Relatietherapeuten.net
Netwerk van relatietherapeuten
Relatietherapie

Rouwverwerking - forum lotgenoten

 

Lotgenoten rouwverwerking

Zit je in een proces van rouwverwerking?

Voor veel mensen lucht het op als ze hun verhaal opschrijven en delen.

 

  • Je kunt hier je hart luchten.
  • Je kunt de verhalen van lotgenoten lezen.
  • Je kunt reageren op de ervaringen van lotgenoten.

 

Ontdek hier de verhalen van andere mensen met rouwverwerking en deel jouw eigen verhaal.

 

Overzicht verhalen




+ Mijn verhaal delen




Alle verhalen


Verhaal 1 - Rouwverwerking en liefdesverdriet

Ik heb in mijn leven (gelukkig) nog geen naaste verloren door overlijden.

Wel heb ik rouwverwerking meegemaakt, na het uitgaan van een relatie. Ik was erg verliefd en zij beëindigde de relatie.

Het was erg pijnlijk en voelde verschrikkelijk. In eerste instantie was er ongeloof, ik kon niet geloven dat het voorbij was. Het was alsof het een droom was (maar dan geen fijne), het voelde onecht.

Toen ik ging bevatten dat het voorbij was en zij niet meer in mijn leven was, heb ik wel hevig gehuild. Dat maakte me zachter.

Het was geen fijne periode. Ik voelde me ellendig en kon aan niets anders denken. Ik ging wel naar mijn werk, maar van binnen was er een continue pijn in mijn lichaam.

Hoe lang het geduurd heeft, weet ik nu niet meer. In ieder geval een aantal weken, misschien wel maanden.

Wat me erg heeft geholpen in het verwerken van mijn gevoelens was om ze op te schrijven en er een nummer over te schrijven met mijn gitaar.

En zo ging ik lanzaam door mijn proces van rouwverwerking, verdween de pijn, en had ik uiteindelijk de nieuwe werkelijkheid aanvaard.


Anoniem

4
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Ik herken wat hier boven staat geschreven. Hoewel ik geen partner heb begraven, heb ik wel groot liefdesverdriet gekend. Het was van mijn eerste echte relatie.

Ik kon dagen lang alleen maar huilen op bed, tot mijn ogen rood en pijnlijk waren. Mijn moeder vertelde dat ze die reactie kende van mijn tante toen zij haar man verloor.


Mi
Reactie:
Wat vind ik het prachtig zoals je het rouwen om je relatie bent aangegaan en zoals je het beschrijft als een proces waar tijd overheen gaat.

Marie-Yvonne K
Reactie:
Ik zit nu in die situatie. Ik weet wat ik moet doen om staande te blijven, maar ik ben kapot. Ik ga iedere dag naar mijn werk, maar kan elk moment in huilen uitbarsten. Ik zie familie en enkele vriendinnen, maar voel alleen maar pijn. Op een terrasje ben ik gespannen en kan ik niet praten met degene die me probeert op te beuren hiermee. Ik val af, ook al doe ik mijn best goed te eten. Ik krijg het bijna niet door mijn keel. Ik heb twee kinderen, maar ben erg afwezig voor ze..
hoe lang hou je dit vol en wanneer gaat zoiets over...?

Ka
Reactie:
Ik zit nu in die situatie. Ik weet wat ik moet doen om staande te blijven, maar ik ben kapot. Ik ga iedere dag naar mijn werk, maar kan elk moment in huilen uitbarsten. Ik zie familie en enkele vriendinnen, maar voel alleen maar pijn. Op een terrasje ben ik gespannen en kan ik niet praten met degene die me probeert op te beuren hiermee. Ik val af, ook al doe ik mijn best goed te eten. Ik krijg het bijna niet door mijn keel. Ik heb twee kinderen, maar ben erg afwezig voor ze..
hoe lang hou je dit vol en wanneer gaat zoiets over...?

Ka

Jouw reactie:



Verhaal 2 - Lastig om zowel voor mijzelf als mijn man te zorgen

Ik denk dat iemand verliezen door overlijden voor relatieproblemen kan zorgen. Niet lang geleden is de zoon van mijn man overleden, nog veel te jong. Dit is erg lastig voor mijn man, hij lijkt niet te weten hoe hij daarmee om moet gaan.

Zelf ben ik als zijn vrouw, maar niet de moeder van zijn kind, op wat meer afstand betrokken. Ik heb mijn eigen pijn en verdriet en toch heel anders dan de zijne. Voor mijn gevoel zijn we elkaar hierin aan het verliezen.

Ik vind het heel lastig om zowel goed voor mijzelf als voor mijn man te zorgen en ik hoop maar dat onze relatie standhoudt.


Anoniem

3
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Beste Anoniem,

Dank je wel voor het schrijven van je bericht. Ik haal hier steun uit. Hoewel anders dan bij jullie gaat het in onze situatie om een vriend die mijn partner al 20 jaar heeft, en die ik minder lang kende, en een heel andere band mee heb.

Ik herken toch iets in je verhaal. Vooral dat je op een afstand betrokken ben en andere pijn en verdriet hebt. Maar die zijn er wel, de pijn en het verdriet. Ik merk daarnaast op dat ik mijn verdriet vooral in woorden wil uitdrukken en hij vooral zelf in zijn eigen hoofd verwerkt en soms meer drinkt dan nodig. Het is dan eenzaam vind ik.

 

Ik probeer om de verbinding dan maar in andere momenten te zien, de momenten van samen eten, of samen naar de vriendengroep gaan. Dat helpt wel iets, maar er is ook nog steeds verdriet.

Ik hoop dat ik het tijd kan geven. Verdriet hoort er nu bij. Ik hoop dat we elkaar later weer vinden. Maar dat kost op dit moment heel veel kracht om geduldig te blijven.


M

Jouw reactie:



Verhaal 3 - Ze heeft onze geheime relatie beeindigd en ik ben kapot

Ik had een geheime relatie met een getrouwde vrouw. Ik weet dat dit niet goed te praten valt maar het is gebeurd. Zij kwam op een dag naar mij toe met haar gevoelens voor mij. Bij mij is het enorm gegroeid, naarmate we vaker bij mekaar waren. Alles leek zo zalig, weekendjes weg, wij twee wandelen in de natuur, het spirituele,...alles was zo zalig. Zelfs de sex was zalig. Nu heeft ze definitief gekozen voor haar man, nadat ze zelfs de procedure had ingezet voor de rechtbank. Ik krijg geen antwoord op mijn vragen dat ik duidelijkheid wil, dat ik ook verder wil met mijn leven maar dat ze met alle eerlijkheid moet zeggen wat er gebeurd is, waarom ze dan toch weer voor haar man kiest. Ik kan hier met niemand over praten omdat het een geheime relatie was en iedereen hier iedereen kent. IK blijf met dit geheim zitten. Ik voel me zo weg slippen. Ik heb heelwat vriendinnen die me steunen in dit verdriet maar ze weten de helft van het verhaal niet. Deze breuk doet zo'n pijn. Ook omdat zij mij volledig negeert. Van 100'en smsjes per dag, naar niks meer. En leuke foto's posten van zij en haar man, nu gelukkig en zalig genietend van een weekend, van het voetbal....enz enz...ik ben gebroken en ik weet niet hoe ik hieruit moet geraken. Mijn lichaam geraakt op. Ik heb bijna geen stem meer, ik slaap niet, eten lukt nog een beetje...Wie kan me raadt geven?

Els

2
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Probeer het af te sluiten door een brief te schrijven. Je hoeft die niet eens te posten. Je doet het meer voor jezelf om alles van je af te schrijven wat je haar nog wilde zeggen. Daarna kan je de brief bewaren, versturen of ritueel verbranden, versnipperen en in de wind mee laten gaan.. Het gaat er om dat je een afscheidsritueel maakt.

Blijf je er dan nog mee zitten onderzoek dan eens samen met een therapeut waarom je het niet los kan laten. Wat je zo afhankelijk maakt van haar.

Reactie:
Probeer het af te sluiten door een brief te schrijven. Je hoeft die niet eens te posten. Je doet het meer voor jezelf om alles van je af te schrijven wat je haar nog wilde zeggen. Daarna kan je de brief bewaren, versturen of ritueel verbranden, versnipperen en in de wind mee laten gaan.. Het gaat er om dat je een afscheidsritueel maakt. Blijf je er dan nog mee zitten onderzoek dan eens samen met een therapeut waarom je het niet los kan laten. Wat je zo afhankelijk maakt van haar.


Jouw reactie:



Verhaal 4 - Alsof ík er wat aan kon doen dat ook mijn tweede man doodging

Toen mijn eerste man overleed waren mensen aardig voor me. Maar toen mijn tweede man stierf waren mensen heel wat minder aardig. Alsof ík er wat aan kon doen dat ook mijn tweede man doodging. Ik ben bestolen, bedrogen en misbruikt. Door mensen van wie je het helemaal niet zou verwachten. Van die mensen die op de sociale media altijd hevig verontwaardigd reageren bij elke ware misstand in de maatschappij.
Toen ik begon tegen te sputteren werd ik nog bedreigd ook. Dat ik mijn mond over hun daden moest houden.
Later hoorde ik van andere weduwen dat zulk crimineel gedrag tegen weduwen doodnormaal is. Alleen heeft niemand het er ooit over.
Je wordt als zwakke prooi bekeken waar ze van alles kunnen weghalen. Geld, goederen, goedkeuring voor hun 'hulp'. Zelfs seks proberen ze van je te krijgen.
Nou, ik heb 'de mens' leren kennen toen ik voor de tweede keer weduwe werd. Het zijn varkens. Excuses voor de echte varkens. Dat ik hun naam misbruik.
Nu kan ik nooit meer normaal naar mensen kijken. Vooral niet naar van die nette in het leven goed geslaagde mensen. Met hun mooie kleertjes en lieve woordjes en hun vriendjes die hen beschermen. Die waren het ergst.

Soof

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Voeg zelf een verhaal toe


Wil je ook je hart luchten?


+ Mijn verhaal delen




© Relatietherapeuten.net - relatietherapie en huwelijkstherapie
| Disclaimer | Privacy verklaring | Reviews | Login |