de relatie terug te vinden. Zijn 15 jaar getrouwd en 20 jaar samen hebben 2 tiener kids. Vind de manier van leven zo stabiel hebben financiën op orde, genoeg sociale contacten, 2 kids komen niks te kort, zelf aan het opkrabbelen in de arbeidsmarkt.

Dit huwelijk begint me tegen te staan doordat mijn man qua gedrag heel vaak negatief is over iedereen en alles. Daardoor moet ik zelf constant op tenen lopen om hem tevreden te houden en in toom te houden , anders bulderd hij overal over heen met zijn eigen mening. Vaak heeft hij discussies ook met de kids en duld geen tegenspraak. Zaagt eindeloos door over iets. Spreekt ons aan met een flink volume en soms best onredelijk. Niets is goed genoeg krijg ook best vaak commentaar op huishoudelijke klussen of dat ik de tuin niet goed heb onderhouden.

Doe mijn best alle ballen hoog te houden. Door zijn werk ben ik vaak alleen. En als hij thuis is kon er niet veel uit zijn handen. Probeer alles bij te houden naast mijn werk, school, en huishoudelijke klussen door. Nooit eens een compliment van zijn kant.

Zelf ben ik ingetogen en hou niet van discussies op zijn niveau. Door het gedrag van hem ben ik langzaamaan steeds meer afgeknapt op mijn man. Zit serieus te denken om te gaan scheiden want zo wil ik niet oud worden. Voel me niet gelukkig. Financieel opzicht houd me tegen tot nu toe, alle toestanden qua papierwerk en geregel eromheen, en de woningmarkt is schaars natuurlijk. Maar dat houd me niet tegen op den duur.

Mijn vrouw en ik zijn 16 jaar samen, 11 jaar gehuwd en we hebben 2 prachtkids van 10 en 8 jaar.

Na ons huwelijk huisje gekocht en zelf een zelfstandige carrier opgebouwd. Beiden een drukke baan maar bij komst van de kinderen hebben we onze taken altijd goed verdeeld en gerespecteerd. Enkel sex kwam altijd op de laatste plaats. Er zijn jaren geweest waar we nog niet aan 10 keer per jaar kwamen. Voor een sportieveling als mezelf was dat niet echt voldoende.

Met mijn vrouw toen al dat fysiek gemis proberen aankaarten, telkens zonder succes. "Ik dacht maar alleen aan sex" was haar kwade reactie telkens. Je wilt dan ook niet de boeman uit blijven hangen dus liet ik het tot grote frustraties voor wat het was. De bron voor een slechte communicatie was gezet. 4 jaar geleden kreeg ik dan zware problemen op mijn werk, erover praten werd al gauw, "kom op niets van aantrekken en doorgaan". Geen diepe gesprekken. De problemen zorgden ervoor dat ik ook een tijdje zonder loon viel, ik kreeg door de stress ook gezondheidsproblemen waardoor de

loonproblematiek ook niet opgelost werd. Mijn vrouw deed haar best om voor de kids te zorgen en we kwamen dan ook niets tekort. Maar de snoeiharde opmerking na 2 weken operatie als "tijd dat je terug geld verdient" kwam wel hard aan. Ik zocht dan achter een alternatieve baan om terug in loondienst te zijn. Was niet goed omdat zij zich op haar werk zou moeten aanpassen. Mijn zelfstandig statuut was net iets te gemakkelijk... intussen draait het op werk goed maar een schouderklopje kan er niet af. Tot op heden bleef ik doorgaan, niet echt geheel ongelukkig, maar ook niet helemaal gelukkig...

En toen gebeurde het 3 jaar geleden. Op alle feestjes voordien liet ik altijd snel blijken dat ik bij interesse gehuwd was en niet over de schreef ging gaan... tot 3 jaar dus. Ben ik aan de praat geraakt met een vrouw, zij was single, ik heb het haar duidelijk gemaakt dat ik gehuwd met kids was. de avond was nog lang en we bleven er maar op los praten. Ze bleef aandringen om een keertje af te spreken. Well why the f... not? dacht ik. Intussen drie jaar verder en heb de grootste highlights uit mijn leven gekend met haar.

Een mentale, communicatieve en fysieke klik zoals nooit tevoren, mijn soulmate. En het is wederzijds. Al 1,5 jaar proberen we elkaar te lossen omdat ik gehuwd ben en geen knopen kan doorhakken op dat vlak. Telkens geraken we terug aan de praat alsof het gisteren was (met perioden van 6 maanden tussen). Beiden blijven het gevoel te hebben dat we iets groots laten schieten.

Maar nu ben ik mentaal en fysiek op. Ik zit vast in gedachten. Ik ben intussen ook enkele keren dialoog proberen zoeken met mijn vrouw, om de communicatie en sex te verbeteren. De sex gaat beter maar de communicatie blijft zo moeilijk. Moet ik blijven of moet ik gaan? Daar loop ik al zo lang mee. Mijn hart zegt dat ik ervoor moet gaan, voor mijn soulmate.

Mijn ratio houdt me tegen, je laat je lieve vrouw toch niet achter, je bent gehuwd, kom op, je moet ervoor vechten. De kids laat ik zeker niet achter, daar vecht ik voor. Maar voor mijn vrouw voel ik dat ik geen gevecht meer in me heb. Veel ruzies gehad intussen, maar nu lopen we naast elkaar. We leven maar ik heb dat gevoel niet. We zijn een goed georganiseerd gezin, hebben wel pret als gezin samen, maar mijn vrouw en ik? Die connectie is er niet meer, of heel oppervlakkig.

De gedachte van te scheiden maakt me onzeker, geeft me een knoop in mijn maag en geeft me slapeloze nachten. Ik weet dat uiteindelijk alles wel goed komt maar hoe kies je hier in godsnaam voor.

Een vastgelopen man...

Wij zijn 20 jaar samen waarvan 15 jaar getrouwd. We hebben 2 kinderen van 15 en 11 jaar. Nu we meer tijd over hebben het steeds makkelijker wordt met de kinderen is mijn man gaan twijfelen aan ons huwelijk. Hij mist "iets". Is daardoor afstand gaan nemen van mij. Ik zit al 1,5 jaar in de "wachtkamer" en lig er veel wakker van. Loop zelf bij de huisarts, die denkt dat hij in een midlife crisis zit.

Man zoekt geen hulp maar durft de scheiding niet door te zetten vanwege de consequenties. Hij wil dat ik en de kinderen goed terecht komen. Maar dat ziet er niet zo best uit. Urgentie bestaat hier niet voor deze situatie. Kopen kan ik niet, en particulier huren ook niet omdat ik niet 3,5 keer de huur bruto verdien. Dit allemaal houd hem tegen. Hij kan in het koophuis blijven eventueel.

Al met al hoopt hij dat zijn gevoel van "iets" missen anders gaat worden. Maar ik kan niet met die afstand omgaan. Ik sta elke dag op met de gedachten dat hij vandaag besluit te stoppen. Heb hier zoveel paniek en angst gevoelens door. Ik weet niet meer wat ik moet doen. Zelf de knoop doorhakken durf ik niet en wil hem niet kwijt omdat ik nog wel veel voor hem voel.

Hoi,

Mijn man heeft narcistische trekjes. Ik ben bang om eerlijk te zijn over mijn gevoel, want alles wat ik bespreek wordt uiteindelijk als mijn fout gezien. Ik heb hem altijd in alles zijn gang laten gaan hij kan staan en gaan waar hij wilt. Alleen trek ik dit niet meer. Ook is mijn man meerdere keren agressief geweest naar mij en uitschelden doet hij vaak, ik heb hierdoor een muur om mijn heen gekregen.

Ik ben te vaak over mijn grenzen gegaan. Ik ben mijn grenzen gaan aangeven vaker nee zeggen, hierdoor vind hij mij een zeikerd, want ja ik doe niet alles meer voor hem. Ik ben boos, gefrustreerd. Er zijn weken dat hij dit gedrag heeft, maar dit wissels af met weken dat hij wel op zijn manier lief is.

Uiteindelijk hou ik van hem, en heb ik gevraagd of hij in therapie wilt gaan. Woede beheersing ect. Dit wilt hij absoluut niet. Ik ben bang om eerlijk te zijn, want uiteindelijk is het allemaal mijn schuld. Zijn agressie en schelden komt door mij, omdat ik hem gefrustreerd maak doordat ik afstandelijk ben. Er zijn kinderen in het spel die ook zien dat papa niet lief is tegen mama. Een hele ingewikkelde situatie. Ik weet als ik van hem ga scheiden dat het een heftige strijd wordt.

En dat hij de kinderen gaat manipuleren, dit heeft hij al eens gedaan. Ik ben bang dat ik niet sterk in mijn schoenen sta, in communicatie is hij 10 x sterker dan ik. Ik sla dicht. Terwijl ik buiten de deur met vriendinnen wel degelijk durf te discussiëren. Alleen thuis klap ik dicht,

Morgen zijn we vijventwintig jaar samen. Ik ben doodongelukkig in onze relatie maar nog steeds zijn we "samen". We hebben samen twee kids, waarvan eentje met de diagnose a.s.s. (autisme). Praten kunnen we niet echt meer (denk ik), dit is al jaren geleden.

Samen iets doen is al vijftien jaar geleden ennnn, sexuele relatie ... ze raakt me al tien jaar niet meer aan, zelfs een kus bij afscheid of als verwelkoming is al vijftien jaar teveel gevraagd ...Ik ben teneinde raad.

Weggaan zou een optie zijn, maar dan zou ik mijn eigen woning moeten verlaten, we zijn namelijk niet gehuwd.

Reizen doen we nooit, wandelen doen we nooit, terrasje doen we nooit, we doen gewoon niets samen, enkel 's morgens opstaan, gaan werken, het huishouden, boodschappen doen (nooit samen), en dan wat tv kijken elk aan een andee kant van de zetel.

's Avonds gaan we dan terug gaan slapen, de ene om acht uur, de andere om middernacht, om dan de volgende dag terug op te staan en terug een kopie van een kopie van een eerdere kopie te krijgen van alle dagen van de laatste twintig jaar.

Sex is er enkel en alleen als er eens iets getoond word van bloot op tv, maar dan mag er niet worden weggezapt ... Dus heel eenvoudig ... HELP ...

Sta aan de vooravond om mijn man te vertellen dat ik ons huwelijk van 17 jaar op wil geven. Loop al een paar jaar rond met deze zware last. Aan de ene kant niet op willen geven voor de kinderen en blijven proberen. Aan de andere kant ongelukkig zijn met mijn eigen leven zo te leven. Ben moe en opgebrand.

Vorig jaar gesprek gehad met mijn man en gezegd dat ik niet gelukkig ben met ons huwelijk. Hij voelde dat aan maar had zelf geen problemen met onze relatie. Hij merkte dat we langs elkaar heen leefden. Op dat moment is mijn man zo gaan 'vechten' voor ons huwelijk zo intens dat het me zo erg benauwd. Ik duw hem weg als hij te dichtbij komt...omdat het on-natuurlijk is en voelt. En trek mezelf terug.

Merk aan mezelf dat ik vrij wil zijn om te doen wat mij gelukkig maakt. Ik trek het niet meer. Kan mezelf niet meer zijn in deze relatie. Voel me dood ongelukkig en wil gaan scheiden. Al is die stap niet makkelijk. Ik weet dat hij geen begrip heeft voor mijn mening. Dat mag hij. Ben bang voor de oorlog die het te weeg gaat brengen.

Mijn man heeft autistisch trekjes.

En vraag ik mij af of ik nog wel bij deze man moet blijven.
Af en toe knuffel zit bijna niet in. Het komt altijd van 1 kant.
ik heb toch echt wel de behoefte om een arm om mijn schouders en begrip als het eens niet lekker gaat.
Hij kan zich niet goed verplaatsen in een ander zijn emoties.

De ( negatieve ) emoties van anderen personen, zoals verdriet, pijn, woede of frustratie van een ander.
En ( positieve ) emoties die hij zelf snapt dat dan wel. Zodra hij het niet begrijpt dan niet.
Hij raakt gefrustreerd en hij wordt boos of hij vindt dat je uit zijn buurt moet gaan.

Vroeger kon ik me eroverheen zetten, maar ik merk met het ouder worden dat deze behoeften door hem nooit vervult gaan worden.

En bij al mijn emoties die er bij elk mens zijn.
Moet ik altijd eerst denken, kan ik ze uiten of niet ? Want dan komt zijn frustratie, waar ik geen zin heb op dat moment. Want ik zit met iets , waar ik behoefte aan heb.
Dus loop je op eieren, als eigenlijk juist dan steun nodig hebt ( arm om je heen, of een luisterend oor)
En als hij wel Jan luisteren, dan komt hij alleen met oplossingen waar ik niet op dit te wachten.

Wel over gepraat, hij kan het niet.
Hij veranderd niet en ik weet het niet meer.

Ik vind een scheiding zo definitief.

Ik praat gelukkig wel met vriendinnen.

Al meer dan 10 jaar zit ik niet meer fijn in mijn huwelijk. We zijn zeer verschillend, hebben andere interesses, hobby's en inzichten. Aanvankelijk was de relatie meer op lichamelijke behoefte, verliefdheid, een partner hebben om niet alleen te zijn gebaseerd in plaats van op vriendschap en houden van. Hierdoor zijn we uit elkaar gegroeid.

 

We hebben relatietherapie gedaan om beter met elkaar te kunnen communiceren en om beide onze grenzen eerder aan te geven.

Helaas duurde de nieuwe poging maar enkele jaren, daarna verviel alles weer in de oude stand, haar grenzen werden weer hard en de mijne zacht en alles wat niet goed liep was mijn verantwoordelijkheid of mijn schuld. 

Mijn dilemma is dat ik weer wil gaan leven, mensen leren kennen en misschien weer liefde vinden en leuke dingen doen. Daar tegenover voel ik de morele verplichting mijn vrouw bij te staan en mijn gevoelens en behoeften aan de kant te zetten. Deze tweestrijd verscheurt mijn leven.

Ik ben 5 jaar getrouwd en 12 jaar samen en we hebben 3 fantastische zonen. Ik heb vaak gedacht te willen scheiden. De reden is makkelijk. Hij is/was er nooit.

Ik ben al ruim 1 jaar regelmatig aan het aangeven dat ik wil scheiden. Alleen ik kamp zo met schuldgevoelens naar de kinderen en dat niet alleen. Hij heeft bedacht een betere man te willen zijn en doet ook heel erg zijn best. Erg genoeg lukt het mij niet om weer echte liefde te voelen. We zijn in een soort van broer-zus situatie terecht gekomen.

Wat vind ik het doorzetten van een scheiding pijn doen zeg! Het is alsof ik mn broer of beste vriend verlies. Ik ben door hem veel vriendinnen verloren in het verleden waardoor hij nu ook nog de enige is die ik heb. Maar als ik denk aan scheiden dan wordt mn hart eruit gerukt maar ik wordt ook naar als ik denk aan blijven.

De vraag die me al tijden bezig houdt. Scheiden of blijven? Deze vraag houd me al ruim een jaar bezig.
In het begin subtiel aangegeven dat ik me niet meer gelukkig voel, de boodschap kwam niet aan. Diverse keren geprobeerd het gesprek aan te gaan. Mijn man is geen prater en verder dan dat hij op z'n moment veel op mij aan te merken heeft komt hij niet.
Hij vraagt wel wat hij verkeerd doet, het is het gevoel dat ik mis. Het gevoel van waardering, respect en je geliefd te voelen mis is.

Ben ondertussen zelf verliefd geworden op een andere man en de gevoelens zijn wederzijds. Hij zou graag een leven met mij opbouwen. Een deel van mij wil dat ook.

Wil mijn huwelijk van 17 jaar niet zomaar opgeven. Heb een brief aan mijn man geschreven mijn gevoelens bloot gelegd. Er kwam weinig tot geen reactie.

We zijn nu enkele maanden verder en in mijn huwelijk is niks veranderd. De gesprekken moeten van mijn kant komen. Hij wil zeker niet met een derde in gesprek hierover, dit heeft hij aan gegeven.

Vorige week heb ik gezegd dat ik denk dat we elkaar niet meer gelukkig kunnen maken. Hij denkt ervan wel en wil er 1 maand aan werken om te kijken of het lukt. Hij weet niet hoe eraan te kunnen werken.
Weet niet of dit de oplossing is, omdat hij niet wil praten over zijn gevoelens.

Mijn gevoelens voor die andere man worden er ondertussen niet minder op. En hij heeft aangegeven dat hij wil dat ik een keuze maak. Hij wil ook verder kunnen.

Mijn gevoel zegt: ik hou van deze andere man, wil bij hem zijn, wil hem niet kwijt.
Mijn verstand zegt: is scheiden wat je wilt, je geeft een stabiel leven op, is het gras niet groener, maar ook wat heb je te verliezen ben nu ook al tijden niet gelukkig.

Mijn man overweegt een scheiding 😢 we hebben twee kids van 5 en 9 jaar.

Afgelopen zomer gingen er roddels rond van vreemdgaan maar dit was niet waar. We hebben daarna met af en toe een kleine ruzie verder geleefd en super fijne tijd gehad . En ineens na een geweldige Valentijn was twee dagen erna ineens van zijn kant de koek op.

Hij wilde rust en even alleen zijn natuurlijk was ik in paniek en wanhopig . Daardoor meer afstand ben ik bang 😢 maar na bijna 20 jaar huwelijk kun je niet ineens vluchten toch. Hij is nog steeds niet thuis wel tussendoor voor de kids. En hij brengt de was en knuffelt mij nog en soms geef ik hem een kus .

Midlifecrisis of depressie hij zegt dat het niet aan mij ligt maar aan hem . Hij wordt niet meer blij van alles. Hij werkt 60 uur in de week, heeft hij ook altijd al gedaan. Denk dat hij gewoon niet meer weet hoe hij het allemaal moet combineren.

Wat kan ik nu doen hoe kom ik weer in contact met hem hoe kunnen we hier samen nog goed uitkomen als hij afstand bewaart en scheiding als enige oplossing ziet 😢

Hij heeft morgen gesprek alleen met therapeut en wilde een brief met vragen meegeven over waarom hij geen andere oplossing ziet .

Ik denk als we er samen aan werken en therapie een kans geven we er uit kunnen komen. We hebben al een poging gedaan maar toen zei hij dat ik hem gedwongen had... nu is het al even wat rustiger

Mijn vrouw heeft te kennen gegeven dat ze niet weet of ze nog genoeg voor mij voelt om verder te gaan en worstelt met gedachten over scheiden.

Dit is het laatste dat ik wil, We hebben 3 kinderen en ik voel nog heel veel voor haar.ze is mijn maatje, vrouw, en ik wil niet zonder haar. Het idee dat we de kinderen moeten vertellen dat we gaan scheiden maakt me misselijk. Maar ik wil ook niet dat ze ongelukkig is.

De mededeling kwam voor mij als donderslag bij heldere hemel, ze heeft wel signalen gegeven maar die heb ik links laten liggen, het kwam wel weer goed dacht ik. Achteraf blijk ik burn-out symptomen te hebben in diezelfde periode.

 

Ze gaat binnenkort met een psycholoog praten om haar gedachten op een rijtje te zetten, en ik kan enkel hopen dat deze haar helderheid verschaft...

Ik vond dit forum en ben best geschrokken dat er zoveel mensen twijfelen over hun huwelijk. Ik dacht dat ik een van de weinigen was. Ik zal iets over mij en mijn huwelijk vertellen.

Ik ben 52 jaar en inmiddels 25 jaar samen met mijn vrouw. Onze twee kinderen zitten op de middelbare school en doen het goed. Financieel gaat het ook aardig maar kan altijd beter. We zitten mbt opvoeding van de kinderen redelijk op 1 lijn, doen als gezin regelmatig leuke dingen en houden er een rustige dagelijkse 'routine' op na.

Mijn vrouw is 2 jaar ouder dan ik en best bepalend in onze relatie. Ik ben zelf erg zachtaardig en ga vaak ongewild over mijn eigen grenzen heen om haar tevreden te houden. Tot op zekere hoogte hebben we een stabiel gezin, maar haar dominantie ten opzichte van mij breekt mij inmiddels behoorlijk op.

De laatste jaren ben ik er voor mezelf uit dat ik niet verder wil met deze vrouw. Sterker nog; ik wil scheiden en alleen verder gaan in het leven. Lekker reizen, fietsen, vissen en een wijntje drinken in het café. Geen relatie meer, niet samenwonen en al helemaal niet meer trouwen.

We hebben regelmatig gesprekken over hoe het tussen ons gaat en vaak geeft zij aan dat ze intimiteit mist. Dat klopt inderdaad, maar vanwege het gebrek aan respect, haar dominante gedrag en mijn negatieve zelfbeeld ontwijk ik dit vaak ook. En ik voel me daar eigenlijk best ok bij. Seks en intimiteit is voor mij minder belangrijk dan voor haar, misschien komt dat juist wel door deze omstandigheden maar voor mij hoeft het niet..ik mis het niet echt.

We hebben het ook nog nooit concreet over scheiden gehad. Een enkele keer is onze ruzie zo ver opgelopen dat we er bijna tegenaan zaten maar het is nog nooit zover gekomen. Zij wil mij niet kwijt en ik ben er niet zeker van of dat is omdat ze zoveel van me houdt, of omdat ze controle over me wilt houden. Dat ik dit niet weet zegt misschien ook wel genoeg. Er spelen ook praktische belangen. Zij heeft geen vrienden (waarschijnlijk met een reden), geen familie en haar inkomen is lager dan dat van mij. Een tijdje geleden heb ik relatietherapie voorgesteld maar daar wilde ze niets van weten.

Stiekem hoop ik dat zij iemand anders ontmoet en daardoor in één keer helemaal klaar met me is. Dat we in goed overleg uit elkaar kunnen en afspraken kunnen maken over de kinderen, het huis enzovoorts. Maar ik ben bang dat ik voor altijd gevangen zit in dit huwelijk omdat ik het lef niet heb om er nu een punt achter te zetten.

Voor de duidelijkheid. Ik ben nooit vreemd gegaan en heb ook geen andere grote geheimen voor haar gehad. Mijn grootste geheim voor haar is nu dat ik niet verder wil. Want als dat aan het licht komt breekt er oorlog uit. Wat moet ik doen? Nog even wachten tot de kinderen ouder zijn en minder afhankelijk van ons? Of toch nu de knuppel in het hoenderhok gooien?