Midlife-crisis

Mijn man en ik zijn bijna 30 jaar samen. Ik durf wel te zeggen dat wij een fantastisch huwelijk hadden. Wij werden gezien als het perfecte stel, en spraken dat zelf ook wel uit. We waren zo gelukkig met elkaar en samen oud worden was dan ook onze droom.

Het is nu 7 weken geleden dat hij met me wilde praten. Hij had een ander, voelde al heel lang niks meer voor mij. Hij wilde haar beter leren kennen en scheiden van mij. Zomaar! Ik heb dit nooit aan zien komen. Achteraf was hij de laatste maanden wel wat afstandelijk. Zijn gedachten waren bij die ander.

Het is niet uit te leggen hoeveel pijn dit doet. Ik lees veel over de mlc, om het een beetje te begrijpen. Zijn jeugd was moeilijk, en een paar jaar geleden raakte hij zijn baan kwijt. Ik besef nu dat de ellende voor hem toen is begonnen.

Extreem veel sporten, vreemde diëten, te veel drinken, drugs en nu verliefd op een ander. Allemaal vluchtgedrag. Zijn relatie met zijn soulmate heeft dan ook weinig kans van slagen. Ook zij ligt in scheiding. Hij zal hier alleen zelf achter moeten komen, ik sta machteloos aan de zijlijn.

Nadat hij de bom had gedropt hoopte hij dat ik woest zou zijn en hem de deur zou wijzen. Ik bleef echter kalm, geen idee hoe ik dat voor elkaar heb gekregen met al die heftige emoties. We hebben nog regelmatig contact, maar hij is wel heel duidelijk.

Hij wil haar beter leren kennen en alleen nog vrienden blijven met mij. Het kan nog wel jaren duren voordat hij van zijn roze wolk af dondert en beseft waar hij nu mee bezig is. Hoe het dan komt? Ik weet het niet, de tijd zal het leren.

Mijn vrouw en ik zijn al meer dan 10 jaar samen. Tot een paar jaar geleden hadden we een fijne relatie, vol met liefde, warmte, en respect. We gedroegen ons nog steeds vaak als verliefde tieners.

Ze gaf toen ook behoorlijk wisselende signalen naar mij en over onze relatie. En ze trok veel op met een vriend.. Eerst gaf ze nog aan dat ze alleen vriendschap voor hem voelde.

Ik heb haar mobiel toen gecheckt en daarin stonden sms'jes van mijn vrouw met onze vriend waarin ze elkaar de liefde verklaarden. Toen ik haar hiermee confronteerde, toen gaf ze aan dat ze met hem verder wilde.

Haar omgeving en onze omgeving konden er niets van begrijpen en konden het niet geloven. In hun beleving waren wij gelukkig met elkaar.

Toen volgde een periode van het ene moment spijt en weer liefdevol naar mij zijn en met mij samen willen zijn en blijven, en het andere moment twijfels hebben, liefdeloos naar mij zijn en geen toekomst voor ons zien. We hebben ook veel samen gepraat en gehuild.

En zo ging het aantal keer op en neer. Het ene moment ontzettend liefdevol en verliefd naar mij, en het andere moment gaf ze aan dat ze niets meer voor me voelde.

Inmiddels woont mijn vrouw op zichzelf, ontkent dat ze een midlife crisis heeft, en het contact met haar omgeving is vrijwel geheel verbroken. Haar omgeving, familie en sociale netwerk kennen haar niet meer terug. Ze is veranderd van een liefdevolle vrouw in een zelfdestructieve vrouw.

Het trieste is dat mijn man 10 jaar in een midlive crisis zit. Dat weet ik sinds verleden week. Nee het lag aan mij. Door en voor hem ben ik samen met onze kinderen gedwongen vertrokken. Hij wilde alleen wonen maar niet verhuizen. Bovendien was het niet veilig meer voor ons. De afgelopen jaren heb ik van alles geprobeerd. Een lat-relatie met vrijheid voor hem. Heb mij steeds aangepast. Hij bleef aantrekken en afstoten. Wilde zijn vrijheid niet opgeven maar ook geen echtscheiding. Opvoeding van de kinderen bemoeide hij zich niet mee. Ook op financieel gebied draagt hij niets bij. Doet alles voor iedereen. Heeft allerlei leuke dingen.Nu blijft hij al een jaar weg. Zonder enig contact. Begrafenis van zijn moeder, huwelijk van zijn zus, familie uitjes waren/zijn wij niet welkom. Kregen geen uitnodiging. Tja mijn energie is op. Mijn eenzaamheid teleurstelling, verdriet is groot. 30 Jaar huwelijk floep weg. Verwaarloosd, wij bestaan niet meer.......

Mijn man van 55 heeft de laatste tijd meerdere malen aangegeven dat hij het leven zoals het nu is niet meer leuk vindt. We hebben twee kinderen die al uit huis zijn, we werken allebei nog, en we gaan vaak op vakantie, doen leuke dingen, ik snap het niet.

 

Hij zegt dat hij een onderbuik gevoel is bij hem dat er meer is in het leven dan dit, hij vindt dat we nu wachten tot we doodgaan.

Mijn man heeft midlifecrissis wat hij ontkent
Houdt niet meer van mij en wil alleen nog aan zich zelf denken
Gaat savonds weg wil liefst niet meer naar huis en wil eigen plek
Snap het allemaal best maar wat moet ik
Wil ik hem nog wel terug straks
Zo groei je toch uit elkaar ook
Of is het al over
Hij denkt na maar weet het wel

Mijn partner (41 jaar) heeft na 9 jaar (4 jaar samenwonen) de relatie met mij (39 jaar), verbroken (via een uittreksel van de gemeente kwam ik erachter dat hij op zoek was naar andere woonruimte, dit was voor mij een shock van verraad!) omdat zijn gevoel voor mij al jaren weg is, hij zich gevangen voelt in een relatie en de daarbij horende verplichtingen, geen rekening wil hoeven te houden en zijn vrijheid mist.
Hij heeft hierover helaas nooit met mij gecommuniceerd en mij compleet buitenspel gezet, waardoor er geen eerlijke kans is geweest om hier samen aan te kunnen werken. Ik voelde sterk dat er wat aan de hand was en heb vaak gevraagd om opheldering, maar hij ontkende constant dat er wat was, omdat hij (blijkt later) deze gevoelens niet durfde te delen en had gehoopt dat het vanzelf overging.
Ik was in de veronderstelling dat we een goede relatie hadden en een zeer sterke basis waarin openlijk over alles gesproken kan worden.
Lang heb ik de hoop gekoesterd dat het goed zou komen tussen ons door er samen aan te werken, te praten met een professional of relatietherapeut, maar mijn ex-partner staat hier absoluut niet voor open en staat achter zijn besluit, heeft geen afsluiting nodig en wil door met zijn leven, heeft een huis gekocht en is op zoek naar een nieuw avontuur.
Ondertussen na 8 maanden laat het me nog niet los. Ik ben machteloos en radeloos, vraag me van alles af wat een verklaring zou kunnen zijn, is dit de Midlifecrisis?
De afgelopen jaren heb ik typische gedragingen opgemerkt. En langzamerhand is hij veranderd in een onherkenbaar persoon die met zichzelf lijkt te worstelen en impulsief en onverklaarbaar gedrag vertoont.
Het is hartstikke zonde en wreed dat de relatie zo de vernietiging in is geworpen en ik nul komma nul invloed kan uitoefenen.
Loslaten is wat mij enkel rest…