Relatietherapeuten.net
Netwerk van relatietherapeuten
Relatietherapie

Ruzie / conflicten - forum lotgenoten


 

Lotgenoten - ruzie in relatie

Hebben jij en je partner veel ruzie en conflicten?

Voor veel mensen lucht het op als ze hun verhaal opschrijven en delen.

 

  • Je kunt hier je hart luchten.
  • Je kunt de verhalen van lotgenoten lezen.
  • Je kunt reageren op de ervaringen van lotgenoten.

 

Ontdek hier de ervaringen en verhalen van andere mensen die ruzie en conflicten hebben (gehad) in een relatie en deel jouw eigen verhaal.

 


+ Mijn verhaal delen




Alle verhalen


Verhaal 1 - Wij hebben best vaak ruzie met elkaar

Wij hebben best vaak ruzie met elkaar. Dat kan gaan over zowel kleine dingen als grote dingen.

Ik weet niet of ik op deze manier verder wil. Dit kan toch niet de bedoeling zijn van een relatie.


Anoniem

10
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

In iedere relatie komen spanningen, ergernissen en ruzies voor en dat is normaal. Geen enkele relatie gaat alleen maar over rozen. Er zijn altijd hoogte- en dieptepunten.

Maar als jullie over kleine dingen ruzie blijven maken zit er vaak wat anders onder.

Het is de moeite waard om dat te onderzoeken voordat jullie relatie zo verslechterd dat jullie besluiten uit elkaar te gaan. Zoek een relatietherapeut die jullie kan helpen!
 



Jouw reactie:



Verhaal 2 - We hebben steeds vaker ruzies en discussies

We hebben steeds vaker ruzies en discussies. Onze relatie komt steeds meer onder druk te staan. Ook onze kinderen lijden hieronder. Dit vinden we heel erg.

We hebben het al een paar keer over een scheiding gehad, maar dat willen we eigenlijk ook niet.

We gaan nu kijken of relatietherapie helpt.


Anoniem

6
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 3 - Gelukkig hebben we een relatietherapeut gevonden

We bleven maar ruzie maken en elkaar kwetsen. We namen steeds meer afstand van elkaar om geen pijn te ervaren, want we hoefden maar wat te zeggen en we hadden alweer gedoe en het werd weer erger en erger.

Gelukkig hebben we een relatietherapeut gevonden, die maakte korte metten met onze verwijten naar elkaar toe. Met geduld werd onze relatie ontleed en kregen we allebei zicht op ons eigen aandeel in ons relatiepatroon.


We kunnen nu weer met mildheid en liefde naar elkaar kijken. Het is de moeite waard!


Anoniem

5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 4 - Ten einde raad een relatietherapeut gezocht

Mijn man en ik hadden ruzie over van alles en nog wat. Je kon het zo gek niet bedenken of er ontstond wel irritatie over iets, wat dan uiteindelijk weer escaleerde. Ten einde raad, hebben we een relatietherapeut gezocht.


Die wist al gauw de vinger op de zere plek(ken) te leggen. Er zat bij ons allebei veel oud zeer, van waaruit we op elkaar reageerden.


Door dat te leren zien en elkaar daarin te steunen / troosten, kunnen wij weer op een normale en prettige manier met elkaar omgaan.


Anoniem

5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 5 - We kregen steeds vaker ruzie

Mijn man en ik kregen steeds vaker woorden. Zelf hadden we dit niet zo door maar onze kinderen hadden er last van en gaven aan dat ze wilden dat we stopten met schreeuwen. Ik was er niet trots op dat het er bij ons zo aan toe ging en snapte ook wel dat er iets gedaan moest worden.


Het lukte ons helaas niet zelf. Even ging het goed en daarna vielen we toch weer terug in hetzelfde patroon. Mij man stelde toen voor in relatietherapie te gaan. Ik vond dat doodeng maar stemde toch toe.

Tijdens de relatietherapie kregen we te horen dat onze situatie niet uniek was en veel stelletjes met dezelfde problemen kampen. Dat gaf me lucht en hoop. De goede wil is er wel maar we begrijpen elkaar niet meer.

 

We hebben tijdens de therapie geleerd dat we niet echt naar elkaar luisterden. We hoorden wel wat we tegen elkaar zeiden maar we hoorden niet wat de ander bedoelde te zeggen. Daardoor kwamen woorden vaak verkeerd over en reageerden we meteen op elkaar.

 

Ik voelde me daardoor vaak niet begrepen en mijn man voelde zich vaak aangevallen. Ik heb geleerd dat mijn gevoel uiten iets anders is dan geëmotioneerd reageren (wat ik deed) en mijn man heeft geleerd dat hij mijn problemen niet hoeft op te lossen en dat alleen maar echt goed luisteren en even een arm om me heen vaak al genoeg is.


We gaan nu rustiger met elkaar om, de vrede is terug in ons gezin en als er toch weer eens iets verkeerd valt, weten we hoe we de draad weer op kunnen pakken. Dit gun ik iedereen!


anoniem

4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 6 - Ben ik teveeleisend?

Ben ik nou gek aan het worden? Of verwacht ik teveel in een relatie?.
Ik zoek wat hulp adviezen want zelf weet ik het niet meer zo goed.
Mijn vriend en ik zijn nu 7 jaar samen een lat relatie en wonen 60 km uitelkaar. Ik wil allang samenwonen maar hij houdt de boot een beetje af. Mijn huis vind hij te klein (woon met 2 kinderen ook). Hij woont zelf bij zijn ma.. heeft ook 4 jaar gokproblemen gehad waardoor loonbeslag. Maar sinds 3 jaar gaat het hem goed en heeft hij altijd al een goed salaris gehad hij verdient per maand 4x zoveel als ik..
Nu hebben wij in die 7 jaar een hoop meegemaakt. Begon met leugens over hoe hij heet wat voor werk hij deed waar hij woonde en leeftijd. Dit heeft behoorlijk wat gedaan met mijn vertrouwen in hem. Maar ik ben verder met hem gegaan en probeer het hem te vergeven. Tot op de dag van vandaag liegt hij nog over belangrijke dingen. Zeggen dat hij thuis is en dan vervolgens in turkije zitten etc. Dan hebben we ruzie erover maar hij weet toch dat ik het hem weer vergeef na wat woordenwisseling erover.. nu heb ik in de afgelopen 4 jaar 8 operaties gehad en het stoort mij dat hij er dan nooit is voor. Het brengt me bij het ziekenhuis en rijdt dan door naar zijn werk. En komt me dan halen als het hem weer uitkomt. Zet me dan thuis af en rijdt weer terug naar zijn ma.. de dagen erna vraagt hij ook niet hoe het gaat ofzo?. Nu me laatste operatie knieoperatie. Wordt er al geroepen ja nou weet niet of ik tijd heb om er te zijn. Komt hij me toch uiteindelijk ophalen. Ik moet 6 trappen op met krukken en hij zit al boven op de bank. Kijkt ook niet op of om of ik uverhaupt wel boven kom. Vervolgens zit hij daar de hele middag kan niet 1x keervragen of ik wat wil drinken of eten. Kattenbak wil hij standaard niet doen als er een kat gepoept heeft en wordt gewoon van mij verwacht. Volgende dag gaat hij werken niet 1 sms of het me goed afgaat of lukt thuis. Totaal geen ibteresse. En dan zeg ik tegen hem nou je hoeft me ook niet plat te bellen of smsen maar 1 simpel smsje van 10 sec zou toch moeten kunnen. De volgende dag idem niks van hem gehoord. Vrijdags (is hij vrij) komt hij weer naar mij maar besluit eerst andere dingen te doen waaronder autobanden verwisselen. En komt rond 4 uur is aanzetten.
Is het nou zon rare gedachte van mij? Dat wanneer ik denk iemand is slecht mobiel kan de trap niet op en af. De hele week lopen haar kinderen en moeder achter haar aan. Laat ik ook is wat sneller daar zijn om haar ook is te helpen.?.
Weekend als hij hier is moet ik zelf strijken vaat doen etc. Gewoon simpele dingen vraag het hem niet eens maar kont gewoon niet in hem op om het voor mij te doen. Als hij mij dan zittend ziet strijken is het oohh doe je dat zo?. Ook niet zeggen joh laat liggen doe ik zo wel. Nope hij zit maar op de bank. Als ik hem dan later erop aanspreek is het weer van dat ik een labiel persoon bent en dat ik niks in te brengen heb. En dat hij niet van me houdt en ook niet wilt samenwonen dat ik hem gek maak als ik hem er dus 10 min lang op aanspreek. ( dat duurt te lang). Hij zegt dan altijd van die valse gemene dingen. Waardoor ik weer ga twijvelen aan de echtheid van onze relatie en of die eigenlijk wel zo serieus is met mij?
Toen mij vader was overleden en hij ook op de kaart stond vroeg ik hem ook bij de condoleance aanwezig te zijn. Wilde hij dat niet want dat was zijn ding niet. En als ik dan moet huilen en vraag ja waarom niet dan is mijn ding ook niet maar vind het fijn als je er bent als steun etc. Ben ik een hoer en een kutwijf.. uiteindelijk is me zus erbij gekomen en heeft hem wat dingen gezegd en dan kont hij in ene wel ( omdat het dan moet) niet omdat hij wilt?. Dus nu mijn vraag eigenlijk ben ik nou gek aan het worden dan ik sommige dingen verwacht in een relatie die eigenlijk misschien toch niet zo vanzelfsprekend zijn. Ben ik teveeleisend. Of mag ik bepaalde steun zorgzaamheid toch ook wel verwachten.

Jane

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 7 - Relatietherapie, ook als je geen problemen hebt

Laatst vertelde een vriendin mij dat zij en haar man al een poosje relatietherapie hebben. Ik hoorde die mededeling met gemengde gevoelens aan. Was hun relatie zo slecht? Dat had ze mij nooit verteld!

Ik reageerde wat geschrokken en zei; 'O, joh, is het zo erg tussen jullie? Dat wist ik niet'.

Mijn vriendin moest lachen en zei; 'nee, hoor. Helemaal niet. We willen juist problemen voorkomen.' Dat had ik nog nooit gehoord! Mensen die in relatietherapie gaan als ze geen problemen hebben.

Mijn vriendin vertelde dat zij en haar man het goed hebben samen en goed willen houden. Ze vertelde dat de therapie hun relatie alleen maar goed deed omdat het zich meer verdiepte. Ze leerden elkaar nog beter kennen. En dat was hun veel waard.

Dat lijkt mij ook wel wat...mijn man is helaas nog niet zo ver...maar dat komt wel ;)


relatietherapie voor als je geen problemen hebt, maar ze wilt voorkomen

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 8 - Ik wil een 2e kind maar hij wil wachten tot ik mijn triggers/problemen heb opgelost

Mijn partner en ik hebben een dochtertje (peuter). Sind2 jr jaar wil ik een tweede kind, onze dochter is erg leuk en ik stroom over van liefde als ik die twee samen zie. Mijn partner wil echter geen tweede tot ik mijn triggers/problemen heb opgelost. Hij gelooft niet dat ik daar mee bezig ben. Ik heb het idee dat hij wil wachten tot ik perfect ben, maar tegen die tijd ben ik 60+ of zo. Nog een paar jaar en ik ben simpelweg te oud om kinderen te krijgen; ik voel dit als een deadline. Elke confrontatie met een zwangere of een vrouw die heeft wat ik wil maakt mij erg emotioneel en gefrustreerd. Ik uit dat voornamelijk in boosheid, anders zou ik een jankend wrak zijn. Seks is moeilijk, want ik wordt elke keer weer geconfronteerd met het condoom-moment. Het is allemaal heel dubbel; ik hou vreselijk veel van hem, en daarom wil ik een tweede, maar des te meer pijnlijk is de afwijzing. Ik sta inmiddels voor de keuze dat ik mezelf zo niet langer wil kwellen. Ik kan wel in deze relatie blijven, maar dan neem ik het hem over 30 jaar nog kwalijk. Ik vind het alleen zo pijnlijk omdat ik van hem hou en voor onze dochter. :'-(

Floraline

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 9 - doodongelukkig

Ben doodongelukkig na 39 jaar huwelijk. Nu ik wat ouder wordt begin ik last te krijgen van onze relatie. Als ik terug kijk dan denk ik misschien had ik toch weg moeten gaan toen ik jong was. Heb het en kan het nog steeds niet goed doen. Altijd hoor ik hoe slecht ik ben vooral ook dom en een niksnut. Hij vind zichzelf geweldig en intelligent. Maakt graag grapjes in gezelschap over mij en dan vooral kwetsend. Een ander vind dat vaak niet leuk maar dat dringt niet tot hem door. Heb altijd gedacht dat het wel beter zou worden maar helaas. Praten is ook niet mogelijk hij weet alles heeft altijd gelijk en alles ligt aan mij. Dus pogingen om te praten daar ben ik mee gestopt. Maakt me allemaal erg verdrietig.

Bea

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Goedemorgen mevrouw,
Ja ik ken ook deze situatie. Erg he. Wij zijn meer dan 40 j. getrouwd. Al heel veel meegemaakt met hem. Niet echt positief in die relatie. Ja ik ken dat. Hij weet het altijd beter en vernederd mij constant. Hij raakt mij niet aan want telkens zucht hij dan. Seks hebben wij al een jaar niet meer. Ik denk zels dat hij impotent is. Hij spreekt ook niet tegen mij. Erg he. Hij komt alleen naar beneden om te eten. Voor de rest kruipt hij weg van mij. Nooit gelijk gaan slapen doet hij ook niet. Ik mag hem ook niet aanraken in bed. Erg he

Katrien

Jouw reactie:



Verhaal 10 - We zijn water en vuur

Mijn vriend en ik zijn al tien jaar samen, zo lang maken we ook al ruzie. Hoewel we als water en vuur zijn hebben we ook onwijs veel leuke momenten gehad. Maar zo lang als we elkaar kennen kunnen we ook vreselijke ruzie maken. Echt ruzie. Meningsverschillen of discussies zijn er bijna dagelijks. Echt grote ruzies eens in de paar maanden. In goede periodes misschien eens in het half jaar. Waar het over gaat? De allergrootste ruzies vinden plaats als hij gedronken heeft. Ik probeer echt niet te snel te zeuren over hoe vaak en hoe veel hij drinkt, maar als ik dan op een gegeven moment zeg dat het nu echt genoeg is en hij dan toch nog doorgaat, dan wordt ik boos. Als hij te veel gedronken heeft vind ik hem verschrikkelijk. Hij verliest volledig de controle, wordt vreselijk nonchalant, gaat boeren laten, kan niet uit zijn woorden komen, valt in een stoel in slaap terwijl er visite is, etc. En in sommige gevallen, als ik er wat minder goed mee om kan gaan dan anders, dan wordt ik boos en zeg ik onaardige dingen, of ik gooi zijn glas leeg in de wasbak en verstop de fles met alcohol. Dan wordt hij woest. Hij schreeuwt de boel bij elkaar en moet zijn drank hebben. Het feit dat ons kind ligt te slapen interesseert hem dan niet, dat zegt hij ook. Dat maakt mij zo ongelofelijk boos, dat ik hem vraag of hij dit leven wel wil. Hij zegt daarop altijd dat dat er niets mee te maken heeft, maar voor mij wel. Als jij je niet kunt gedragen wil ik geen gezin met je vormen. Op de een of andere manier trap ik steeds weer in de excuses en beloftes die een paar dagen later volgen (Ik zat fout, ik weet het, ik moet gewoon niet zo stom doen). Of ik vermijd de strijd als hij blijft zeggen dat ik overdrijf en hij niets verkeerds heeft gedaan. Ik durf deze relatie niet te verbreken, want waar moet ik heen? Ik wil deze relatie niet verbreken, want ik houd zo veel van hem. Maar als hij zo is, doet hij mij denken aan mijn vader op diens slechtste momenten en dan wordt ik overvallen door angst. Ik kan dan niet anders dan vijandig reageren en uitspraken doen die hem nog bozer maken. Ik raak door zijn boze reactie vervolgens volledig in paniek.
Misschien denk ik in doembeelden door mijn eigen slechte ervaringen met mannen met een slechte dronk. Maar misschien moet ik mezelf en mijn kind beschermen en gewoon vertrekken. Na tien jaar kan ik de hoop op verandering misschien wel opgeven. Zo wel bij hem als bij mijzelf. Ik weet niet meer waar ik goed aan doe. Ik ben moe van de ruzies, de angst, de zorgen en de spanning. Ook al gebeurd het niet wekelijks, ook jaarlijks is te vaak.

Anoniem

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 11

Tja waar moet ik beginnen. Weet ook niet onder welk kopje dit verhaal valt.
Ik ben 20 jaar samen met mijn man en we hebben 2 kinderen samen. Onze jongste heeft een complexe beperking, hierdoor zijn we druk en niet meer zorgeloos, daarbij heb ik een leidinggevende functie.
Na mijn jongste heb ik behoorlijk wat lichamelijke klachten gekregen geen oorzaak te vinden. Echter vindt hij dit onzin hij vindt dat dit aan mijn baan ligt omdat ik soms in de avonduren of het weekend een mail of app beantwoord duurt Max 5 min.
Ook vindt hij dat ik meer moet sporten hijzelf is sportief, hij vindt dat ik moet stoppen met roken hijzelf is gestopt.
Hij vindt dat ik dingen los moet kunnen laten want dat kan hij ook. Hij vindt dat ik hem tekort doe in de sex hij wil wel elke dag. Maar door mijn lichaam of vermoeidheid kan het echt niet.
Ik moet vooral geen discussie aan gaan of hem rare blikken toewerpen als we visite hebben. Dan zijn de rapen gaar. Hij gaat dan ( gelukkig als de visite weg is) schreeuwen en dreigen over wat ik allemaal verkeerd doe en waarom ik dat doe, allerlei verwijten komen dan uit zijn mond, ook ben ik dan de domme k*t dat alleen maar aan haar werk denkt en aan mijzelf ( als er iemand niet aan zichzelf denkt dan ben ik dat ) maar als ik dan die discussie aan ga en soms doe ik dat echt want zijn woorden doen echt onwijs pijn dan kan hij fysiek geweld gebruiken, dit kan varieren tussen mijn armen vast houden of mij stompen op mijn armen of rug dit is in 20 jaar 5x voorgekomen. Ik durf dan niks meer te zeggen en hoop dat het snel voorbij is. Naderhand meestal de dag erna of 2 dagen later ( omdat ik hem negeer ) wil hij erover praten voor mijn gevoel doet hij dit alleen voor de goedmaak sex. Hij zegt dan ook dat hij mij niet kwijt wil en dat ik zijn alles ben, als ik dan vraag waarom hij dan zo agressief en respectloos is dan geeft hij aan dat hij dat ook niet wil. Maar hulp wil hij ook niet want die moet ik zoeken.
Ik weet het ik zou zelf het advies aan een ander geven pak je kinderen en de koffer en wegwezen.
Maar zo makkelijk is dat niet ergens hou ik ontzettend veel van hem maar vraag me met recht af of alle mannen zo zijn. Dit alles heeft mijn ontzettend onzeker gemaakt en voel ook dat het allemaal aan mij ligt.
Denken jullie dat ik hulp moet zoeken voor mezelf ?
Dank voor het lezen sorry het is nog een best verhaal geworden.

S

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 12

Tja waar moet ik beginnen. Weet ook niet onder welk kopje dit verhaal valt.
Ik ben 20 jaar samen met mijn man en we hebben 2 kinderen samen. Onze jongste heeft een complexe beperking, hierdoor zijn we druk en niet meer zorgeloos, daarbij heb ik een leidinggevende functie.
Na mijn jongste heb ik behoorlijk wat lichamelijke klachten gekregen geen oorzaak te vinden. Echter vindt hij dit onzin hij vindt dat dit aan mijn baan ligt omdat ik soms in de avonduren of het weekend een mail of app beantwoord duurt Max 5 min.
Ook vindt hij dat ik meer moet sporten hijzelf is sportief, hij vindt dat ik moet stoppen met roken hijzelf is gestopt.
Hij vindt dat ik dingen los moet kunnen laten want dat kan hij ook. Hij vindt dat ik hem tekort doe in de sex hij wil wel elke dag. Maar door mijn lichaam of vermoeidheid kan het echt niet.
Ik moet vooral geen discussie aan gaan of hem rare blikken toewerpen als we visite hebben. Dan zijn de rapen gaar. Hij gaat dan ( gelukkig als de visite weg is) schreeuwen en dreigen over wat ik allemaal verkeerd doe en waarom ik dat doe, allerlei verwijten komen dan uit zijn mond, ook ben ik dan de domme k*t dat alleen maar aan haar werk denkt en aan mijzelf ( als er iemand niet aan zichzelf denkt dan ben ik dat ) maar als ik dan die discussie aan ga en soms doe ik dat echt want zijn woorden doen echt onwijs pijn dan kan hij fysiek geweld gebruiken, dit kan varieren tussen mijn armen vast houden of mij stompen op mijn armen of rug dit is in 20 jaar 5x voorgekomen. Ik durf dan niks meer te zeggen en hoop dat het snel voorbij is. Naderhand meestal de dag erna of 2 dagen later ( omdat ik hem negeer ) wil hij erover praten voor mijn gevoel doet hij dit alleen voor de goedmaak sex. Hij zegt dan ook dat hij mij niet kwijt wil en dat ik zijn alles ben, als ik dan vraag waarom hij dan zo agressief en respectloos is dan geeft hij aan dat hij dat ook niet wil. Maar hulp wil hij ook niet want die moet ik zoeken.
Ik weet het ik zou zelf het advies aan een ander geven pak je kinderen en de koffer en wegwezen.
Maar zo makkelijk is dat niet ergens hou ik ontzettend veel van hem maar vraag me met recht af of alle mannen zo zijn. Dit alles heeft mijn ontzettend onzeker gemaakt en voel ook dat het allemaal aan mij ligt.
Denken jullie dat ik hulp moet zoeken voor mezelf ?
Dank voor het lezen sorry het is nog een best verhaal geworden.

S

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Voeg zelf een verhaal toe


Wil je ook je hart luchten?


+ Mijn verhaal delen




© Relatietherapeuten.net - relatietherapie en huwelijkstherapie
| Disclaimer | Privacyverklaring | Reviews | Login |