Rouwverwerking ervaringen

Ik denk dat iemand verliezen door overlijden voor relatieproblemen kan zorgen. Niet lang geleden is de zoon van mijn man overleden, nog veel te jong. Dit is erg lastig voor mijn man, hij lijkt niet te weten hoe hij daarmee om moet gaan.

Zelf ben ik als zijn vrouw, maar niet de moeder van zijn kind, op wat meer afstand betrokken. Ik heb mijn eigen pijn en verdriet en toch heel anders dan de zijne. Voor mijn gevoel zijn we elkaar hierin aan het verliezen.

Ik vind het heel lastig om zowel goed voor mijzelf als voor mijn man te zorgen en ik hoop maar dat onze relatie standhoudt.

Ik heb in mijn leven (gelukkig) nog geen naaste verloren door overlijden.

Wel heb ik rouwverwerking meegemaakt, na het uitgaan van een relatie. Ik was erg verliefd en zij beëindigde de relatie.

Het was erg pijnlijk en voelde verschrikkelijk. In eerste instantie was er ongeloof, ik kon niet geloven dat het voorbij was. Het was alsof het een droom was (maar dan geen fijne), het voelde onecht.

Toen ik ging bevatten dat het voorbij was en zij niet meer in mijn leven was, heb ik wel hevig gehuild. Dat maakte me zachter.

Het was geen fijne periode. Ik voelde me ellendig en kon aan niets anders denken. Ik ging wel naar mijn werk, maar van binnen was er een continue pijn in mijn lichaam.

Hoe lang het geduurd heeft, weet ik nu niet meer. In ieder geval een aantal weken, misschien wel maanden.

Wat me erg heeft geholpen in het verwerken van mijn gevoelens was om ze op te schrijven en er een nummer over te schrijven met mijn gitaar.

En zo ging ik lanzaam door mijn proces van rouwverwerking, verdween de pijn, en had ik uiteindelijk de nieuwe werkelijkheid aanvaard.

Ik ben nu ruim 4 jaar mijn man verloren aan een ziekte maar ik heb het nog zo vreselijk moeilijk ik voel me zo raar in mijn hoofd en buik in mijn hoofd is het het ergste. Wanneer komt daar een beetje verbetering denk ik wel eens ik trek me een beetje terug van iedereen.

Sinds 7 jaar ben ik hertrouwd. Hoewel het contact prima is als zijn volwassen en op zichzelf wonende kinderen bij ons zijn, houdt hij hen erg voor zichzelf. Zodra het om serieuzere zaken gaat (werk, studie, problemen) wordt ik daar niet bij betrokken en hoor ik het achteraf. Als ze hier zijn, vertellen ze wel over wat hen beweegt.

Nu is er afgelopen week kanker vastgesteld bij mijn man. Hij wil in zijn eentje naar elke kind apart gaan om de boodschap te brengen. Heb gevraagd of ik mee mocht en dat ik het fijn zou vinden om dit samen te doen, zodat we er samen voor de kinderen kunnen zijn, maar dat wil hij niet. Als argument hiervoor zegt hij dat de kinderen dan misschien zo reageren als ze zouden willen en hun vragen ook niet zouden stellen. Dit ervaar ik niet als ze bij ons zijn.

Het voelt alsof hij in een bubbel zit met mij en in een andere bubbel met zijn kinderen en dat ik daar niet bij hoor. Het doet me heel veel verdriet.

Ik had een geheime relatie met een getrouwde vrouw. Ik weet dat dit niet goed te praten valt maar het is gebeurd. Zij kwam op een dag naar mij toe met haar gevoelens voor mij.

Bij mij is het enorm gegroeid, naarmate we vaker bij mekaar waren. Alles leek zo zalig, weekendjes weg, wij twee wandelen in de natuur, het spirituele,...alles was zo zalig. Ook de sex was zalig.

Nu heeft ze definitief gekozen voor haar man, nadat ze zelfs de procedure had ingezet voor de rechtbank. Ik krijg geen antwoord op mijn vragen dat ik duidelijkheid wil, dat ik ook verder wil met mijn leven maar dat ze met alle eerlijkheid moet zeggen wat er gebeurd is, waarom ze dan toch weer voor haar man kiest.

Ik kan hier met niemand over praten omdat het een geheime relatie was en iedereen hier iedereen kent. IK blijf met dit geheim zitten. Ik voel me zo weg slippen. Ik heb heel wat vriendinnen die me steunen in dit verdriet maar ze weten de helft van het verhaal niet. Deze breuk doet zo'n pijn.

Ook omdat zij mij volledig negeert. Van 100'en smsjes per dag, naar niks meer. En leuke foto's posten van zij en haar man, nu gelukkig en zalig genietend van een weekend, van het voetbal....enz enz...

Ik ben gebroken en ik weet niet hoe ik hieruit moet geraken. Mijn lichaam geraakt op. Ik heb bijna geen stem meer, ik slaap niet, eten lukt nog een beetje...