Liefdesverdriet

Wanneer kom ik thuis
Thuis waar ik rust vind
In mijn hoofd en in mijn lijf

Wanneer kom ik thuis
Gewoon iemand die me begrijpt door alleen maar naar me te kijken
En waar ik mezelf kan zijn, mijn emoties vrij mogen

Wanneer kom ik thuis
Zoveel liefde om te geven, zoveel gevoel om te delen
Maar ook zoveel onrust en pijn
Omdat ik het gevoel en alle liefde die ik te geven heb ook zo graag wil ontvangen

Wanneer kom ik thuis .....

Goeienavond!
Vorige week maandag heeft mijn vriend het na bijna een jaar uitgemaakt, ik heb het hier erg moeilijk mee en zag het niet echt aankomen.

 

Ik merkte wel dat hij minder tijd voor me had en niet meer zulke lieve dingen zei zoals ik mis je bijvoorbeeld of blij je weer te zien zoals ik wel deed. Hij vertelde mij dat hij eigenlijk al 4 maanden helemaal niks meer voor me voelde en bij me bleef voor mij omdat hij zag dat ik wel om hem gaf.

 

Sinds deze tijd hebben we geen contact meer met elkaar gezocht en ik heb het daar erg moeilijk mee, echt het gevoel alsof er een deel van me leven weg is.

 

Ik ben zo bang dat ik hem nooit meer zal spreken of zien en dat hij hier gewoon volgens mij totaal geen moeite mee heeft en mij dus niet zal missen op de manier zoals ik bij hem doe, zou hij echt bij me blijven al die maanden als hij niks heeft gevoeld?

Hey allemaal, (man, 31 jaar)

Ik heb een relatie gehad van 13 jaar, we hebben up&downs gehad in onze relatie zoals ieder relatie denk ik. Alleen dit jaar werd ik depri en mijn ex ook das geen goeie combi. Ik heb de stap genomen om het uit te maken want we hadden vaak ruzie en de liefde voelden we niet echt.

Ze wou heel graag verder in het begin na het uitmaken, en ik had zo iets van dat het beter is voor ons beide dat we gescheiden moesten verder leven.

Maar na nog geen 2 maand heeft ze al een relatie met iemand anders en ik mis mijn ex en wil haar terug. Dat zeg ik niet tegen haar. Heb het gevoel dat ik in de hel leef want we hadden eigenlijk een mooie relatie voor deze tijd en mooie dingen opgebouwd samen. Ik heb beseft dat ik te snel een beslissing heb genomen om het uit te maken. Maar het meest vervelende is dat ze me als lucht behandeld, ze wil niks met mij te maken hebben.

We hebben 13 jaar van elkaar gehouden en na 2 maanden voelt ze niks voor mij. Ik begrijp dat niet.

Maar goed. Ik probeer elke dag te overleven.

Plots zegt mijn partner met wie ik 10 jaar lief en leed heb gedeeld dat het stopt, hij wou zijn vrijheid terug . We hebben een zoontje van 9jaar dus waren vrij vroeg mama en papa .

Het ging allemaal heel goed tot dat hij meer weg wou gaan en minder thuis was. Het gezinnetje was het gezinnetje niet meer. Maar hij zei gelukkig te zijn zo. Tot de dag daar was. Hij was niet gelukkig en hij wou een heel ander leven.. hij wou gaan en staan waar hij wou en met wie hij wou.. maar ik en mijn zoon paste er niet meer in .

Het doet mij zoveel pijn , alles wat we samen hebben opgebouwd valt als stukjes uit elkaar. Ik kan niet meer eten en niet meer slapen, maar toch moet ik er zijn voor mijn jochie! Het is zo moeilijk.

Goede avond iedereen. Even snel me verhaal kwijt want het blijft door me hoofd spoken.

Ik en mijn ex zijn nu 8 maanden uit elkaar waarvan we vanaf maart geen contact meer gehad hebben om de breuk daadwerkelijk te verwerken. Zij heeft het weliswaar uit gemaakt maar ik ben veel verder dan wat zij is.

 

Sterker nog, zij kreeg de klap nu pas omdat zij ervoor weg liep. Vandaag na een lange tijd weer gebeld met elkaar omdat ze dacht dat ik een nieuwe vriendin zou hebben. Ik dacht dat ik erover heen was althans zo goed als dus ik heb avontuurtjes gehad met verschillende dames.

 

Zij heeft dus in die tussentijd dat we geen contact hadden een rebound relatie wat inmiddels alweer over is. Toch deed dit pijn om te horen ookal mag ik er niks van zeggen aangezien we vrij zijn, ik het ook gedaan heb en al zo lang uit elkaar zijn.

 

Toch blijft het in me hoofd spoken.. sterker nog onze telefoon gesprek voelde zo vertrouwd, fijn aan.. ik begin haar gewoon extreem te missen en mijn gevoelens komen weer omhoog. We weten beide nu dat we super veel om elkaar geven, dat we nog steeds gevoelens hebben voor elkaar maar dat het hoofd zegt dat het beter is dat het klaar is.

Heb beetje het gevoel dat ik weer een rebound van een rebound ben. Ze zegt van niet want haar gevoel is nooit weg geweest. Ze praatte zelfs over mij tijdens hun relatie. Maar als ze me echt had gemist, was ze toch teruggekomen in het begin? Weet zelfs niet hoe of ik het kan hebben dat zij het bed gedeeld heeft. (Sorry ben een jaloers type) en dat is bij haar wederzijds..

Nu vraag ik me af of dit überhaupt nog een kans van slagen heeft of we het beter kunnen laten rusten. We hebben immers nu besloten om dit even te laten rusten en verder gewoon geen contact. Iemand hier ervaring mee qua rebounds vertrouwen en weer terug komen bij je ex terwijl de andere avontuurtjes had?

Ik ben in de 30, en heb al heel wat geleefd. Ook op het gebied van relaties. Ik heb al vele korte en langere relaties gehad en verloren. Het valt me op dat sinds eind twintig het liefdesverdriet steeds zwaarder wordt. het duurt langer en is heftiger en het gaat pas over met een nieuwe liefde. Is dat normaal?

Ik heb meer dan een halfjaar geleden het uitgemaakt met mijn nu ex, alles in mijn leven ging zo lastig en ik kon nergens meer de energie voor vinden. Ik huilde super veel en wilde iedereen van mij af hebben. Ik ben de hele relatie voor mijn gevoel heel zorgzaam geweest, zorgde altijd dat alles wat hij lekker vond in huis was, dat alles naar zijn zin was en zelfs al deed hij mij pijn (en geloof me hij heeft onbewust lullige dingen gezegd) slikte ik het door. Want ik dacht ik kan dit wel aan, ik houd van hem dus dit hoort erbij.

Pas later in de relatie wilde ik het er over hebben. Dingen die mij pijn deden en hoe ik me soms voelde. Ik kreeg standaard het antwoord weet ik niet, kan ik mij niet meer herinneren ga zo maar door. Ik was er klaar mee, ik merkte dat ik steeds meer gefrustreerd werd en chagrijnig tegen hem begon te doen. Hij werd afstandelijker begon mij minder te appen en we zagen elkaar minder. Mijn angst begon uit te komen, we gaan uitelkaar.

Door omstandigheden was ik bij mijn moeder voor een tijdje en was reizen erg lang, ik appte hem of we binnenkort konden praten want dit kon zo niet langer. Hij klonk verbaast in het appje maar zei dat hij het oke vond. Paar dagen daarna hebben wij gebeld, eerst begon het gesprek normaal maar ik merkte al gauw dat ik spijt begon te krijgen. Maar ik dacht bij mezelf nee, nu moeten we echt doorpakken het is tijd om op jezelf te focussen.

Ik vroeg aan hem of hij begreep waarom ik hem belde, hij wist het niet. Ik vertelde hem dat ik het uit wilde maken. Ik zei daarna ik heb echt ontzettend mijn best gedaan, echt heel erg en het spijt mij dat het zo is verlopen maar ik heb het echt geprobeerd.

Ik denk bijna elke dag terug aan hem, hoeveel pijn ik hem wel niet heb gedaan. Dat ik meer de tijd had moeten nemen, dat ik misschien meer naar hem had moeten luisteren. Dat ik niet genoeg mijn best heb gedaan ga zo maar door.

Maar ik was gewoon uitgeput, moe van als maar geven geven en geven en er weinig voor terug krijgen, ik voelde mij niet geliefd genoeg en ik was ontzettend verdrietig in de relatie er was geen vertrouwen voor de toekomst vanaf zijn kant en dat liet hij vanaf dag 1 merken. Het ging vaak allemaal volgens zijn plan en ik moest maar gaan bedenken hoe we het leuk en gezellig zouden houden.

Desondanks mis ik hem, ik mis zijn knuffels, zijn lach. Wanneer hij naar mij toe kwam en ik op hem zat te wachten, ik mis de mooie momenten.

Hallo allemaal. Ik moet dit even kwijt. Ik heb een jaar lang een relatie gehad met de meest fantastische man die ik ooit ontmoet heb. Ik was alles voor hem de mooiste complimenten en ik was het mooiste wat hen was overkomen zei hij. Zelfs tot paar weken terug. We hebben elkaar afgelopen weekend nog gezien En maandag morgen krijg ik een appje dat het over is. Hij wilde z’n vrijheid terug.

Mijn wereld zakte in elkaar. Het doet zoveel pijn en ik weet zeker dat als m’n dochter niet bij me was dan was ik van de flat gesprongen. Echt hoe kom ik hier overheen. Ik slaap niet ik eet niet want ik ben kotsmisselijk. Ik kan niet en wil niet zonder hem.

Hey,

Een drietal weken heb ik te horen gekregen van mijn echtgenoot dat de liefde op was en dat hij alleen nog vriendschap voelde. Net nu de kinderen op eigen benen beginnen te staan.

Vorige maand hebben we nog een trip naar Spanje gemaakt om daar naar een appartement te gaan kijken. We zijn alle moeilijkheden tijdens ons 14-jarig huwelijk te boven gekomen. Hebben een contract getekend voor een nieuw huurhuis en 2 dagen nadien krijg ik dat nieuws te horen.

Ik heb zelfs het gevoel dat hij er niet meer wil voor vechten, en dat maakt me zo moedeloos. Verdriet, angst, boosheid .... alle emoties passeren de hele dag door.

Ik weet echt niet hoe ik door deze ellende moet doorkomen. Ik zie hem ontzettend graag en de gedachte dat hij binnenkort vertrekt maakt van mij een wrak. Ik wil geloven in het feit dat er ooit wel terug een licht in de duisternis komt. Alleen zie ik het nu niet....

Ik ben 34 jaar getrouwd en totaal 39 jaar samen met mijn man. Met ups en downs zoals iedereen. Over het algemeen een goed huwelijk. Nu is mijn man in juli 2016 zijn tweelingenziel tegengekomen en was in één oogopslag smoorverliefd op een andere vrouw.

Om het verhaal kort te houden heb ik mij daarin berust en hadden we met zijn drieën het leuk. (Platonisch) Mijn man is polyamoreus. Nu heb ik in november 2016 de man ontmoet waar ik als 6 jarig meisje verliefd op was.

Ik was meteen weer verliefd. We hebben inmiddels een paar maanden een relatie. We houden van elkaar. Maar hij is getrouwd en gaat dus vreemd. Mijn man en ik hebben zoals ze dat noemen een open relatie. Dus van mijn kant is het geen probleem.

Nou zou je denken wat een mazzelkont, 2 mannen die van je houden, wat wil je nog meer. Maar ik ben niet meer gelukkig. Heb veel verdriet en ondervind veel stress. Aangezien ik mijn vriend heel onregelmatig en weinig kan zien i.v.m. zijn werk en thuissituatie heb ik hier veel verdriet van.

Ik zou met hem verder willen en scheiden van mijn man. Hij wil niet scheiden van zijn vrouw, mede de restschade die een scheiding met zich meebrengt. Ik begrijp dat.

Ik wil leren om te gaan met deze situatie en er zoveel mogelijk van genieten. Maar hoe doe ik dat? Zijn er mensen die mij kunnen vertellen dit een plekje te geven zodat ik elke dag kan genieten i.p.v. elke dag verdrietig en in de war te zijn.

Hey

Ik ben nou twee jaar single van een relatie die 6 jaar geduurt heeft. Nu date mijn ex (waar ik overigens goede vrienden mee ben) een ander. Het doet zo’n pijn en ik wil mijn ex zo graag terug al zo lang. Maar hoe moet ik dit aanpakken? Ik heb veel aan mezelf gewerkt en na kunnen denken . En hij is gewoon de Ware.

Alles lijkt nu verloren en wil zo graag zijn hart terug winnen alleen hoe? Het verdriet is net zo groot als toen het uit ging en er lijkt maar geen einde te komen aan het verdriet. Ik sta nu al 2 jaar niet open voor andere liefde.

Ik ben bijna 10 jaar samen geweest met de vader van mijn 2 zoons, toen besloten uit elkaar te gaan omdat het gewoon niet meer werke, kort daarna trof ik mijn huidige partner, waar ik nu 2 jaar mee samen ben.. we hebben kort geleden een baby gekregen, deze relatie leek in het begin goed, maar we hebben heel veel ruzies.

Ik besef mij nu pas hoeveel ik mijn ex mis... en had ik toen die tijd maar gevochten voor onze relatie, ik ben dolblij met ons kind. Mijn ex heeft aan mij toe gegeven, dat hij het zelfde gevoel heeft.. Ik weet niet wat ik nu moet doen, voel me vreselijk... dat ik nu in zo'n situatie zit.

Na 2,5 jaar is mijn relatie over. Ik ben helemaal kapot. De laatste weken waren een rollercoaster van gevoelens. Het ergste is dat ik het veroorzaakt heb en dat ik me nu besef wat ik kwijt ben en nooit meer terug kan krijgen.

Na een moeilijke periode waarin ik twijfelde en hem van me af heb gehouden, heeft hij een ander gevonden, terwijl hij zegt dat ik de liefde van zijn leven ben. Die ander geeft hem dagelijks bevestiging hoe blij ze met hem is en dat ze graag een toekomst wil met hem.

Dat heb ik nooit tegen hem gezegd, volgens hem, en nu heeft hij alles wat hij wil. Dat doet pijn. Ik ben geen prater en dat heeft ons uit elkaar gedreven. Ik heb hem altijd laten weten dat ik van hem hield, ook door middel van kaartjes en kadootjes en appjes. Hij zag ook wel aan mijn blik dat ik om hem gaf. Maar dat was voor hem niet genoeg. Hij moest het horen.

Ik vind het vreselijk dat ik hem kwijt ben en ik weet niet hoe ik hier over heen moet komen. Ik sta iedere dag met een steen op mijn borst op en krijg hem niet uit mijn hoofd.

Ik ben een man van 30 jaar die nog steeds liefdesverdriet heeft na 10 jaar uit elkaar te zijn met mijn jeugd liefde.

Ik heb al veel liefde gezocht maar weinig gevonden.

Het is een terugkomend verdriet dat maar geen plaats krijgt of minder wordt.
Contact zoeken is moeilijk want zij is getrouwd en heeft kinderen.

Ik weet niet wat te doen of hoe ik dit kan oplossen.

Zolang zonder hem, kan niet meer
We waren zo goed samen, ik mis hem zo
Hij is weg, voor altijd
Wat moet ik nog?
Sterk zijn, zonder kracht
Doorgaan tot wat?
Waarom kan zo'n mooie liefde sterven?

Dit wordt mijn eerste Kerst alleen sinds 14 jaar.
Vind t erg moeilijk, hou nog zo van hem.
Hij wil alleen vrienden blijven...
Liefde was niet genoeg.
Mijn hart huilt

Hallo allemaal,

Een jaar geleden is mijn relatie uitgegaan. Ik was verloofd en zou bijna gaan trouwen. Ineens kreeg ik tijdens een weekje vakantie met vrienden een appje dat ze twijfelde. Daarna kreeg ik weinig contact meer met haar en een paar dagen later in Nederland ging het officieel uit.

Ik zit er nog steeds erg mee en heb nog elke dag veel pijn. Omdat het uit is en zij mijn lover en best friend was, maar ook de manier waarop het ging doet pijn. Ze was extreem zakelijk en ik kreeg weinig ruimte voor vragen. Een week daarvoor kochten we nog servies etc. voor ons samen en hadden we een heel fijn weekend en leek ze erg verliefd en toen was het ineens helemaal klaar en verrekte ze letterlijk geen spier. Het deed haar vrijwel niets.

Ik heb al veel geprobeerd (sporten, psycholoog, soms uitgaan, etc.), maar mijn verwerking stagneert elke keer en ik val steeds terug in veel verdriet. Ik kom er maar niet uit en blijf haar, ondanks haar keiharde houding op het einde, enorm missen..

Het is alweer jaren geleden. Ze was mijn tweede vriendin. Ik was enorm verliefd. Zo erg dat ik haar ermee overdonderde en de relatie daarmee uit balans raakte. Het was een korte, maar hevige relatie.

Zij beëindigde de relatie. Ik had veel liefdesverdriet, maar ik kon haar nog een keer terugwinnen. Maar uiteindelijk mocht het niet baten.

Toen heb ik heel veel liefdesverdriet gevoeld. Hoewel ik bijna nooit huil, heb ik toen wel gehuild. Dat maakte me zachter van binnen en dat hielp wel. Het was geen fijne periode. Ik voelde me ellendig en kon aan niets anders denken. Ik ging wel naar mijn werk, maar van binnen was er een continue pijn in mijn lichaam.

Hoe lang het geduurd heeft, weet ik nu niet meer. In ieder geval een aantal weken, misschien wel maanden.

Wat me erg heeft geholpen in het verwerken van mijn gevoelens was om ze op te schrijven en er een nummer over te schrijven met mijn gitaar.

En zo werd het liefdesverdriet langzaam minder en was het op een gegeven moment verwerkt en verdwenen.

Ik en mijn (ex) vriend kennen elkaar al bijna 3jaar. Wij waren eerst 2 jaar bevriend met elkaar, hij heeft in die tijd verteld dat die verliefd was op mij maar ik was niet klaar voor een relatie. In die tijd hadden we ook vaak pauzes in onze vriendschap omdat hij het moeilijk vond om bij mij te zijn terwijl ik geen gevoelens voor hem had. Hij heeft toen ook relatie gehad.

Na 2 jaar heb ik het lef gevonden om ons kans te geven. Voor mijn gevoel heb ik echt een soulmate gevonden, wij hebben echt een diepe connectie met elkaar . Na 8 maanden vol met liefde, geluk, mooie herinneringen, plannen voor de toekomst heeft hij het onverwachts uitgemaakt met mij. Met een reden dat hij toch niet klaar is voor een relatie, dat hij te snel van een naar andere relatie is gegaan. Dat hij geen tijd heeft gehad om single te zijn .

Ik kan dit nog steeds niet begrijpen en accepteren. Mijn vrienden en familie was ook in schok . Niemand heeft het verwacht . Ik heb het heel erg moeilijk mee en voel heel veel verdriet en pijn. Het is begin december gebeurd en tussen tijd hebben we ook contact met elkaar gehad, en ook nog sex gehad met elkaar. Hoe moet ik hem loslaten? Ik kan echt niet geloven dat het klaar is. Wij horen echt bij elkaar

M'n relatie van bijna een jaar is nu 2 weken geleden verbroken door m'n vriendin.
Het was een afstandsrelatie maar waarbij we elkaar elk weekend wel bij elkaar waren.
Kan een heel verhaal schrijven maar weet niet of ik er iets mee opschiet, al zegt iedereen zet jouw emoties op papier.

Weet dat ik er behoorlijk stuk van ben en al die tijd niet functioneer.
Tegelijkertijd moet ik sterk zijn en door, maar je leeft nu tussen hoop en wanhoop niet wetend waar je goed aan doet naar je ex partner toe.

Ik had een stomende fantastische liefdevolle relatie met een getrouwde vrouw. Daar kwam abrupt een eind aan omdat ze terug voor haar man koos en niet voor mij, een vrouw. Ik zie haar doodgraag, alles was zo zalig samen, alles ging zo goed,...terwijl het volgens haar niet goed ging in het huwelijk, er geen liefde of sex meer was,...

ik heb enorm veel pijn. Ik kan haar niet loslaten, ik heb zoveel verdriet, ja ik moet verder met mijn leven zegt ze..was dit dan voor haar gewoon een avontuur?

3 maanden geleden heeft hij onze relatie verbroken.. Iets wat ik niet had zien aankomen en waar ik ontzettend veel pijn en verdriet van heb.

Eerlijk is eerlijk, hij is een twijfelaar (hij zit ook al een tijdje thuis van werk) met ontzettend veel dingen en zo werd ook onze relatie ook wel eens besproken. We waren anderhalf jaar samen en we waren bijna iedere dag samen, maar officieel woonde we niet samen. Hier begon ik dan ook wel eens vaker over, maar daar kon hij geen antwoord op geven. In mijn ogen zou er niet heel veel veranderen aangezien we al zo veel samen waren en dat ging ook echt prima.

 

We hadden het heerlijk samen, we konden lachen en huilen samen, familie en vrienden klikte allemaal heel erg goed en we deden veel leuke dingen samen. We hadden nog een vakantie op de planning staan en we spraken wel eens over de toekomst.

Opeens kwam ik wat overstuur thuis door iets op het werk, we hadden het hierover en van het een kwam het ander. Opeens ging het over ons en vroeg ik hem om eens duidelijk te zijn over zijn gevoel... hij begon te huilen en zei dat hij dacht dat het gevoel dan toch niet genoeg was....
ik schrok, was boos, verdrietig en totaal overstuur...
10 minuten later stond ik buiten en was onze relatie voorbij....

3 maanden verder kan ik het nog steeds niet begrijpen, mis ik hem nog iedere dag en hoop ik dat hij mij misschien toch ook wel mist... maar hij laat niets meer horen.

Iedere dag wordt ik gek van alle gedachtes die ik heb... Hoe kan het dat ik zo sterk het gevoel heb dat dit niet klopt en we echt bij elkaar horen....
De gedachten die zegt dat ik het moet laten voor wat het is en echt weer verder moet en iemand verdien die 100% voor me gaat...
De gedachten dat ik misschien niemand meer tegenkom en daarmee mijn droom om ooit te trouwen en kindjes te krijgen nooit werkelijkheid wordt....

Ik word binnenkort 30 en snap niet dat hij (33) zo veel makkelijker hiermee kan dealen en kan geloven dat er wel weer iemand anders komt. In mijn beleving is het niet zo vanzelfsprekend dat je iemand tegenkomt waarmee je zoveel wilt en kunt delen en waar je jezelf echt mag en kan zijn. En het is niet zo dat hij dat niet zo voelde, want dat heb ik hem gevraagd, hij voelde zich ook op zijn gemak en heeft geen seconde spijt gehad van onze relatie... het was super fijn, maar iets geeft hem het gevoel dat het toch niet genoeg is... dat is alles wat hij mij kan zeggen.....

Hoe kom ik van dit pijnlijke verdriet af en hoe kan ik eindelijk verder gaan en weer wat meer plezier krijgen in alles wat ik doe....?

hoi,

Vorige week maakte mijn vriend het uit na bijna 3 jaar omdat hij een twijfel gevoel kreeg, hij kon/kan me nog steeds niet uitleggen waarom hij dit kreeg omdat alles goed liep, toch kreeg hij het gevoel dat we toch geen toekomst samen hadden hoe leuk en liefdevol we het ook hadden.

We hadden een afstandsrelatie ( ik woon in België hij diep in Nederland ) maar dat ging probleem loos. we zagen elkaar bijna elk weekend en ik had dit helemaal niet zien aankomen.

Hij maakte me zo enorm gelukkig en ik wil graag dat het nog goed komt maar hij heeft na een week nog geen spijt dat hij deze beslissing nam. Wat ik natuurlijk enorm jammer vind want ik zit hier met het verdriet en hij heeft alle plezier van de wereld.

Nog mensen met deze ervaring?

Hebben 3,5 jaar een relatie gehad. Hij had al kinderen uit een eerder huwelijk. Ik niet. Ik wilde graag samen een gezin vormen, met kinderen van ons samen, samenwonen, trouwen etc. We hebben bijna nooit ruzie gehad en waren echt een aanvulling op onze levens. Alleen hij wilde geen kinderen meer, en zo lang ik ze wel wilde wilde hij niet samenwonen en trouwen. Omdat ik toch ooit mijn spullen zou gaan pakken.

Heb een jaar nagedacht en 6 weken geleden tot de conclusie gekomen dat we op een andere manier verder zouden moeten gaan. Ik hou ontzettend van deze man. In de afgelopen 6 weken hadden we nog wel eens contact en dat was prima. We zochten naar een modus waarin we nog leuke dingen kunnen doen. Een goede vriendschap.

Sinds vorige week heeft hij echter een andere dame ontmoet (met hele kleine kinderen) en is helemaal van de kaart erdoor. Hij is van slag hierdoor en zegt zoekende te zijn. Wil onderzoeken of dit meer is dan alleen aardig. Ondertussen vermindert ons contact in een raptempo. En voel ik me aan de kant gezet in onze prille vriendschap.

Ik voel alleen maar pijn. Ik wil de deur dichtdoen, maar ik kan het niet. Ik hou nog zoveel van hem en had zo gehoopt dat we een fijne en andere naam aan ons contact konden hangen. Ik verlies een mooi mens... 💔

Lieve bezoekers van deze website,

Na 10 jaar in een relatie te hebben gezeten heeft mijn partner het uitgemaakt.
Ik ben heel de dag verdrietig en durf hem niet los te laten. Ik hou zoveel van deze persoon dat het voelt alsof me hart uit me lichaam is getrokken. Toch weet ik na meerdere gesprekken met hem dat het nu echt tijd is om hem los te laten, hoe pijnlijk dit ook is.

Liefs.