Ruzie / conflicten in je relatie

We hebben steeds vaker ruzies en discussies. Onze relatie komt steeds meer onder druk te staan. Ook onze kinderen lijden hieronder. Dit vinden we heel erg.

We hebben het al een paar keer over een scheiding gehad, maar dat willen we eigenlijk ook niet.

We gaan nu kijken of relatietherapie helpt.

Mijn man en ik hadden ruzie over van alles en nog wat. Je kon het zo gek niet bedenken of er ontstond wel irritatie over iets, wat dan uiteindelijk weer escaleerde. Ten einde raad, hebben we een relatietherapeut gezocht.

Die wist al gauw de vinger op de zere plek(ken) te leggen. Er zat bij ons allebei veel oud zeer, van waaruit we op elkaar reageerden.

Door dat te leren zien en elkaar daarin te steunen / troosten, kunnen wij weer op een normale en prettige manier met elkaar omgaan.

Mijn man en ik kregen steeds vaker woorden. Zelf hadden we dit niet zo door maar onze kinderen hadden er last van en gaven aan dat ze wilden dat we stopten met schreeuwen. Ik was er niet trots op dat het er bij ons zo aan toe ging en snapte ook wel dat er iets gedaan moest worden.

Het lukte ons helaas niet zelf. Even ging het goed en daarna vielen we toch weer terug in hetzelfde patroon. Mij man stelde toen voor in relatietherapie te gaan. Ik vond dat doodeng maar stemde toch toe.

Tijdens de relatietherapie kregen we te horen dat onze situatie niet uniek was en veel stelletjes met dezelfde problemen kampen. Dat gaf me lucht en hoop. De goede wil is er wel maar we begrijpen elkaar niet meer.

 

We hebben tijdens de therapie geleerd dat we niet echt naar elkaar luisterden. We hoorden wel wat we tegen elkaar zeiden maar we hoorden niet wat de ander bedoelde te zeggen. Daardoor kwamen woorden vaak verkeerd over en reageerden we meteen op elkaar.

 

Ik voelde me daardoor vaak niet begrepen en mijn man voelde zich vaak aangevallen. Ik heb geleerd dat mijn gevoel uiten iets anders is dan geëmotioneerd reageren (wat ik deed) en mijn man heeft geleerd dat hij mijn problemen niet hoeft op te lossen en dat alleen maar echt goed luisteren en even een arm om me heen vaak al genoeg is.

We gaan nu rustiger met elkaar om, de vrede is terug in ons gezin en als er toch weer eens iets verkeerd valt, weten we hoe we de draad weer op kunnen pakken. Dit gun ik iedereen!

We bleven maar ruzie maken en elkaar kwetsen. We namen steeds meer afstand van elkaar om geen pijn te ervaren, want we hoefden maar wat te zeggen en we hadden alweer gedoe en het werd weer erger en erger.

Gelukkig hebben we een relatietherapeut gevonden, die maakte korte metten met onze verwijten naar elkaar toe. Met geduld werd onze relatie ontleed en kregen we allebei zicht op ons eigen aandeel in ons relatiepatroon.

We kunnen nu weer met mildheid en liefde naar elkaar kijken. Het is de moeite waard!

Mijn partner neemt me niet serieus.
Ik heb nu bijna 4 jaar een relatie met mijn partner en 3 kinderen.
Laatste tijd neemt hij me echt niet serieus. Het gaat over de stomste dingen. Ik ben sinds de geboorte van het jongste kind even gestopt met werken tot hij naar school gaat. Mijn partner werkt voltijds en mag letterlijk met zijn voeten naar boven gaan liggen na zijn werk, hij helpt savonds ook mee met de kinderen. Nu de laatste tijd als ik iets vraag om te doen, wat zeer weinig is, doet hij het niet. Hij is het dan vergeten of hij gaat er de volgende keer aan denken. Dit is al zo een jaar aan de gang. Hij doet er dus niets aan, ik krijg enkel lege sorry’s. Als hij me niet wil helpen, prima, maar dat hij me het dan gewoon zegt ipv me dubbel werk en frustraties te geven. Het is echt een lieve en fantastische man, maar ik kan hem de laatste tijd niet uitstaan. Overdrijf ik misschien? Of kan het gewoon zijn dat hij juist heel goed weet wat hij fout doet? Ik ben ten einde raad.

Mijn vriend en ik zijn al tien jaar samen, zo lang maken we ook al ruzie. Hoewel we als water en vuur zijn hebben we ook onwijs veel leuke momenten gehad. Maar zo lang als we elkaar kennen kunnen we ook vreselijke ruzie maken. Echt ruzie. Meningsverschillen of discussies zijn er bijna dagelijks. Echt grote ruzies eens in de paar maanden. In goede periodes misschien eens in het half jaar. Waar het over gaat?

De allergrootste ruzies vinden plaats als hij gedronken heeft. Ik probeer echt niet te snel te zeuren over hoe vaak en hoe veel hij drinkt, maar als ik dan op een gegeven moment zeg dat het nu echt genoeg is en hij dan toch nog doorgaat, dan wordt ik boos. Als hij te veel gedronken heeft vind ik hem verschrikkelijk. Hij verliest volledig de controle, wordt vreselijk nonchalant, gaat boeren laten, kan niet uit zijn woorden komen, valt in een stoel in slaap terwijl er visite is, etc.

En in sommige gevallen, als ik er wat minder goed mee om kan gaan dan anders, dan wordt ik boos en zeg ik onaardige dingen, of ik gooi zijn glas leeg in de wasbak en verstop de fles met alcohol. Dan wordt hij woest. Hij schreeuwt de boel bij elkaar en moet zijn drank hebben. Het feit dat ons kind ligt te slapen interesseert hem dan niet, dat zegt hij ook. Dat maakt mij zo ongelofelijk boos, dat ik hem vraag of hij dit leven wel wil. Hij zegt daarop altijd dat dat er niets mee te maken heeft, maar voor mij wel. Als jij je niet kunt gedragen wil ik geen gezin met je vormen.

Op de een of andere manier trap ik steeds weer in de excuses en beloftes die een paar dagen later volgen (Ik zat fout, ik weet het, ik moet gewoon niet zo stom doen). Of ik vermijd de strijd als hij blijft zeggen dat ik overdrijf en hij niets verkeerds heeft gedaan. Ik durf deze relatie niet te verbreken, want waar moet ik heen? Ik wil deze relatie niet verbreken, want ik houd zo veel van hem. Maar als hij zo is, doet hij mij denken aan mijn vader op diens slechtste momenten en dan wordt ik overvallen door angst. Ik kan dan niet anders dan vijandig reageren en uitspraken doen die hem nog bozer maken. Ik raak door zijn boze reactie vervolgens volledig in paniek.

Misschien denk ik in doembeelden door mijn eigen slechte ervaringen met mannen met een slechte dronk. Maar misschien moet ik mezelf en mijn kind beschermen en gewoon vertrekken. Na tien jaar kan ik de hoop op verandering misschien wel opgeven. Zo wel bij hem als bij mijzelf. Ik weet niet meer waar ik goed aan doe. Ik ben moe van de ruzies, de angst, de zorgen en de spanning. Ook al gebeurd het niet wekelijks, ook jaarlijks is te vaak.

Ben doodongelukkig na 39 jaar huwelijk. Nu ik wat ouder wordt begin ik last te krijgen van onze relatie. Als ik terug kijk dan denk ik misschien had ik toch weg moeten gaan toen ik jong was. Heb het en kan het nog steeds niet goed doen. Altijd hoor ik hoe slecht ik ben vooral ook dom en een niksnut. Hij vind zichzelf geweldig en intelligent. Maakt graag grapjes in gezelschap over mij en dan vooral kwetsend. Een ander vind dat vaak niet leuk maar dat dringt niet tot hem door. Heb altijd gedacht dat het wel beter zou worden maar helaas. Praten is ook niet mogelijk hij weet alles heeft altijd gelijk en alles ligt aan mij. Dus pogingen om te praten daar ben ik mee gestopt. Maakt me allemaal erg verdrietig.

Mijn partner en ik hebben een dochtertje (peuter). Sind2 jr jaar wil ik een tweede kind, onze dochter is erg leuk en ik stroom over van liefde als ik die twee samen zie.

Mijn partner wil echter geen tweede tot ik mijn triggers/problemen heb opgelost. Hij gelooft niet dat ik daar mee bezig ben. Ik heb het idee dat hij wil wachten tot ik perfect ben, maar tegen die tijd ben ik 60+ of zo. Nog een paar jaar en ik ben simpelweg te oud om kinderen te krijgen; ik voel dit als een deadline. Elke confrontatie met een zwangere of een vrouw die heeft wat ik wil maakt mij erg emotioneel en gefrustreerd. Ik uit dat voornamelijk in boosheid, anders zou ik een jankend wrak zijn.

Seks is moeilijk, want ik wordt elke keer weer geconfronteerd met het condoom-moment. Het is allemaal heel dubbel; ik hou vreselijk veel van hem, en daarom wil ik een tweede, maar des te meer pijnlijk is de afwijzing. Ik sta inmiddels voor de keuze dat ik mezelf zo niet langer wil kwellen. Ik kan wel in deze relatie blijven, maar dan neem ik het hem over 30 jaar nog kwalijk. Ik vind het alleen zo pijnlijk omdat ik van hem hou en voor onze dochter. :'-(

Mijn partner en ik hadden bijna 8 jaar een latrelatie met de nodige ups en downs. Het grootste probleem is communicatie, ik loop continu tegen een muur van onbegrip aan. Dit triggert mij enorm. Ik ben jaren geleden gediagnosticeerd met ERS en CPTSS. Dit maakt dat communicatie, veiligheid voor mij extra belangrijk is om te kunnen functioneren binnen ern relatie.

Mijn partner steekt zijn kop in het zand en vermijd elk probleem zodat nooit niks uitgesproken word en het inmiddels een vicieuze cirkel is geworden van proberen een gesprek aan te gaan wat steevast eindigt in ruzie.

Ik merk aan mezelf dat ik de laatste maanden nogal afstandelijk ben geworden hierdoor. Gisteren is de bom gebarsten. Hij heeft via een berichtje in messenger gezegd dat ik mijn spullen kon komen ophalen. Mijn emoties gaan op dit moment alle kanten op en ik begrijp er eerlijk gezegd helemaal niks van. Waarom zou iemand 8 jaar weggooien alleen maar vanwege de onwil om te praten?

Toen ik laatst met mijn man de sauna bezocht vond ik het vervelend dat hij de aandacht trok van jonge vrouwen, ook in mijn bijzijn volgde hij een vrouw /haar door zich om te draaien toen ze het zwembad verliet.
Dat vind ik een eigenschap die mij pijn doet. Ik heb hem dit niet verteld. Ik weet dat hij zielsveel van me houdt maar toch doet hij dat.

Sinds een maand of 2 ben ik uit elkaar met mijn ex en verhuisd. We hadden in principe een sterke relatie, een relatie zoals je kan verwachten als je een heel jong kind hebt samen. Maar we kregen steeds vaker ruzie.

Ik wilde in relatietherapie, hij niet en helaas is het allemaal met een hoop ruzie en strijd beëindigd. Ons kind woont bij mij, die is nog erg jong. Er is wel een zorgregeling van twee keer in de maand een weekend dat hij bij zijn vader is. We hebben afgesproken dat een nieuwe partner op een rustige manier geïntroduceerd zou worden en er eerst gekeken zou worden of dat wel stand houdt.

Nu heeft mijn ex binnen een maand een nieuwe partner waar hij ook na een paar weken al mee is gaan samenwonen. Hij heeft haar zonder overleg voorgesteld aan ons kind. Ons kind is nog volop aan het wennen aan de nieuwe situatie en alles aan het verwerken. Nu is het ook nog zo dat mijn ex die vrouw niet goed kent.

Hij heeft acht jaar geleden iets met haar gehad maar haar al jaren niet gesproken daarna. Hij weet dus ook helemaal niet wat voor type ze is. Ik maak me echt zorgen om ons kind en vind het zo verdrietig dat een afspraak die zo belangrijk is nu al is verbroken. Ex heeft voorgesteld kennis te maken met haar maar ik ben daar nog niet klaar voor. Helaas kan ik toch niks meer veranderen aan de situatie. Ooit zal het wel moeten maar voorlopig ben ik druk met alles te verwerken.

Ik en mijn vriend zijn nu 13 jaar samen. Ik heb drie jaar geleden een huis gekocht, met mijn vaders geld die daarbij hielp. Anders hadden we nooit een huis kunnen kopen (beide geen vaste contracten en studie schuld). Tijdens onze studie woonde wel al samen, en kon hij net aan zijn studie betalen. De rest betaalde ik en vulde ik aan met mijn stufy en bijbaantje enzo (hij trok geen bijbaantje).
Dus mijn vader heeft wat geld aan me kunnen geven, waarmee ik de hypotheek kon aanvullen en mijn stufi kon afbetalen om uberhaubt een hypotheek te kunnen krijgen. We zijn van een huur 1200 excl. naar een hypotheek incl. alles ongeveer 777 gaan zitten, wat een verbetering.

We hadden een constructie bedacht dat mijn vriend een huur betaling zou doen, naar rato inkomen. Mijn vader vond het namelijk niet prettig meteen mijn vriend medeeigenaar te maken (mijn vriend had/heeft nogal een weed verslaving en geld zaken niet zo goed op orde vanwege o.a. adhd) en het was een soort voorwaarde voor het geld krijgen todat hij op het been was weer. Ik heb voordat we introkken alles betaald, nieuwe vloer, meubels, gordijnen, stucadoor, noem maar op wat nodig was in het huis etc.

Maar het begint het echter te steken, want ik betaal al het onderhoud, klussers, CV mannen, verbetering van het huis zoals zonnepanelen en isolatie, en voor hulp in de tuin en huishouden (ik kan het niet alleen). Hij doet nauwelijks klusjes en dan maar half (letterlijk, 1 van 2 ramen heeft nieuw beslag, twee tuinstoelen zijn geverft van de 4, balk staat in de grondverf en meer niet), hij betaald aan bijna niets mee voor het huis (zoals meubels), of iets opknappen. Wel aan gameconsoles, duur apparatuur, race autos, en dan betaal ik vaak ook nog mee als we dingen samen gebruiken. Tot op zeker hoogte snap ik dat. Maar in een huur huis zou je toch ook wel kleine reperaties doen? Of de CV man bellen, of in de tuin werken, iets verven, etc. Ik heb niet het vertrouwen dat hij dat ineens wel gaat doen als we samen nu een huis zouden kopen, als hij nu al laat zien hoe hij aan bijna niets mee doet nu en er zo in staat.

Ben ik nou gek? Had ik hem mede-eigenaar moeten maken? Hij woont lekker goedkoop zo en ik vind het nogal ondankbaar en voel me gebruikt. Ik heb proberen aan te kaarten dat ik me alleen voel om alle touwtjes in handen te moeten houden, dat het me vermoeid en ik een partner nodig heb daarin. Dat hij niet overal aan mee betaalt kan ik nog mee leven, maar ook ineens niet kunnen helpen met dingen regelen en/of klussen enzo... 'Maar het is mijn huis', en ik 'gooi met modder', 'ik kijk niet naar alle dingen die hij wel doet'.

Laatst vertelde een vriendin mij dat zij en haar man al een poosje relatietherapie hebben. Ik hoorde die mededeling met gemengde gevoelens aan. Was hun relatie zo slecht? Dat had ze mij nooit verteld!

Ik reageerde wat geschrokken en zei; 'O, joh, is het zo erg tussen jullie? Dat wist ik niet'.

Mijn vriendin moest lachen en zei; 'nee, hoor. Helemaal niet. We willen juist problemen voorkomen.' Dat had ik nog nooit gehoord! Mensen die in relatietherapie gaan als ze geen problemen hebben.

Mijn vriendin vertelde dat zij en haar man het goed hebben samen en goed willen houden. Ze vertelde dat de therapie hun relatie alleen maar goed deed omdat het zich meer verdiepte. Ze leerden elkaar nog beter kennen. En dat was hun veel waard.

Dat lijkt mij ook wel wat...mijn man is helaas nog niet zo ver...maar dat komt wel ;)