Scheiden - uit elkaar gaan

Mijn man en ik hebben na 3 jaar wikken en wegen (incl. relatietherapie) besloten om toch uit elkaar te gaan.

We hebben drie jonge kinderen en we willen onze relatie als ouders voor de kinderen waarborgen ook na de scheiding.

 

We vinden bij de mediator onvoldoende handvaten voor het vervolg na de scheiding als we ieder onze eigen weg gaan.

 

Bestaat er therapie na echtscheiding waarbij beide ouders de intentie hebben om goed in overleg te blijven binnen het contact als ouders voor de kinderen? Ik kan dit eigenlijk nergens vinden.

Ik ben een vrouw van 35. Ik ben getrouwd en ik ben moeder van drie jonge kinderen.

Met mijn relatie ben ik altijd blij geweest. Maar nu ben ik een tijdje geleden verliefd geworden op een andere man. Hij is ook verliefd op mij. De gevoelens zijn heel sterk.

 

Ik zit daardoor in een moeilijke positie en weet niet of ik wil scheiden of toch bij mijn partner en gezin wil blijven. Dit is natuurlijk een enorme beslissing. Van de ene kant wil ik mijn gezin en relatie niet opgeven. Maar van de andere kant wil ik ook mijn verliefdheid volgen...

We zijn zeven jaar samen geweest. De laatste 2 jaar daarvan kwamen we steeds bij dezelfde discussie uit.

Ik had heel erg het gevoel dat ik bezig was met proberen om iets beter te maken van wat we hadden, terwijl hij alleen maar bezig was met zichzelf. Achteraf gezien was ik mezelf kwijt geraakt omdat ik zo gefocust was op ons en op hem.

Nadat we dus steeds weer terugkwamen bij hetzelfde punt, voelde ik hopeloosheid en tegelijkertijd besefte ik me "ik moet hieruit" en "we moeten onze eigen weg gaan, want we maken elkaar niet meer gelukkig."

Voor mij is het belangrijk dat je in een relatie elkaar sterker maakt en dat je er gelukkig in bent.

Ik was toen nog niet klaar om te scheiden, maar ik zocht toen een appartement voor mezelf. We besloten eerst om apart van elkaar te gaan wonen. En toen dat gerealiseerd was, toen voelde ik dat dit niet voldoende was en dat we echt los van elkaar moesten zijn.

Na 17 jaar huwelijk waarvan we 10 jaar lang naar het ziekenhuis gingen in het kader van onze ongewenste kinderloosheid, bleken onze behoeften aan een andere manier van je toekomst in gaan vullen, te verschillend. Geen kinderen, niet langer samen, het gaf ook vrijheid. De vrijheid om te ontdekken wat je gaat doen als je grootste droom niet in vervulling gaat.

Natuurlijk ging de scheiding gepaard met verdriet, maar ook met de erkenning naar elkaar toe dat anders beter kon worden. En dat bleek. Nu op afstand, maar op goede voet en respectvoller naar elkaar dan toen we nog samen waren.

Fijn om de ruimte te vinden om eens van je af te schrijven. Ik gun iedereen een respectvolle afloop.

Na een huwelijk van 15 heb ik eindelijk de kracht gevonden er een punt achter te zitten. Emotioneel en huiselijk geweld, ik heb het dagelijks meegemaakt en ik praatte het allemaal goed. Tot een stemmetje in mij zei, waar ben je mee bezig, je verdient meer dan dit. Ik ben bezig in het geheim mijn vlucht voor te bereiden. Het zal moeilijk worden maar ik zie licht aan het einde van de tunnel. Eindelijk....

Hallo, ik wilde even mijn verhaal delen. Mijn man heeft een punt achter ons huwelijk gezet na 21 jaar. Het ging al een tijd niet lekker en we zijn elkaar een beetje kwijt geraakt, ik miste een hoop dingen in onze relatie en heb geprobeerd op alle mogelijke manieren gehoor te krijgen, maar het werd niet gehoord. Steeds hadden we dezelfde gesprekken en eindigde het in ik houd van je en we gaan er aan werken, maar dat kwam nooit. Tot 3 weken geleden de bom barste en het zo heftig was dat hij weggegaan is.

 

Hij is nu ruim 3,5 week in een ander huis hier vlakbij. In de tussentijd hebben we een aantal keer gesproken maar hij kwam erachter dat hij veel dingen voor zichzelf uit moet zoeken en geen ruimte heeft voor ons. We hebben samen twee kinderen en ik bleef achter thuis met de kids. Na ons laatste gesprek heeft hij duidelijk aangegeven geen liefde meer voor mij te voelen en dat we elkaar los moeten laten, ik vind dit heel erg moeilijk omdat ik ontzettend veel van hem houd en er heel graag uit wil komen met hem. Hij ziet dat niet meer zo en ziet alleen de negatieve geschiedenis van ons, en niet de prachtige dingen die we samen hebben beleefd.

 

We waren tot een jaar of 5 terug heel sterk samen en ik had t idee dat we alles samen aankonden. Hij voelt dat allemaal niet meer en dat doet zo veel pijn. Ik begrijp dat hij dingen voor zichzelf uit moet zoeken, maar dat er geen liefde meer is of wil naar opbouwen samen is zo hard. Ik ben kapot en mijn hart doet pijn. Dat ongelukkige gevoel wat ik in de relatie had van niet gehoord worden en geen respect, voel ik nu niet meer en ik mis m alleen maar. Ik wil zo graag een manier vinden om ons geluk terug te vinden, maar daar staat hij niet voor open. 💔

Het is fijn om even mijn verhaal te kunnen doen. Ik merk dat ik met zoveel boosheid zit.

Scheiden leek altijd iets wat mensen samen deden, maar nu heeft mijn man gezegd dat hij wil scheiden. Het komt voor mij als een donderslag bij heldere hemel.

Natuurlijk hadden we weleens dingen, ik heb een tijd geleden ook gedacht dat we het er weer eens over moesten hebben. Maar diep in mijn hart houd ik veel van mijn man en stond ik er niet eens bij stil dat we ooit zouden kunnen scheiden.

Nu blijkt hij ondertussen al een hele tijd verliefd te zijn op een ander. Ik geloof eigenlijk niet dat dat is wat hij zoekt. Volgens mij is hij gewoon in de war, met zichzelf in de knoop. Het is zo frustrerend dat hij daardoor denkt een ander nodig te hebben. Ik word er gek van en kan er slecht rust in vinden.

Daar zit ik dan, man 49 jaar en verlaten. Eergisteren is het convenant getekend. Mijn ex woont sinds een maand in haar eigen huisje. Sinds het woord scheiden is gevallen, zijn we drie maanden verder. Na een maand had ze al een andere huis op het oog. Wanneer ik wakker word, voel ik al maanden mijn hele lijf. Ik voel me verraden, vervangen, en verlaten.

Het afgelopen jaar werd ik op pijnlijke wijze geconfronteerd met het feit dat onze 25-jarige relatie niet meer genoeg voor haar was. Het antwoord op het waarom, en wat er mis was, daarop heb ik geen bevredigend antwoord gekregen. Behalve verwijten op mijn gedrag en op mijn emotionele instabiliteit nadat ik haar ontrouw op het spoor was, kon en wilde ze me niet vertellen wat er mis was voor die tijd.

 

Sinds drie maanden wil ze niet meer praten over iets anders dan over afspraken tbv de echtscheiding. De relationele vragen blijven onbeantwoord. Ik weet zelfs niet of ze de ander nog ziet, het enige wat ze daarover heeft gezegd is: 'het is niet relevant voor jou'. Voor mij was het daarom ook klaar. Maar god, wat doet het veel pijn. Wat is er met haar gebeurd?

 

Vorige zomer beleefden we nog de mooiste (gezins)vakantie sinds vele jaren. Dat beaamden we beiden. We hadden een goede relatie, in ieder geval volgens mij. Ja, na 25-jaar spelen er altijd wel dingen, maar we ondernamen veel, en we spraken ook veel over onze relatie; daar leek weinig mis mee. Dat ze iets zocht bij anderen, wat ze bij mij misschien niet kon vinden, daar heeft ze zich nooit over uitgesproken. Ik voel me alsof ik geen kans heb gekregen.

Er zijn vele momenten dat ik me realiseer dat dit geen nachtmerrie is die stopt op het moment dat ik ontwaak, maar een rauwe realiteit is. Een realiteit die intens pijnlijk is en met een toekomst die onduidelijk is. Dromen die we samen hadden zijn uiteen gespat. Relationeel voel ik me zo alleen (gelukkig heb ik drie prachtige kinderen in de late pubertijd, die 50% van de tijd bij mij zijn).

 

Financieel is alles zo onzeker. Ik moet mijn huis verkopen, haar uitkopen is onbetaalbaar, maar weet absoluut niet of ik iets ga vinden dat betaalbaar is met een plek voor drie kinderen. De scheidingsprocedure, de mediationgesprekken en het onvlechten van onze levens en goederen waren zout op de wonden die ik had opgelopen.

 

Tijdens de hele afwikkeling voelde ik me constant achter de feiten aanlopen, ze zat gewoon veel verder in het proces. Nooit heb ik beseft hoe pijnlijk een scheiding is. Dit voelt zo oneerlijk, ik heb hier niet om gevraagd, en ik heb het niet aan zien komen. Ik hunker naar wat we tot een jaar geleden hadden. Maar het komt niet meer terug. Het is weg, het is leeg, het is op.

Mijn man heeft autistisch trekjes.

En vraag ik mij af of ik nog wel bij deze man moet blijven.
Af en toe knuffel zit bijna niet in. Het komt altijd van 1 kant.
ik heb toch echt wel de behoefte om een arm om mijn schouders en begrip als het eens niet lekker gaat.
Hij kan zich niet goed verplaatsen in een ander zijn emoties.

De ( negatieve ) emoties van anderen personen, zoals verdriet, pijn, woede of frustratie van een ander.
En ( positieve ) emoties die hij zelf snapt dat dan wel. Zodra hij het niet begrijpt dan niet.
Hij raakt gefrustreerd en hij wordt boos of hij vindt dat je uit zijn buurt moet gaan.

Vroeger kon ik me eroverheen zetten, maar ik merk met het ouder worden dat deze behoeften door hem nooit vervult gaan worden.

En bij al mijn emoties die er bij elk mens zijn.
Moet ik altijd eerst denken, kan ik ze uiten of niet ? Want dan komt zijn frustratie, waar ik geen zin heb op dat moment. Want ik zit met iets , waar ik behoefte aan heb.
Dus loop je op eieren, als eigenlijk juist dan steun nodig hebt ( arm om je heen, of een luisterend oor)
En als hij wel Jan luisteren, dan komt hij alleen met oplossingen waar ik niet op dit te wachten.

Wel over gepraat, hij kan het niet.
Hij veranderd niet en ik weet het niet meer.

Ik vind een scheiding zo definitief.

Ik praat gelukkig wel met vriendinnen.

Eigenlijk gaat het al een aantal jaar niet goed tussen mij en mijn vriend. We hebben een zoontje van bijna 2 nu. Een aantal weken geleden hebben we besloten een pauze in te lassen en we wonen nu de helft van de week in ons huis met ons zoontje en de andere helft van de week bij 1 van onze ouders. Ik vind het ontzettend moeilijk om een definitieve beslissing te maken.