Verliefd op een ander

Ik denk dat het goed is dat je het contact inmiddels verbroken hebt.

Uit ervaring uit mijn omgeving weet ik dat als je contact blijft hebben met de ander, dit een slechte invloed heeft op de relatie met je partner. Als je alleen nog maar verlangt bij de ander te zijn en daarin doorgaat leidt dit waarschijnlijk tot een scheiding.

Relatietherapie kan wellicht helpen.

Volgens mij wordt (bijna) iedereen wel eens verliefd op een ander tijdens een relatie/huwelijk. De keuzes die je dan maakt doen ertoe.

Je kan altijd verliefd worden op iemand terwijl je van iemand anders houdt. Ik denk dat het goed is dat je het contact hebt verbroken.

Verliefd worden overkomt iedereen wel eens. Mij dus ook. Ik heb voor mezelf geleerd dat dit een signaal is dat ik iets mis.

Wat in de persoon waar ik verliefd op ben trekt me aan? Mis ik dat in mijn partner? Of vergeet ik dat aan mezelf te geven? Waarom heb ik het nodig? Wil ik me graag speciaal voelen? Waarom heb ik dat van een ander nodig?

Dat soort vragen stel ik me dan als ik verliefd wordt. Zeer verhelderend voor mij. Met die gevoelens wat doen naar die persoon toe is voor mij een brug te ver.

Ik heb via internet een contact gehad wat iets 'vriendschappelijker' werd dan goed was voor mijn relatie. Ik vond het vooral moeilijk om het contact te gaan verbreken, maar toen dat eenmaal gebeurd was en ik mijn liefdesverdriet verwerkt had, had ik er verder geen problemen mee.

Verliefdheid wordt veroorzaakt door hormonen, dus het is een puur lichamelijke reactie. Het is iets anders om een relatie met iemand te hebben.

Verliefdheid overkomt je. Je doet er niets aan en je kunt het niet voorkomen. Vroeger was verliefd zijn fantastisch en dat is het nog, nu ik getrouwd ben.

Het gaat natuurlijk om, als je verliefd bent, dat je de juiste en verstandigste keuzen maakt.

Maar het spel is zo verleidelijk en zo fantastisch. Veel mensen hebben het gevoel dat je eindelijk weer een keer leeft, de aandacht van die ander, vlinders in je buik.

Tja, en bied daar maar eens weerstand aan. Veel mensen kunnen dat niet, en dat is eigenlijk niet zo heel raar.

Ik denk dat het belangrijk is dat je 100% open en eerlijk bent ook naar je partner. En zorg dat je lieve mensen hebt in je omgeving die je kunnen steunen als het weer eens zover is.

Ik ben blij dat ik het contact met die ander verbroken heb. Mijn gevoelens verdwijnen langzaam en ik kan mij beter concentreren op mijn huwelijk en merk dat dat weer veel beter gaat. Ik vind rust en ben daar erg blij mee!

Beste anoniem, wat een goede stap om de relatie te verbreken, je zult ook door de pijn heen gestapt moeten zijn want als je daadwerkelijk verliefd bent is dat heel erg lastig....maar eigenlijk de enige goede stap wanneer je een ander al een belofte hebt gedaan...ooit was je ook verliefd op die ander en zijn er mogelijk kinderen in het spel. Het is logisch dat dan een nieuwe verliefdheid aantrekkelijk is maar ook betrekkelijk want dat zal uiteindelijk ook minder worden, en dan zul je merken dat alles wat eerder had opgebouwd met je eigen partner ook veel waard was.....ik spreek uit ervaring en weet hoeveel het kapot kan maken....

Is wel knap maar hoelang houd je t vol.
Blijft toch door je hoofd spoken.
Het is vechten voor je huwelijk en zeker als je al een lange relatie hebt lijkt alles wat gewoon te worden.
Zit er zelf ook mee na ook een lange relatie ben ik ook verliefd geraakt op een jongere vrouw die ik al een tijdje niet uit mijn hoofd krijg. Ze weet t wel maar denk niet dat zei op mij is.
Pieker me suf en ga er soms onderdoor en kan er eigenlijk niks mee.
Toch blijft t verlangen een soort verslaving.
Jou situatie is net iets anders maar je moet ermee dealen en hopen dat t een plekje gaat krijgen.Succes!

Goed dat je hebt gebroken. Was zelf hevig verliefd op een ontzettend knappe vrijgezelle collega terwijl ik getrouwd ben.
Stel je voor dat je partner dat jou aandoet.
Al ga je eraan kapot het kan niet want je bent getrouwd, je hebt je eed gegeven. Gelukkig kon ik er met mijn man over praten. Hij had het in het verleden zelf ook wel eens meegemaakt zei hij, dus begreep me helemaal. Hij was ook niet kwaad ofzo. Hij hield heel veel van mij, zijn liefde stroomde naar mij toe.

Verliefd = tijdelijk

Ik heb vele relaties zien bloeden omdat de verliefdheid, avontuurlijk en spannend is. Het geeft je een nieuwe kick en motivatie. De sex, de uitjes, gesprekken en de nieuwe levens.

Maar denk na! Voor jezelf. Na een aantal jaar zit je in dezelfde sleur ga je het oude en vertrouwde missen. Je komt weer tot de kern van jezelf.

Spijt! Maar je bent alles kwijt. Kinderen vertekenen als dit hun overkomt. Of je nu hun vader of moeder bent. Ze worden beschadigd.

Denk na! Denk aan je trouwe partner. Geef haar wat ze verdiend en je gaat vanzelf genieten en met andere ogen naar haar kijken.

Ik spreek met 30 jaar ervaring. Probeer het maar.

Ook ik ben voor / 18 jaar terug
Verliefd geworden op een mooie lieve vrouw
Heb toen gekozen voor mijn kinderen omdat die nog klein waren ). Maar heb in al die 18 jaar spijt er van gehad dat ik niet voor haar gekozen heb ) nu 18 jaar later
Volg ik mijn hart 💖 en niet meer naar mijn verstand ) we hebben sinds kort weer contact
Met elkaar ) ik ga binnenkort scheiden van mijn vrouw ) omdat ik zelf gelukkig wil zijn met haar en kies voor mij zelf en niet meer wat andere mensen willen
Ik hoop dat iedereen de liefde krijgt die hij verdient ) want wij zijn stapel verliefd op elkaar,

Hoi, Verliefd zijn is mooi. Alleen zeg ik tegen jou: Is het echte liefde of alleen lust. Bij dat laatste kun je misschien beter stoppen. Als het echte liefde is, dan wordt het tijd om na te denken wat jij wilt. Ben je ongelukkig? Is je nieuwe liefde Iemand die je geeft wat je nodig hebt? Als je ongelukkig bent dan zou je kunnen overwegen om die persoon in je leven te houden en kijken wat het is. ....ik weet het....je bent getrouwd....maar als jij hiermee blijft rondlopen los je het niet op. Je blijft rondmalen, of je het juiste hebt gedaan door de liefde gedag te zeggen. En dan nog iets...zonder liefde is een huwelijk een wurgcontract.

Ik ben intussen uit het dal (of van de wolk) gekropen. Heftig verliefd, plots. Tijdens een lange en goede relatie. Gênant.
Ik heb alles aan m'n partner verteld, ben gaan wandelen, ben therapie gaan volgen, ben van job verandert, meer beweging,...en niets hielp.
Toen heb ik de koe bij de horens genomen en poker all in gegaan. Heb de betrokken persoon gecontacteerd en mijn emoties subtiel kenbaar gemaakt. Ik werd afgewezen. Gelukkig. Had het anders geweest dan wist ik niet waar het ging eindigen....
Pijnlijk, maar eigenlijk was het mijn geluk, want dan kon de rouwperiode beginnen. Het loslaten. En daarin helpt de tijd. Het gaat niet bijster snel, maar het zwakt af. Voor mij was dit 3/4 van een jaar. Ik denk dat het weldra heel klein is. Il faut donner du temps au temps.
Het deed me soms denken aan een alcoholist die voorbij de drankencentrale het moeilijk krijgt. Of tijdens het terrasjesweer het extra tegen moet vechten. Het is een verdomd lang en moeilijk proces.

Verliefd worden overkomt iedereen wel eens. Mij dus ook. Ik heb voor mezelf geleerd dat dit een signaal is dat ik iets mis.

Wat in de persoon waar ik verliefd op ben trekt me aan? Mis ik dat in mijn partner? Of vergeet ik dat aan mezelf te geven? Waarom heb ik het nodig? Wil ik me graag speciaal voelen? Waarom heb ik dat van een ander nodig?

Dat soort vragen stel ik me dan als ik verliefd wordt. Zeer verhelderend voor mij. Met die gevoelens wat doen naar die persoon toe is voor mij een brug te ver.

Volgens mij wordt (bijna) iedereen wel eens verliefd op een ander tijdens een relatie/huwelijk. De keuzes die je dan maakt doen ertoe.

Je kan altijd verliefd worden op iemand terwijl je van iemand anders houdt.

Misschien moet je eerst eens nagaan waarom je die ander zo leuk vindt; je bent al 35 en hebt drie jonge kinderen.

Misschien voel je je in je dagelijkse leven niet echt gezien of als persoon op zich (dus onafhankelijk van al jouw rollen zoals moeder, partner etc.).

Misschien heb je al een tijd geen sex met je partner of is er geen communicatie. Verliefdheid is toch vaak een projectie van jezelf op die ander; de verlangens die jij zelf hebt denk je te zien in die ander en wil daarom graag die ander hebben.

Maar vaak is het uiteindelijk een teleurstelling want wat jij nodig hebt kun je niet bij die ander vinden; alleen maar bij jezelf.

Bovendien is het ook niet eerlijk tegenover je partner dat je maar zo doordraaft terwijl je je geen moment afvraagt waarom je dit zo leuk vindt.

Dit voelt als mijn verhaal, maar dan als man zijnde.
Prima relatie, alles op de rit, geen vuiltje aan de lucht, maar enorm verliefd op een andere vrouw. Kan het niet loslaten, maar gevoel enorm! Proberen haar uit de weg te gaan, geen contact(collega),maar o zo moeilijk. Ik geef er niet aan toe, gras is altijd groener, maar als je het daar ook geen water geeft, wordt het uiteindelijk hetzelfde, denk ik dan.

Wat belangrijk is is om uit te zoeken wat je zelf wilt. Dat is makkelijk gezegd, maar wel erg belangrijk. Invloeden en adviezen van buitenaf kunnen helpen maar het is belangrijk om tot jezelf te komen om erachter te komen wat jij zelf echt wilt. Bespreek de situatie met beide kanten, wees eerlijk maar blijf wel bij jezelf, jij moet de keuze immers maken. Weeg de gedachten met het hoofd en het gevoel goed af. Door alle twijfels en gevoelens kan het sowieso zijn dat je niet meer helder denkt (dat is eigenlijk wat verliefdheid met je doet, iets met verslavende stofjes die je lichaam aanmaakt). Vaak is tijd voor jezelf noodzakelijk om je gedachten en gevoelens op een eerlijke manier een kans te geven (lees: zonder invloeden van je partner of van de nieuwe liefde). Mijn ervaring leert dat je daarvoor eerst goed en oprecht bij jezelf te rade moet gaan zodat je later beter en makkelijke een beslissing kan nemen. Uiteraard hangt alles af van de situatie en de fase waarin jij je bevindt. Ben je er eigenlijk al uit of sta je nog open voor advies? Als je nog openstaat voor advies lees dan de reacties hier en ga eens praten met vriendinnen of familie. Als je al in een verder stadium bent dan luidt mijn advies: wees eerlijk en open over je gevoelens bij beide partijen en vertel ze allebei dat je tijd voor jezelf nodig hebt (en neem dat ook echt!). Neem geen overhaaste beslissingen en overdenk de situatie objectief. Zoek (tijdelijk) een ander huis en geef daarmee jezelf de ruimte om na te denken en te komen tot deze belangrijke beslissing. In een bestaand gezinsleven is het maken van zo’n beslissing ondoenlijk leert mijn ervaring.

Verder: Je kunt de één niet simpelweg vervangen door de ander. Sluit eerst het één netjes af, neem de tijd voor jezelf en ga dan pas verder. Dus als je voor de nieuwe liefde kiest zorg dan zelf voor een huis en ga niet direct met hem samenwonen. Die tijd voor jezelf is zo ontzettend belangrijk, onderschat de waarde daarvan niet. Het zorgt ervoor dat je makkelijk relativeert en gewogen keuzes kan maken. Nadat je keuze is gemaakt: wees duidelijk naar de afvallende partij dit voorkomt onenigheid en onduidelijkheid.

Kies uiteindelijk waar jij zelf je het beste bij voelt. Succes!

Herkenbaar. Ik ben smoorverliefd op een collega van me. Beide getrouwd en een gezin. Vreselijk lastig om er niet aan toe te geven. Tegelijkertijd wil ik mijn gezin ook niet opgeven en weet ik rationeel dat toegeven aan de verliefdheid niet het juiste is om te doen voor allen. Maar ik vind het zo vreselijk moeilijk om de ander los te laten. Voel me verscheurd. Voelde zo liefdevol en teder. En tegelijkertijd laat t de leegte in mezelf zien en het onvervuld verlangen in mijn relatie. Pffff...

Zo herkenbaar. Ik ben 30, al 10 jaar een relatie en 1 dochter. Onze relatie is opzich goed alhoewel ik wel eens heb gedacht is dit het dan? Op seksueel gebied komt het altijd van hem. Ik voel me zo erg aangetrokken nu naar die ander. Ik weet ook echt niet wat ik moet doen. Ik ben al te ver gegaan door het contact met die ander (niet vreemd gegaan) waarom doe ik dat. Blijkbaar mis ik toch wat. Ik heb geen financiële zorgen we redden ons nu prima, maar toch krijg ik die ander niet uit mijn hoofd 😩

Ik heb hetzelfde, 10 jaar getrouwd en 2 kids. En ineens was hij daar…. En we appen heel wat af. Ik krijg hem niet uit mijn hoofd. Hij heeft alles wat mijn man niet heeft…. Ik ben gewoon smoorverliefd. Maar ik moet een keuze gaan maken. De man waar ik nu mee bent, gaat mij niet meer gelukkig maken. We leven meer als broer en zus. Daarin tegen hebben we wel 2 kinderen. Ik vind het heel moeilijk …

relatie van 28 jaar en 3 mooie kinderen. Ik ben man en zie mijn vrouw heel graag. En dan werd ik ongevraagd verliefd. Wat een emo- cocktail komt er plots op mij af! Ik ben normaal gezien hondstrouw en dat was geen enkel probleem en nu twijfel ik. Het voelt als een alcohol-verslaafde die elke dag moet vechten tegen zijn zin in drank.
"Geef de tijd aan de tijd. Dat gaat wel over". Na 1 maand slijten de scherpe hoeken, maar het overgrote gevoel is er nog steeds. Ik wacht af en vervloek dat gevoel op den duur zelfs. Ik wil mijn vertrouwde draad terug opnemen. Gewoon voort met het leven, maar hier ben ik nog niet in 1-2-3 vanaf.

Ik denk praten met iemand erover. En kijken wat je wilt. Hoe zie je je leven de komende jaren. Wat vind je belangrijk.

Zelf in een soort zelfde schuitje, 10 jaar samen 3 jaar getrouwd, door omstandigheden nog geen kinderen…

Maar smoorverliefd op iemand anders, nu praat ik daar wel over met mijn partner, omdat ik eerlijk wil zijn en hem zo min mogelijk pijn wil doen.. het probleem bij mij is dat ik een gevoelens persoon ben, dus je hoeft maar op mij in te praten (moet je wel kennen) en ik vind je al leuk.. niet bij iedereen wordt ik verliefd hoor..

De persoon in kwestie had ik al langer dan 10 jaar niet gezien, en voor mijn gevoel is er altijd al een klik tussen ons geweest alleen 12/13 jaar geleden zat ik op een leeftijd dat het nog niet legaal was om met iemand te zijn van de leeftijd dat hij was.. (ik was 14/15, hij 22/23) nu zitten wij op een leeftijd dat het wel kan/mag.. alleen weet ik ook niet of de gevoelens wederzijds zijn, en ik durf dus niet tegen de persoon in kwestie te vertellen dat ik stapel gek van hem ben :(

Ik maak mijzelf helemaal gek, don’t get me wrong.. mijn man is lief, zorgzaam, eigenlijk een man waar de meeste vrouwen van dromen, hij doet alles voor mij, staat altijd voor mij klaar… alleen weet hij ook dat ik nooit verliefd op hem geweest ben, ik vond hem altijd wel leuk, maar That’s it.

Ik wil de persoon in kwestie wel vertellen dat ik verliefd op hem ben, maar ik ben bang dat als ik hem weer een keer zie dat het heel awkward zal worden, en zelfde geld zet ik mijzelf totaal voor gek…

En het zijn maar gevoelens, ik zal er verder ook niks mee doen, omdat ik trouw ben, maar qua gevoelens is dat anders..

Ik zal eerst nagaan bij de ander of hij ook wat voor jou voelt. Als het niet wederzijds is, maak je jezelf gek. Vooral ook omdat je huidige man zo goed voor je is. En heeft de persoon in kwestie een relatie? Zijn er kinderen mee gemoeid?
Lastig dit!

Er wordt hier wel heel makkelijk gesproken over ga voor je gezin. Volgens mij zijn de weinige reacties over zoek eerst zelf uit wat je wilt de enige juiste. Zorg daarbij dat je je goed realiseert dat angst een echte raadgever is.

Er zijn mijn inziens genoeg mensen die eigenlijk wel weten dat ze niet in de meest gelukkige relatie zitten en beetje voortkabbelen terwijl ze veel liever iets anders met iemand anders zouden willen. Maar angst voor het onbekende houdt ze tegen.

Je wil toch niet op je doodsbed denken wat een saai, voorspelbaar leven heb ik gehad. Eens dat je niet elke verliefdheid achterna moet. Maar blijven uit zekerheid en niet voor je geluk kiezen is ook slecht voor jezelf maar ook de mensen om je heen. Die zien jou het allerliefste super gelukkig.

Herkenbaar, ik heb een leuke vrouw, twee zoons, een mooi huis maar ben al jaren verliefd op een ander. Ik hou bewust afstand maar kan haar niet vergeten. Als ik haar zie of haar naam hoor gaat slaat mijn hart over maar ik kies voor zekerheid en wil niemand pijn doen, met als gevolg dat ik al jaren ongelukkig ben. Eigenlijk kies ik voor zekerheid en wil ik niemand pijn doen, dus daarom blijf ik maar onbewust blijf ik hopen. De vraag is alleen waarop...

Herkenbaar
@ anoniem .ik heb een leuke vent , 2 kids en mooi huis. Hou je echt bewust afstand? Of wordt je toch als magneten naar elkaar toegetrokken. Een onweerstaanbaar verlangen …waar je niks mee en mag doen.
De ene keer kan je er goed mee omgaan , en voor je het weet …weer zo verdomde lastig.

Dat herken ik zo... als magneten naar elkaar toegtrokken worden! Ook al zoek je het niet echt op... er zijn altijd die blikken, chemie, verlangen... je blijft naar elkaar toe trekken op de 1 of andere manier... ik probeer het al een jaar.... niet te doen!

Ook de relatie met m wordt weer normaal, houdt daar rekening mee. Hier zou ook een sleur in terug komen. Wordt je weer opnieuw verlieft en ga je dan ook bij m weer weg? Je kan je beter afvragen wat gaat er in mijn huidige relatie mis? Wat je mist en praat er eerlijk over met je huidige partner, eerlijk tegenover jezelf en je gezin. Wat je nu doet maak je je hele gezin kapot mee om een affaire te beginnen. Wees eerlijk in je verliefdheid tegenover je partner, en praat erover met elkaar. Verliefdheid kan je echt niet vergelijken met houden van!

Het klopt wel verliefdheid en houden van zijn twee compleet verschillende dingen,zo zie ik het wel
En als jullie allebei ervoor openstaan is er hulp,op verschillende vlakken maar vooral naar elkaar om de ander te begrijpen.
Vaak moet er dan wel de wil zijn om dit in te zien en te willen veranderen van twee kanten,want anders houdt het inderdaad wel op.

Ik herken dit, ik heb al meer dan 10 jaar een affaire met een (inmiddels 1,5 jaar) gescheiden vrouw.
Het gevoel naar elkaar is alleen maar sterker geworden, zowel geestelijk als lichamelijk.
We zijn soulmates en de seks is nog steeds fantastisch!
Na ruim 10 jaar (waarvan zij 1,5 jaar geleden gescheiden is) wil ze dat ik een keuze maak: zij of mijn gezin….

Je moet realistisch blijven. Een beginnende relatie is altijd fijn. Als je 10 jaar verder bent is het met deze persoon misschien precies hetzelfde.

Ik - Ik herken dit. Kan kort zijn:

GA ERVOOR ... blijf niet in een leugen leven. Oprechteid is de sleutel, nadat alles goed is uitgezocht.

Haal alles uit je leven, niemand doet het voor je. 60% van alle mensen leven met een echtgenoot/echtgenote die niet de ware voor hem/haar is.

Doe je het niet, ga je er altijd spijt van krijgen. Maar mocht het ooit verkeerd gaan, "own dan ook your shit" zogezegd. Daarom eerst goed uitzoeken of je gevoelens kloppen.

En heb de moed, om je gevoel en niet je ratio te laten kiezen. Bij nog jonge kinderen, die nog een vader/moeder nodig hebben, zou ik niets doen.

Succes.

Beste Anoniem,

Dat vind ik de lastige keuze. Veilig en fijn of sexy en passie. Ik herken die keuze. Ik vind die keuze heel oneerlijk. Eigenlijk wil ik beiden.

In jouw positie heb ik dus ook gekozen voor geen van beiden, in de hoop dat ik een partner kan vinden die beiden heeft. Hopelijk is dat geen utopie. Verschil tussen ons is wel dat ik geen 20 jaar samen was. Dus voor jou is het denk ik nog moeilijker.

Ik wens je veel succes met de keuze, en eigenlijk hoop ik voor jou en voor mij dat we een relatie vinden waarin beiden mogelijk is, ook na 20 jaar.

Wacht!
Mijn eerste vraag is: wat zie jij als diepe band?
Wat bedoel je met vriendschap?

Het klinkt allemaal beetje dubbel als je zegt verliefd te zijn. Je bent duidelijk aangetrokken tot deze vrouw, niks mis mee! Maar de vraag is dus wat wil jij met deze vriendschap?

Is het zo dat deze vriendschap een bedreiging vormt voor de relatie met je vrouw? Zou je meer willen met deze vrouw, lees zou je in de verleiding komen om fysiek met haar te worden?
Is dat zo dan zou ik je aanraden van deze ‘vriendschap’ niet aan te gaan!

Kan je jezelf bedwingen en is er met deze vrouw een gewone vriendschappelijke band, why not?

Vraag bij jezelf wat wil jij uit deze ‘relatie’?

Ikzelf ben vrouw en heb een aantal goede vrienden en zelfs een mannelijke BFF. Een paar can die vrienden zijn aantrekkelijk maar ik voel geen drang om met hen fysiek te zijn. Mijn vriend kent ze trouwens ook.
Ik heb met die mannen fijn contact, weliswaar op een sporadische manier en vooral ze vormen geen dreiging voor mijn relatie!

Je vraagt waarom je niet MAG? Jij bent een volwassen man en mag toch alles? Wel doen je rekening te houden met hoe jouw partner zich bij het gegeven voelt! Voelt je vrouw deze relatie als dreigend (wat ik wel de indruk heb gezien je zo ‘gek’ wel lijkt op die dame)

Ga dus bij jezelf te rade: wat wil je van deze relatie met die knappe lieve vrouw

Beste Anna-Lee,

Dat is een moeilijke situatie waar je in zit.
Je lijkt op zoek naar "Dé oplossing", maar dat is er waarschijnlijk niet. Iedereen is anders en elke relatie is anders.

Op enig moment moet er waarschijnlijk een keuze worden gemaakt. Je zou dat met hem kunnen bespreken.

Daarbij geef je aan wat jij het liefste zou willen: onderzoeken of jullie nog een liefdesrelatie kunnen hebben. In dat geval zou je samen leuke dingen kunnen gaan doen, om zo mogelijk weer een sprankeling terug te brengen.

Wil hij dit echter niet onderzoeken, dan kunnen jullie bespreken hoe dan verder. Blijft hij voor altijd op de zolder slapen? Gaat hij een plek voor zichzelf zoeken? Ga jij verhuizen?

Het is verder zijn proces om te onderzoeken wat hij met zijn verliefdheid wil. Het is vrij natuurlijk dat je soms verliefde gevoelens voor een ander kunt hebben. Het hebben van een langdurige relatie is echter heel iets anders dan verliefdheid.

Ook als je verliefd bent op een ander kun je nog steeds ervoor kiezen om dat gevoel er wel te laten zijn, maar er geen actie op te nemen. En om voor je relatie te kiezen. Relatietherapie kan daarbij ook helpen.

Ik gun jou veel ontspanning.

Dank voor je reactie!
Ondertussen zit mijn man in onze caravan op een camping.
Zo heb ik wat rust en hij een kans om te kijken wat meer afstand doet met zijn gevoel voor mij en haar.

En ik kan zo nadenken over wat ik met de relatie wil, maar dat blijft moeilijk. Ik hou heel veel van hem maar voor een relatie zijn 2 mensen nodig die er voor gaan.

Hoi Anna-Lee,

Sinds een aantal maanden zit ik in net de zelfde situatie "vast". Want dat vat het gevoel wel goed samen. Jouw verhaal is dus enorm herkenbaar.
Ook mijn omgeving zegt dat het bewonderenswaardig is hoe ik er mee omga, maar veel keuzes heb je niet in zo'n situatie.

Ik denk dat het heel goed is dat je de afleiding/ontspanning voor jezelf niet uit het oog verliest.

Waar ik me vooral vragen bij stel momenteel (persoonlijk dan) of je na het "bedrog" ooit nog dezelfde vertrouwensband / liefdesrelatie kan hebben als voordien.

Veel succes nog en ik hoop dat jullie er uit geraken.

Ik zat in een soortgelijke ervaring. Heeft jouw man zich wel eens afgevraagd wat er overblijft na zijn verliefdheid? Tegen een verliefdheid moet jij het afleggen, maar hij blijft niet verliefd op haar. Zolang hij met haar blijft omgaan maar ook met jou, kan hij beide relaties niet ontwikkelen. Hij moet zijn gevoel onderzoeken: wat miste hij bij jou/ of aan zichzelf. Heeft hij denk ik hulp bij nodig. Het is goed dat je hem ruimte geeft, zijn gevoel kun je niet afdwingen. Geen garanties. Daarom ook goed dat jij goed voor jezelf en je kinderen blijft zorgen. Als het te lang duurt en ongezond wordt voor jou, de onzekerheid, breekt mss het moment aan om zelf de stekker uit de relatie te trekken. Zijn minnares zal overigens na verloop van tijd ook wel genoeg krijgen van deze situatie en aan hem gaan trekken. Zij ziet natuurlijk ook dat hij nog steeds om jou geeft, anders was hij echt al lang weg geweest.

Beste Anna-Lee

Wij hebben ook in een zelfde situatie gezeten hebben 2 dochters van 12 en 15.
Ik werd verliefd op een andere vrouw erg verliefd in het begin wil je het niet maar verliefd zijn zet je niet zomaar uit dat is echt heel moeilijk ik ben het huis uitgegaan om te kijken wat ik wou .
En heb destijds heel veel nagedacht over alles wat mis ik bij mijn vrouw wat geeft de ander wat zij niet geeft
Na 1 ,2 weken miste ik mijn vrouw en wist ik waarom we al 20 jaar bij elkaar waren wij hebben samen hierna heel veel gepraat echt gepraat over alles wat je wel en niet leuk vind aan elkaar
We gingen weer op date en was gewoon weer spannend
Na 5 weken uit huis te zijn wel af en toe op visite en nachtje thuis geslapen te hebben zijn wij met zijn tweeën een week naar Egypte geweest even uit de dagelijkse stress
Even echt samen, wij denken dat dit ons heeft geholpen omdat we elkaar kwijt waren geraakt, hebben we een ander leven gemaakt dan daarvoor en door de taboe te onderbreken en echt even opnieuw te beginnen zijn wij weer 1 team geworden en gaan we 1 x in de maand echt iets samen doen en 1 x per jaar een week samen weg ik kan het jullie ook aanraden even weer opnieuw beginnen

Veel succes

Ik heb aan de andere kant gestaan. Ben eerlijk tegen je eigen partner. Als jullie de keus niet kunnen maken, dan misschien de partner wel. Dit gaat gegarandeerd keer uitkomen. Je partner komt er echt wel achter en dan belanden jullie in een rollercoaster die alle kanten op kan gaan. Van ontzettend wantrouwig zijn tot misschien wel een open relatie. Communiceren dat is het sleutelwoord. En onderga de reactie maar van je partner.

Ik kan me voorstellen dat het heftig binnenkomt als je vriendin vertelt dat ze verliefd is geweest op een ander.

Het is echter normaal dat je soms gevoelens kunt ervaren bij anderen, of je nu wel of niet in een relatie bent, en een verliefdheid kan daar ook bij horen.
Waar het om gaat is wat je er vervolgens mee doet. Veel mensen kiezen er dan voor om stiekem vreemd te gaan.

Jouw vriendin bespreekt echter eerlijk met jou dat ze verliefd is geweest op een ander en toch voor de relatie heeft gekozen.
Het is juist heel mooi dat ze hier zo open over is naar jou.

Natuurlijk kan ze jou ook niet garanderen dat ze niet weer verliefd kan worden op een ander. Dit soort garanties zijn niet te geven in het leven, en als iemand wel die garantie zou geven, dan zijn het loze beloftes.
Dus het is ook hier weer mooi dat je vriendin hier zo open en eerlijk over is.

Maar natuurlijk kun jij daar wel onzeker van worden.
Ook dat is een normale menselijke reactie.

Net zoals een verliefdheid er mag zijn, mag ook onzekerheid er zijn.
Probeer ook dat op een rustige, open en eerlijke manier met je vriendin te delen.

Door dit soort gevoelens met elkaar te kunnen delen, kunnen jullie je relatie juist verdiepen naar iets dat misschien nog wel mooier is dan het ooit was.

wellicht nog ter aanvulling. Ze was niet verliefd en het was juist haar tegenpool. Echter deze persoon ging haar versieren en daar is ze bewust op ingegaan. Dat is in mijn ogen wezenlijk anders dan dat de verliefdheid haar is overkomen.

Ik ben dan benieuwd wat je met "ze is er bewust op ingegaan" bedoelt.

Heeft ze haar gevoelens voor die andere man onderzocht door contact met hem te hebben?
Of is ze fysiek vreemdgegaan (zoenen, seks)?

Ik kan me voorstellen dat het tweede een stuk moeilijker zou zijn om mee om te gaan, voor jezelf en samen in de relatie.

Dag E,

Ten eerste heel fijn dat je echt antwoord wilt geven op mijn problemen binnen mijn relatie!

Wat ik bedoel is dat ze verliefd op die ander (het was trouwens een vrouw, maar dat maakt voor mij op dit moment niet uit) is geworden door op avances van die vrouw in te gaan. Ze zag duidelijk dat die ander haar aan het versieren was en ze was zich er van bewust dat ze hierdoor mogelijk verliefd zou worden op deze ander. Toch heeft ze dit toegelaten en het laten gebeuren. Ze heeft verzekerd dat voordat er iets fysieks dreigde te gebeuren ze heeft gekozen voor onze relatie.

We zijn nu een aantal goede en diepe gesprekken verder en ik merk dat ik eerst iemand de schuld wilde geven. Maar denk nu dat zowel mijn partner als ikzelf hieraan bij hebben gedragen. Onze relatie is en was niet goed.

We zijn nu een soort van "commitment" aangegaan om te kijken of we samen weer kunnen krijgen wat we ooit hebben gehad (we zijn ruim 20 jaar bij elkaar en hebben twee kinderen die net naar de basisschool gaan en willen verkennen of er een basis is om een veilige relatie op te bouwen).

Hierdoor zullen mijn partner en ik ook in een veel eerder stadium eerlijk naar elkaar zijn dat er gevoelens spelen buiten de relatie. (nu werd het pas na een half jaar nadat ze alle contact had gebroken opgebiecht). Ze voelde zich namelijk niet veilig binnen onze relatie om haar gevoelens met me te bespreken tijdens dat ze versierd werd en verliefd aan het worden was.

Mocht het ooit weer gebeuren, dan wil ze proberen dit eerder met me te delen en willen we op zoek gaan hoe dit komt. Mochten we een oorzaak kunnen vinden dan willen we proberen te verkennen of hetgeen er mist binnen onze relatie we op een voor ons allebei acceptabele manier kunnen toevoegen aan onze relatie.

Dat neemt niet weg dat ik nog steeds het gevoel heb dat ze op een bepaalde manier is "vreemd gegaan". Niet fysiek, maar wel op sociaal-emotioneel vlak. Ik snap gewoon niet dat ze alles wat we hebben en hadden wil opgeven voor een verliefdheid. Dat er wat haar betreft iets goed mis is in onze relatie houdt ze liever verborgen.

Hierdoor hebben we niet aan onze relatie kunnen werken en heb ik niet kunnen laten zien dat ik nog steeds erg veel van haar houdt en er tot op zekere hoogte alles aan wil doen om onze relatie weer mooi en bloeiend te laten worden.

Het doet me veel pijn en verdriet dat ze troost en liefde heeft proberen te zoeken buiten onze relatie. En natuurlijk ben ik me bewust dat haar gevoel was dat er geen veilige basis was om dit alles te delen, maar ik denk dan dat ze juist daar aan had moeten werken in plaats van liefde en troost zoeken buiten onze relatie, want ze weet ook dat er eerder wel een veilige basis is geweest.

Ik denk dat het heel anders was geweest als ze verliefd was geworden op een ander, zonder dat ze op avances was ingegaan, maar verliefd is geworden omdat de ander een enorme aantrekkingskracht op haar heeft. Als ze op dat moment haar gevoelens met me had gedeeld was ik er denk ik veel minder door geraakt.
Ik moet kijken of ik haar dit alles kan vergeven en mijn vertrouwen in haar moet langzaam weer gaan groeien.

Wellicht is het een beetje warrig wat er hierboven staat, maar ik heb geprobeerd mijn gevoelens te bespreken en op te schrijven. Dat is iets wat ik op dit moment hard aan het leren ben.

Ja, ik kan me voorstellen dat je toch een gevoel hebt dat er emotioneel is vreemdgegaan.

Ook omdat het blijkbaar toch stiekem is gebeurd, en dit pas na een half jaar nadat ze alle contact had gebroken werd opgebiecht. Dus het is wel normaal dat je hierdoor erg geraakt bent.

Dus het is een goed idee van jullie om in een veel eerder stadium eerlijk naar elkaar te gaan zijn en het te bespreken als er gevoelens zouden spelen buiten de relatie.
Dit open en eerlijk bespreken van gevoelens met elkaar zou dan ook bij andere gevoelens een goed idee zijn.

Maar als ik je bericht lees, dan zijn jullie daar met een aantal goede en diepe gesprekken al mee begonnen.
Dat is ook wel belangrijk als jullie willen verkennen of er een basis is om een veilige relatie op te bouwen.

En echt super goed dat je zoals je schrijft hard aan het leren bent om je gevoelens te bespreken en op te schrijven.
Hiermee neem jij zelf de verantwoordelijkheid voor jouw deel en ben je ermee aan de slag gegaan.

Ik wens je veel inzicht, verwerking en zachtheid toe op je verkenningstocht de komende periode.

En voel je vrij om nog eens een update te plaatsen hoe jullie verkenningstocht zich ontwikkelt. Daar ben ik wel benieuwd naar.

Dag E,

Een kleine update: nadat we afgelopen week erg veel met elkaar hebben gepraat en tijd doorgebracht, zijn we het eigenlijk allebei eens dat onze relatie echt niet goed is.

We beschouwden elkaar als vanzelfsprekendheid en durfden beiden ons hart niet meer te uiten naar elkaar. Met ons hart naar elkaar openstellen zijn we weer mee begonnen en hierdoor merken we nog steeds heel erg van elkaar te houden.

We zijn nu dan ook op zoek naar een manier om onze relatie naar een hoger plan te trekken.
Daarnaast willen we (met name ik) duidelijke afspraken maken hoe we kunnen voorkomen dat het nogmaals gaat gebeuren.

Dit zal voornamelijk neerkomen op hoe slecht de relatie ook is, open communicatie en eerlijkheid de sleutel zijn. Deze afspraken moeten ook de basis worden van het terugwinnen van mijn vertrouwen in mijn vriendin....

We hopen beiden dat dit gaat lukken....

Zoals gezegd, de openhartige gesprekken van afgelopen week heeft ons inzien dat onze relatie het waard is om voor te vechten en het lijkt er zelfs op dat we weer een beetje verliefd op elkaar aan het worden zijn (hoe gek dat misschien ook klinkt na ruim 20 jaar een relatie en eigenlijk middenin een crisis...).

En hierbij naar ik vermoed mijn laatste update.

Na hetgeen wat ik hierboven heb beschreven hebben we nog een aantal heftige dagen gehad waarin we veel verwijten naar elkaar hebben gemaakt en we eigenlijk allebei op het punt stonden om de hoop op een betere relatie op te geven.

Maar toen vond er een omslagpunt plaats. Het lijkt wel alsof we die paar slechte dagen nodig hebben gehad om wat er in het verleden is gebeurd een plekje te kunnen geven. Nu alles uitgesproken is, zijn we in een situatie beland dat we beseffen dat we niet meer kunnen veranderen wat er in het verleden is gebeurd. Wat we wel kunnen en willen veranderen is onze relatie.

We willen weer plezier met elkaar gaan maken en leuke en spannende dingen gaan doen zodat we elkaar weer leren kennen. We vermoeden dat we hierdoor weer een basis zullen leggen voor vertrouwen in elkaar en er een open, eerlijke en respectvolle relatie zal ontstaan.

Twee liedjes die we samen veel luisteren zijn "De avond" van Boudewijn de Groot en dan met name de tekst:

"Ik zie het vuur van hoop en twijfel in je ogen en ik ken je diepste angst.
Want je kunt niets zeker weten en alles gaat voorbij.
Maar ik geloof, ik geloof, ik geloof,
ik geloof, ik geloof in jou en mij."

En "Love you more" van Racoon en dan met name de volgende tekst:
"I've been away too long
And every day I missed you more.
You look like you did before,
Only prettier.
Every day I love you more."

Fijn dat dit forum bestaat, al is het maar om van je af te kunnen schrijven!

Leuk om te lezen!

Veel plezier de komende periode. :-)

Weer een update die ik wil delen....

Mijn vriendin heeft zojuist aangegeven dat ze toch niet verliefd is geweest op een ander, maar dat ze zich in een verslaving compleet heeft verloren.

Het was een verslaving aan erkenning die ze kreeg uit hulp die ze bood (ze vergelijkt het met een runners high alleen dan een die een paar maanden aanhield) en ze sloeg hier zo in door dat ze mij en de kinderen niet meer zag staan....

Het verhaal van de ontrouw heeft ze verzonnen, omdat ze zich zo erg voor de verslaving schaamde dat ze dit niet durfde te delen....

Nu weet ik het even helemaal niet meer, eerst heb ik de emotionele ontrouw (gedeeltelijk) verwerkt en we waren net bezig in een positieve flow te komen en dan komt dit er bovenop....wat een leugens allemaal...hoe komt er ooit weer vertrouwen, ik heb geen idee....

Dank je wel! Echt heel fijn je reacties, ze geven me het gevoel echt gehoord te worden.

Mijn vriendin heeft inderdaad aangegeven dat het voor hetzelfde aanvoelt als emotionele ontrouw. Op dit moment weet ikzelf nog niet zo goed wat ik ervan moet denken.
Zij geeft aan erg graag met mij verder te willen, ik heb aangegeven dat ik tijd nodig heb om het zwaar beschadigde vertrouwen weer terug te zien komen. Ik bedoel, ik weet niet meer wat ik kan geloven en wat niet en ben hierdoor een beetje bang voor haar aan het worden.
Ik houd nog wel verschrikkelijk veel van haar, maar of dat genoeg is voor een open, eerlijke en een op vertrouwen en liefde gebaseerde relatie? Alleen de tijd zal het ons leren.

We gaan voor nu in ieder geval door op de weg die we ingeslagen waren voordat ze dit nieuwe nieuws vertelde en blijven leuke dingen met elkaar doen.

En waren het eerder twee liedjes van Boudewijn de Groot en Racoon, voor mij geldt nu 'Geef mij nu je angst' van Guus meeuwis (of eigenlijk andre hazes, maar de versie van Guus is mooier).

En dan met name de volgende teksten:

Geef mij nu je angst, ik geef je er hoop voor terug.
Geef mij het gevoel dat ik er weer bij hoor voortaan.
Zolang ik je niet verlies, vind ik heus mijn weg wel met jou.

Ik heb het gevoel haar te moeten beschermen en wil er zijn voor haar wanneer ze me nodig heeft en wil bij haar blijven. Maar het gevoel dat ik bang ben voor haar is ook heel sterk....ik moet kijken welk gevoel het gaat overwinnen.

Jouw verhaal zie ik overeenkomsten met die van mij. 20 jaar geleden biechtte mijn vrouw op dat ze verliefd was geworden op een collega. Ze was verliefd geworden en hadden intensief mail en sms contact met mekaar. Ze heeft altijd volgehouden dat er nooit fysiek contact is geweest maar dat de behoefte er wel was om mekaar een knuffel te geven. Zij heeft als eerste de stap gezet om het haar collega te vertellen en vervolgens heeft dit ongeveer een maand of vier geduurd voordat ze het op een avond op tafel gooide. Ik werd hiermee geconfronteerd en dit ontaarde in een heftige ruzie met een verschrikkelijke periode als gevolg. Ik die maar niet kon accepteren wat ze onze relatie had aangedaan en zij die verliefd was op haar collega. De ruzie had haar ook meteen uit de droom geholpen en ze was meteen op aarde geland zoals ze zelf aangaf. Ik moet zeggen dat als ik nu wist wat voor een rode draad dit zou spelen in mijn verdere leven ik misschien niet door was gegaan toen. Het heeft bij mij ook de hele relatie op zijn kop gezet. Ik ben altijd wantrouwig gebleven richting haar en iedere opvallende situatie die zich voordeed werk ik wantrouwig en begon vragen te stellen. Ik geloof dat het vertrouwen nooit terugkeert in de oude vorm het kan wel gelijmd worden maar de barst zal altij zichtbaar blijven. Inmiddels zijn we wel 20 jaar verder met twee gezonde kinderen en dat is natuurlijk ook mooi. Mara het woord verliefdheid zal wel altijd een beladen item blijven binnen onze relatie.

Is het een gek idee wellicht om bij het begin van de relatie, elkaar te verklaren wat je precies gaat doen als de een of de ander verliefd raakt op een ander? Misschien zelfs een onderwerp voor Maatschappijleer op de middelbare school?

Zelf heb ik de ervaring dat me een half jaar afzijdig houden van een verliefdheid prima werkt. Vooral niet bij die ander gaan informeren of het wederkerig is! Dan blijft de ethische vraag, moet je een oude verliefdheid opbiechten aan je partner, zelfs nadat je weer verliefd bent geworden op je eigen partner?

Verder nog een compleet andere vraag: is het ook 'overspelig' gedrag als een vrouw verliefd wordt op haar eigen baby? Kan een vrouw verliefd zijn op haar man én tegelijkertijd op haar baby? Ik vermoed namelijk van niet, waardoor de geboorte van een kindje in vele gevallen een splijtzwam is in de relatie, of draaf ik nu door?

Het lijkt me heel gezond als een vrouw verliefd wordt op haar baby. Ze heeft dat hompje niet voor niets 9 maanden(!) gedragen. Maanden lang met een volle boodschappentas rondzeulen ik moet er niet aan denken. De baby is een kruising tussen haar en haar geliefde man. Dus dat ze verliefd op het kind is zijn goede tekens! Ik zou daar maar blij mee zijn als ik jou was Floris.
Helaas wil de man altijd de enige zijn waar het om draait en nu moet hij aandacht delen met zijn spruit en daar houden veel mannen niet van. Tja, dan moet je geen kinderen doen he. Dan is alle aandacht voor de man.

Hangt af wat voor soort klik je dacht te hebben. Als dit totaal onverwachts is, en onwerkelijk is en je weet het pas na een tijd met elkaar te gaan, komt nooit meer goed. Vertrouwen in haar is weg en in jezelf ook. Je wordt bewust van dingen waar je nog nooit aan gedacht hebt wat er nog meer is geweest. Verliefdheid van een vrouw is een gevoel die een man zelfvertrouwen en een speciaal gevoel geeft. Voor mij is verliefdheid een bijzondere emotie dat je alleen hebt als diegene specialer is en gevoelens hebt wat je alleen maar met je partner hebt. Vrouwen worden verliefd, mannen hebben lust. Na je relatie breuk ga verwerken van je ergste verdriet die je maar kan krijgen. Als dat wegtrekt, ga je alles anders inzien en hopelijk beseffen dat iedereen gevoelens, fantasieën, schaamtes, en niet alle behoeftes durft te zeggen om bang te zijn dat zij de enige zijn . Als je relatie op andere ideeën en geen gelijke klik en verwachtingen is opgebouwd, is het uitstel van executie dat het toch uitgaat. Achteraf baal je dat je het eigenlijk al wist dat het niet zou werken en niet naar je weggestopte intuïtie hebt geluisterd. Ik herken alles in jou situatie en hoe jij voelt . Zo heb ik het ervaren. Je verwerkt verrassend snel een breuk of scheiding dan je nu denkt

Waarschijnlijk heb je je partner ondertussen al verlaten..
Ik ken dit ook hoor M. Toen mijn man prostaatkanker kreeg. Tot dan was ik zijn vrouw maar sinds de kanker werd ik gedegradeerd tot een soort van lieve hond die af en toe nog een klopje op het hoofd kreeg omdat lichamelijkheid en intimiteit niet meer mogelijk waren. In al de jaren dat mijn schat nog leefde heb ik daar zo onder geleden. Vooral omdat hij me niet meer wilde aanraken omdat hij daar vreselijke opvliegers van kreeg vanwege de hormoonremmers tegen de kanker. En later ook geen gevoel meer had voor seks en intimiteit door diezelfde hormoonremmers. Dus ik kan je helemaal begrijpen al vind ik het ook erg voor je partner dat het zo is gelopen. Moet er niet aan denken hoe hij zich nu voelt. Hopelijk kan hij ermee omgaan als hij echt van je houdt.

Ik had hetzelfde. Was jarenlang smoorverliefd op een ontzettend knappe, intelligente vrijgezelle collega. Mooie lange man, net als mijn man. Die ook wel wat in mij zag, maar genoeg afstand hield omdat ik getrouwd was. Een goed teken!
Heb mijn man ingelicht. Met de gedachte dat het niet eerlijk was tegenover hem. Dat hij mij dan uit zijn leven zou kunnen verwijderen als hij dat wilde. Omdat het toch een soort van ontrouw is. Mijn man heeft me gesteund, wilde erover praten. Hij zei dat ik geduld moest hebben en dat het op den duur wel over zou gaan. Al zou dat misschien jaren duren. Hij had geduld en hield van mij zoals ik was. Inclusief mijn moeilijkheden. Ik denk dat openheid veel oplost, wat er ook van komt. Tegen de gevolgen moet je niet op zien.

Vreemd gaan zou ik niet doen. Je krijgt hoogstwaarschijnlijk een schuldgevoel.
Daarnaast zijn jullie ooit verliefd geweest, het is veranderd naar houden van, lust komt en gaat. De vraag is of je het jezelf kan vergeven als je zijn vertrouwen schaadt om je lust achterna te lopen.
Als ga scheiden, ga met respect uit elkaar, en volg dan de lust.
De keuze blijft echter bij jou.

Praat er open en eerlijk over met je partner en probeer er samen achter te komen waar de verlangens door ontstaan en of je hier samen je weg in kan vinden. Het zal je huidige relatie sterker maken, jullie emotioneel verbinden en de liefde weer doen branden.
Inruilen voor passie is de weg van de minste weerstand en ook bij deze man zal dat vuurtje weer doven, zeker als het al ontstaat uit motivatie om u de partner te bedriegen.
Geen prins op het witte paard..... Dekhengst voor korte duur.

Ik had gehoopt dat het ondertussen niet meer levend zou zijn, maar helaas. Het vermijden van contact lukt me wel nog, dus ondertussen heb ik die nieuwe man al 2 maanden op geen enkele manier gesproken, maar de verliefdheid gaat niet weg.

Mijn partner merkt dat; daarom hadden we gisteren een moeilijk gesprek. We overwegen nu uit elkaar te gaan. Dat is natuurlijk geen makkelijke stap en kunnen we niet zomaar beslissen. Dat heeft meer tijd nodig. Het doet pijn, omdat ik hem zo waardeer als persoon en ik ook weet hoe goed we het hadden voor heel dit gebeuren.

Maar het vechten tegen de emoties, tegen de gevoelens voor die ander lukt inderdaad niet. Ik weet niet wanneer en of ik het de nieuwe man ga laten weten. Hij is ondertussen natuurlijk alweer 2 maanden aan zijn huwelijk aan het werken. Daar wil ik niet opnieuw tussenkomen. Bovendien vind ik dat ik hem niet verdien, aangezien ik hem aanvankelijk 'afgewezen' had doordat ik niet voor hem kon kiezen en zei altijd bij mijn partner te blijven.

Tijd is wel degelijk helend en twee maanden lijkt lang, maar is nog relatief kort. Ik zeg dat, omdat ik dat zelf zo ook ervaar. In mijn situatie is het heel moeilijk gebleken het contact echt te verbreken (dan is er na een paar weken weer een dag contact en dan weer paar weken geen contact), al lijkt er nu een langere periode contact aan te breken. En dat het een enorme weerslag op je huidige relatie heeft, kan ik ook bevestigen. Enerzijds wordt die sterker, zeker in het begin, anderzijds is het blijvend vertrouwen een lastige (voor de ander).

Je bent eerlijk, maar de angst bij de ander dat het gevoel sterker wordt is beknellend. En jij zit - net als ik - met die onvervulde gevoelens. Ik probeer zalf dan te bedenken, dat na de verliefde periode met de ander ook een periode komt van stabiele liefde. En die probeer ik te projecteren op mijn huidige relatie en dan ook de waardering te zoeken voor mn huidige relatie. Het is en blijft een moeilijk proces. En ik weet ook echt niet waar ik dan goed aan doe.

Ik lees dat jij nu mogelijk in een volgende fase beland bent. Doe rustig aan en neem geen overhaaste beslissingen. In je eerste bericht las ik zoveel liefde voor je huidige partner! Heel veel succes en sterkte.

Mijn situatie is nog steeds lastig, maar wel duidelijk. Mijn verliefdheid op de ander heeft mijn relatie helaas opgebroken. De afronding van deze relatie gaat moeizaam.

Over de praktische zaken kunnen we goed spreken, maar het definitief loslaten van elkaar is niet eenvoudig, hoewel we wel beide voelen dat dit de juiste keuze is en dat we hierin grote stappen maken.

Mijn verliefde gevoelens voor de ander zijn nog altijd even sterk. Ik heb hem laten weten wat er speelt en dat ik nog niet klaar ben om het echt met hem te gaan ontdekken.

Hij zegt op mij te wachten, maar blijft wel nog in zijn huidige relatie. Ik verwacht er maar niks van en ben me bewust van het feit dat ik deze keuze moest maken vanwege mijn eigen gevoelens en dat zijn gevoelens en daden geen invloed moeten hebben.

Het is inderdaad een grote stap, maar ik kon mijn gevoel niet langer negeren en zag dat de verliefdheid misschien toch ook voortkwam uit wat gemis in de relatie met m'n inmiddels ex. Doordat we nog geen kinderen hadden, voelde ik ook iets meer vrijheid in het maken van deze keuze.

Ik ben heel hard aan mn best aan het doen voor mn huidige partner en de kids. Waarderen, liefdestaal leren herkennen etc. Zit nog wel altijd met gemixte gevoelens. Hopelijk wil mn partner nog iets meer er samen aan werken, want dat kan ik niet in mn eentje. Tijd zal het leren. Afstand houden van die ander lukt wel, vooral aangezien zij dat ook doet.

Hoi P,
Het blijft een bijzondere dynamiek. Liefde, verliefdheid, keuzes maken. Ik heb veel respect voor jouw keuze. Mijn verliefdheid blijft me nog achtervolgen, ik heb wel een duidelijk signaal van haar dat zij de keuze heeft gemaakt bij haar vriend te blijven, waarbij ze de verliefde gevoelens die we beiden uitgesproken hadden, uiteindelijk ook ontkende. Dit was voor mij zeer pijnlijk.

Haar keuze om bij haar vriend te blijven, daar ben ik verdrietig om, maar ik kan en moet die keuze respecteren. Het ontkennen van alle gevoelens voelde echt als een steek, diep in mijn hart. Maar het hielp mij uiteindelijk wel mijn leven verder op te pakken. Ook al doet het pijn, zit ze vaak in mijn hoofd, toch denk ik verder te kunnen. Ik merk ook dat de liefde voor mijn huidige vriendin ook groot is, groot genoeg. Ik droom soms van een mogelijke manier om bij beiden te kunnen zijn. Ze vullen elkaar naar mijn idee enorm aan. Het is maar een droom. Tijd zorgt voor heling van mijn wond.

Hoi Bas,

Wat goed dat je zo actief aan je relatie werkt en ondertussen afstand houdt van degene op wie je verliefd bent. Hopelijk brengt dit je geluk en kunnen jij en je partner samen dit achter jullie laten. 

Het voelt zeker beter om niet meer met mijn ex samen te zijn. We hebben nog vriendschappelijk contact en voor ons beide voelt dat zo veel beter dan elkaars partner zijn. Hoeveel liefde er ook was tussen ons, uiteindelijk is bevestigd dat het op romantisch vlak niet genoeg was.

Hoi Caesar,

Hoewel je situatie niet prettig klinkt, lijk je er nuchter in te staan. Dat is bewonderenswaardig. Als mijn partner me had afgewezen en zijn gevoelens had ontkend, was ik daar waarschijnlijk zeer lange tijd erg emotioneel door geworden. Maar ik kan me ook voorstellen dat door zoiets het 'roze randje' eraf wordt gehaald en verliefde gevoelens (en daardoor ook het verdriet) afnemen.

'De ander' is nu mijn volwaardige partner. Toch vind ik het fijn af en toe terug te gaan naar dit forum. Er zijn natuurlijk ook in deze nieuwe relatie lastige momenten, bijvoorbeeld wanneer mijn partner zaken met zijn ex moet regelen.

Ik heb een nieuwe bewondering gekregen voor de complexiteit van liefde. Als ik hier lees hoeveel mensen te maken hebben met een verliefdheid terwijl ze in een relatie zitten en hoe lang ze daar soms mee rondlopen, ben ik heel blij dat ik relatief snel de knoop heb kunnen doorhakken.

Hoewel mijn realiteit me altijd veel bevestiging geeft dat ik de juiste keuze heb gemaakt, is het prettig om via dit forum op lastigere momenten als het ware een extra bevestiging te krijgen.

Daarmee wil ik overigens niet zeggen dat ik vind dat iedereen moet toegeven aan zijn/haar gevoelens voor de ander, want dat hangt echt maar net van de situatie af of dat de juiste keuze is, maar ik word door verhalen hier wel weer extra bewust van hoe intens mijn verliefdheid is en hoe blij ik ben dat ik daar nu volledig aan toe kan geven. 

Mijn enige advies zou zijn om alles open en eerlijk te bespreken, waarbij alle partijen op de hoogte zijn van de situatie.

Dus niet stiekem de derde partij zijn, terwijl een andere vrouw bedrogen wordt door jou en jouw jeugdliefde.

Niet alleen kun je je afvragen of jij die rol wilt spelen, en of je een man wilt die dat dus blijkbaar bij zijn vrouw doet, maar het is ook nog maar de vraag of dit dan gaat leiden tot hetgeen jij graag wilt.

Als hij echt van je zou houden was hij al weg!!
Ga je leven leven en laat hem gaan.
Hij is jou niet waard, en zeg eerlijk wil jij een man die dit zijn vrouw aan kan doen!!
Lijkt me niet toch. Voor jou wacht er echt wel een man die volledig voor jou gaat, en niet bezet is.
Zodra je hem los laat komt er echt wel iets op je pad.
Laat hem los! Je verdient zoveel meer.

Lissie

Hallo lieve mensen, Ik heb zelf een relatie van 23 jaar achter de rug. Ik weet, besef en kan meevoelen met deze mensen.
Het leven is onvoorspelbaar.
Ik heb 9 jaar lang een relatie gehad met een getrouwde man. Deze relatie was hoe raar het ook klinkt de mooiste in mijn leven.
Hij had 1 zoon en ik 3 dochters.
Voor onze kinderen zijn we bij onze partners gebleven, maar samen leefden we er op los.
Toen mijn jongst 18 werd heb ik verteld dat ik hopeloos verliefd was op een andere man.
Een heftige strijd tot nu, met mijn ex man , maar ben zo blij dat ik voor hem gekozen heb.
Al met al het is het waard geweest.
Veel wijsheid gewenst .
Lieve groet Amber

Ergens herken ik je verhaal. Mij is dit ook overkomen. Veel beloftes van een getrouwde man. Het gaf hem meer een kick en hij zat in een midlifecrisis en depressie. Uiteindelijk koos hij voor mij na veel druk van mijn kant. Hij klaagde steen en been over zijn vrouw en was niet gelukkig. Het was voor korte duur want het contact met zijn ex was interessanter en bloeide weer op ook omdat er kinderen zijn. Het was een verspilling van jaren en een pijnlijk en gebroken hart bleef over. Ik wil hem nooit meer zien. Klaar is klaar. Hij is weer terug naar zijn gezin want de heimwee werd te groot. Dus wat ik we zeggen bij twijfel ben jij echt niet de juiste keuze. Verbreek het contact voorgoed, wees hard en duidelijk. Zijn vrouw verdient dit ook niet en daar ben jij en was ik ook schuldig aan. Die fout zie ik nu pas. Getrouwde mannen zijn de meest foute mannen. Je zal hem nooit vertrouwen en dat is de basis van een relatie.

Hallo Saar. Wat verdrietig, je wereld staat op z’n kop. En uit ervaring zeg ik: dat gaat waarschijnlijk nog wel een tijdje duren. En op basis van veel verhalen van ervaringsdeskundigen (kijk op ouders.nl en dan op ‘verder na ontrouw’): de kans is aanwezig/ groot dat hij niet helemaal eerlijk tegen je is. Hij is namelijk verblind op dit moment.

Je kunnen hier samen uitkomen, maar dat vraagt veel van jullie allebei. Het eerste wat jouw vriend moet doen is alle contact verbreken. Alle. En jij moet hier een hele harde grens trekken: als hij verder wil met jou moet het stoppen. Pas dan kan hij loskomen. Pas dan kan hij zien wat het is: bedrog en oneerlijk. Er zijn ook heel wat podcasts over vreemdgaan en ontrouw. Heel veel sterkte!

Ik snap je helemaal ik zit in precies dezelfde situatie. En iedereen zegt contact beperken maar dat is lastig he zeker als je collega’s bent.. en allebei hetzelfde voelt. Je bent dus niet de enige. En als je verder gaat als appen wordt het er niet beter op alleen maar erger. Je moet denken wat is het dat ik mis in mijn huidige relatie wat je zo aantrekt in Maaike?

Ik denk: soms mis je niks in je huidige relatie maar komt er iemand op je pad, iemand nieuw, interessant, spannend, net als nieuwe vrienden ontdekken.

Hey ik zit in hetzelfde... relatie van 15 jaar en er is iemand anders constant in mijn gedachte. Hij heeft ook een relatie en een kind... er is een aantrekkingskracht maar ik ga er niet op in. Verliefdheid gaat weg achter een tijd... dat is normaal, gebeurt bij veel koppels. Iets nieuws is altijd spannend maar daarom is het niet beter dan wat je nu hebt.

Hoi Flora,

Vraag jezelf eens af of de verliefdheid puur een gevoel is en/of chemie of echte liefde? En met wie je echte liefde zou willen ervaren nu en in de toekomst. Heb ik semi dezelfde situatie gezeten, dus heb mezelf die vraag/vragen ook moeten stellen. Wil overigens niet zeggen dat jouw antwoorden op die vragen dezelfde zijn als die van je collega en vriend.

Hey Flora,

Ik was ook ooit smoorverliefd toen ik in een lange relatie zat met mijn jeugdvriend. Ik was eerder verliefd geworden tijdens onze relatie maar dit was anders. Deze verliefdheid zette zo een intern veranderingsproces in gang dat ik niet kon negeren en waar ik gewoon naar moest handelen. Eigenlijk was ik al eerder uitgecheckt door mezelf op een ochtend de vraag te stellen of ik mezelf, hier en nu, met hem oud zag worden. Ik denk dat dit ook belangrijke vragen en overdenkingen kunnen zijn. Wat je ook doet, blijf trouw aan jezelf, jouw hart weet de weg...sterkte ♥️

Ik heb mijn gevoelens bespreekbaar gemaakt met mijn partner en aangegeven dat ik mij aangetrokken voel tot die vriend. We zitten nu in een lastige situatie. Mijn partner reageert de ene keer begripvol (ook omdat ik de antwoorden nog niet weet) en de andere keer maakt hij opmerkingen die erop neerkomen dat hij weinig vertrouwen heeft en als het ware niet wil vechten voor onze relatie. Dit komt, omdat hij angst voelt om ons te verliezen. Ik begrijp dat deze situatie veel onzekerheid met zich meebrengt. Gezien ik om hem geef wil ik wel open zijn over mijn gevoelens.

Ik heb ook eerder weleens aantrekkingskracht gevoeld tijdens mijn relatie, maar dit voelt nu ook anders. Dit zijn inderdaad belangrijke vragen en overdenkingen. Fijn om dit te kunnen delen.
Ik wil in ieder geval de tijd nemen om te reflecteren en onderzoeken.

Geen lotgenoot, maar was benieuwd wat de situatie is van die andere vrouw. Zit zij ook in een relatie? Wil zij een relatie met jou?

Wanneer zou voor jou het moment zijn om te kiezen? Als 1 van de 2 jou tot een keuze dwing?

Hoe was je relatie voordat je verliefd werd op die ander? Met kinderen lijkt me dat het de moeite waard is om met relatietherapie de relatie proberen te verbeteren. Maar om dat echt een kans te geven zul je afstand moeten nemen van die ander. Verliefdheid is een obsessie en jouw vrouw kan het daarom nooit winnen van die ander…

Ik herken precies je verhaal en het conflict waar je nu in zit. Ik heb het namelijk zelfs meegemaakt. Het is goed om uit te zoeken voor wie je wilt kiezen en eerlijk te zijn tegen je vrouw. Helaas is mijn ervaring dat er een vertrouwensbreuk ontstaat en als je door wilt met je huidige relatie dan zal dit veel energie kosten om dit te herstellen. Groetjes R

Weet dat verliefdheid over gaat. Het lijkt wel je soulmate, maar de waarheid is dat je dat gewoon niet weet voordat je zelf echt samen hebt geleefd. Denk gewoon heel goed na voordat je je relatie verbreekt. Ik persoonlijk zou het mijn kinderen niet kunnen aandoen, vooral niet als je nog van je vrouw houdt en zij van jou.

Soms match het niet en gaande weg ontmoet je de liefde van je leven. Blijf je dan in een relatie waar geen liefde meer is of je grijp je de kans om voor de rest van je leven gelukt te beproeven met je ware liefde? Nou, die keuze heb ik snel gemaakt en na 6 jaar nog steeds verliefd en gelukkigs samen. Ex is inmiddels ook verder met iemand anders. Zij is ook gelukkig.

Jouw kinderen hebben er geen baat bij als jij in een ongelukkig huwelijk blijft. Kinderen zijn weerbaar en het mooie is dat zij ook verdienen om in een liefdevolle omgeving op te groeien, ouders die van elkaar houden. Als jouw kind later ongelukkig is in het huwelijk en kinderen heeft, wat adviseert je dan? In een ongelukkige huwelijk blijven en jouw voorbeeld te volgen? Kies voor je eigen geluk, daar hebben je kinderen meer baat bij en zorg dat de relatie met hun vader goed blijft. Blijf goede vrienden met je partner als jullie uit elkaar gaan, juist omwille van de kinderen.

Ik zou beginnen bij de waarheid te vertellen. Vooral als er al een vermoeden of iets is van je partner. Door achterhouden kun je je partner kapot maken en een zware trauma geven. Praat met hem. Misschien kom je er samen uit. En kan alles positief veranderen. Het ergste geval je raakt hem kwijt. Hoe dan ook wees eerlijk. Je eventuele volgende relatie kan worden beinvloed door jouw huidige leugens.

Wees oprecht en wie weet kom je er samen toch uit!

Jouw advies opgevolgd en eerlijk opgebiecht verliefd te zijn op een ander. Daarvoor ook echt goed nagedacht over m’n huidige relatie en ik weet waar de punten zitten waardoor ik emotioneel steeds wat verder van mijn man ben komen te staan. Heel pijnlijk, heel verdrietig en ontzettend moeilijk. We gaan uit elkaar, met pijn in mijn hart.

Dankjewel voor je eerlijke advies.

Een ex is meestal een ex met een reden. Je zegt dat je relatie stuk is gelopen door een fout van jou: waarom maakte je 9 jaar deze fout? En waarom was die fout voor hem groot genoeg om 9 jaar lang niet bij je te willen zijn? Ik weet niet wat de antwoorden op die vragen zijn, maar ik kan me voorstellen dat die antwoorden je vertellen dat de liefde tussen jullie simpelweg niet groot genoeg is. Ik kan me voorstellen dat het aantrekkelijk is om het toch weer te proberen samen voor jullie kind, maar daarvoor moet je het zeker niet doen. Doe het alleen als je denkt dat hij je meer kan bieden dan je huidige man. Ga anders werken aan je huwelijk. Onderzoek wat daar niet helemaal goed aan gaat en probeer daar verandering in te brengen, eventueel met hulp van therapie. Probeer in ieder geval niks overhaast te doen met het aanbod van je ex.

Ik heb in dezelfde situatie gezeten. 4,5 jaar heeft dit geduurd. “Er is thuis niets meer, behalve de kinderen”. “We hebben geen seks meer”. “Bij jou vind ik alles wat ik bij haar mis”. “Jij bent m’n soulmate”. “Deze connectie vind ik nergens”. “Dit heb ik nog nooit gevoeld”.
En geloof me, wij waren vaker bij elkaar zonder seks, dan met seks, dus daar ging het hier ook niet om.

Ik heb alles gehoord. En ik geloofde het. Ook omdat ik appjes van zijn vrouw gelezen heb.

Zijn vrouw heeft hem uiteindelijk (na meermaals aandringen) voor een keuze gesteld. Hij bleef bij haar en heeft nooit meer iets van zich laten horen. Hij heeft een ander nummer genomen en zijn social media verwijderd.

Achteraf bleek ik zijn 4e affaire. En had hij naast mij ook nog contact met anderen.

Vraag jezelf eens af waarom je een man gelooft die zo over zijn vrouw praat. Die niet sterk genoeg is om zijn relatie te beëindigen voor jou, maar wel blijft klagen over hoe “op” het thuis is.

En ja ik weet het, we zeggen allemaal “ja maar dit is anders, ik geloof hem echt”. Maar geloof me…. Vraag je af waarom je genoege neemt met dit………. Het is het stiekeme van de affaire dat het magisch doet lijken. En het zijn de smoesjes (en meestal leugens) die jou een bijzonder gevoel geven.

Ik ben gebroken destijds en het heeft me een heeeeele lange tijd gekost om erover heen te komen. Die pijn gun ik je niet!
4,5 jaar was ik “de liefde van zijn leven” en zagen en spraken we elkaar elke dag. En van de ene op de andere dag bestond ik niet meer….. ik heb al 2 jaar niets meer gehoord.

De keuze is al voor je gemaakt hoe vervelend het ook klinkt. Koester de leuke tijd die je heb gehad en ga verder met wat je hebt. Kijk vooral naar wat je mist je huidige relatie en of je hieraan kan werken en of dit voldoende voor je is. We zijn allemaal mensen dus gevoelens kan je niet zomaar aan de kant zetten. Heel veel succes en geluk gewenst.

Hoi Sita,

Ik herken deels je verhaal. Ik heb het met mijn man ook over een open relatie gehad. Maar voor hem werkt dat niet helaas. Dit heb ik geaccepteerd en een hele tijd mijn verlangens naar spanning/iets anders/passie onderdrukt. Ik weet dat ik geluk mag hebben met zo'n man als ik heb, wat jij ook zegt.. Lief en een super vader.

Wat ik lastig bleef vinden is dat verlangen, en daarom heb ik nu toch gekozen om er iemand bij te zoeken die ditzelfde mist. Bij elkaar kunnen we vinden wat we missen. Eerlijk gezegd denk ik dat we niet gemaakt zijn om monogaam te zijn, anders zouden mensen niet constant vreemdgaan of andere verlangens hebben.

Het is, denk ik, ook zeldzaam om een man te vinden die echt van je houdt en voor je gaat. Dat is iets om te koesteren.

Veel sterkte in je proces hierin.

Hoi Carol,

Bedankt voor je reactie. Ik snap jou ook goed, zo was ik ook begonnen, helaas liep dat wat uit de hand waardoor mijn vriend en ik het liefst echt bij elkaar willen zijn.
Wij voelen elkaar zo goed aan, het gaat zo automatisch....

Maar net wat je zegt...het is ook heel wat waard wat ik thuis heb.
Maar ik merk wel dat ik mij steeds erger aan hem en niet meer voldoende voor hem voel. We zijn beide wel veranderd, ik vind hem zo soft. Het liefst zou ik gewoon mijn eigen plekje willen (met de kids).
Zo lastig....

Ik herken me heel hard in het nood hebben aan spanning, aan levendigheid, passie, aan iemand die stoerder is, die speelser is, die je beter lijkt te begrijpen en aan te voelen, ... .

En daarnaast herken ik ook , het besef dat je huidige levenspartner lief en behulpzaam en een goede vader, en betrouwbaar is, en voor je door het vuur zou gaan.

Het is voor mij een worsteling tussen een deel in mij dat vrijheid wil, wil ontdekken, geen saai leven wil, schrik heeft allerlei kansen te laten liggen.

En een deel dat veiligheid nodig heeft en stabiliteit, dat een normaal leven wil, dat mijn gezin niet wil uit elkaar halen, dat blij is dat ze zo een schat van een partner heeft.

Mijn partner staat ook niet open voor een open relatie, en eigenlijk heb ik zelf al gezien welke schade een open relatie of polyamorie kan berokkenen in een relatie. Je moet beiden stevig in je schoenen staan en enorm goed kunnen communiceren, en een sterke onderlinge verbinding hebben, om het te kunnen laten slagen.

De partner waarop je verliefd wordt representeert eigenlijk stukjes van jezelf die je ergens kwijt bent gespeeld , of die je graag terug wil voelen en zien .