Relatietherapeuten.net
Netwerk van relatietherapeuten
Relatietherapie

Relatie verbreken - forum lotgenoten


 

Lotgenoten - relatie verbreken

Ga je je relatie verbreken, maar weet je nog niet precies hoe? Of heb je je relatie al verbroken?

Voor veel mensen lucht het op als ze hun verhaal opschrijven en delen.

 

  • Je kunt hier je hart luchten.
  • Je kunt de verhalen van lotgenoten lezen.
  • Je kunt reageren op de ervaringen van lotgenoten.

 

Ontdek hier de verhalen van andere mensen met betrekking tot het beëindigen van een relatie en deel jouw eigen verhaal.

 


+ Mijn verhaal delen




Alle verhalen


Verhaal 1 - Relatie zelf verbroken maar toch liefdesverdriet

Een paar jaar terug heb ik mijn relatie met E verbroken. Dat is mijn eigen keuze geweest. Toch, zoveel jaar later heb ik daar moeite mee. Niet omdat ik haar terug wil, of omdat ik spijt heb, maar omdat ik het zo moeilijk vind dat ik haar pijn deed. En omdat ik er ook pijn van heb/had.

 

Ook al verbreek je een relatie, wil dat nog niet zeggen dat je niet ook liefdesverdriet hebt. Tenminste zo is dat voor mij.


R

11
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 2 - Relatie verbroken omdat ik me ongelukkig voelde

Na mezelf lange tijd ongelukkig te hebben gevoeld in de relatie, heb ik een aantal maanden geleden de relatie verbroken.

 

Voor haar kwam dit onverwacht en zij verwijt mij dat ik geen fatsoenlijke toelichting heb gegeven. Het klopt dat ik ervoor heb gekozen om geen voorbeelden te noemen, ik heb het gelaten bij dat ik mij ongelukkig ben gaan voelen in de relatie en dat het voor mij niet veilig/vertrouwd voelde om nog verdere feedback te geven.

 

Op eerdere feedback reageerde zij namelijk niet constructief, ik kreeg het net zo hard terug op mijn bordje. Ik heb haar wel laten weten dat ik vind dat zij te weinig kritisch naar zichzelf kijkt, maar ook dat vind zij te abstract.

 

Is een ongelukkig/ongezond gevoel in een relatie voldoende toelichting of is dat inderdaad lomp om het daarbij te laten?


Anoniem

6
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Beste Anoniem,

Ik denk dat je het daar wel bij kan laten. Je uitleg kan anders opgepakt worden als iets om over te discusseren. En zo te lezen is dat niet wat je wilt.

 

Ik kan me wel voorstellen dat het voor haar lomp is, en dat ze daar op in haakt. Maar dat kan ook een manier zijn om je op andere gedachten te brengen.

 

Ik denk dat ik het dus in jouw plaats bij zou laten. Ik zou het niet lomp noemen, maar helder, duidelijk en eerlijk.


Aan jou

Jouw reactie:



Verhaal 3 - Gelukkig zijn in een relatie

We zijn zeven jaar samen geweest. De laatste 2 jaar daarvan kwamen we steeds bij dezelfde discussie uit.

Ik had heel erg het gevoel dat ik bezig was met proberen om iets beter te maken van wat we hadden, terwijl hij alleen maar bezig was met zichzelf. Achteraf gezien was ik mezelf kwijt geraakt omdat ik zo gefocust was op ons en op hem.

Nadat we dus steeds weer terugkwamen bij hetzelfde punt, voelde ik hopeloosheid en tegelijkertijd besefte ik me "ik moet hieruit" en "we moeten onze eigen weg gaan, want we maken elkaar niet meer gelukkig."

Voor mij is het belangrijk dat je in een relatie elkaar sterker maakt en dat je er gelukkig in bent.

Ik was toen nog niet klaar om de relatie te verbreken, maar ik zocht toen een appartement voor mezelf. We besloten eerst om apart van elkaar te gaan wonen. En toen dat gerealiseerd was, toen voelde ik dat dit niet voldoende was en dat we echt los van elkaar moesten zijn.


E

5
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Hoi E,

Ik heb grote bewondering voor jou en de manier waarop je schrijft over de verbroken relatie. Het lijkt me niet gemakkelijk een relatie van 7 jaar te beëindigen.

 

Het leest alsof de afstand die je nam voor je eigen appartement, dat dat goed is geweest voor je. Daar ben ik blij om.

 

Ik vind het ook heel inspirerend. Zo kan je dus ook al onderzoekend je relatie eindigen. Ik vind dat heel respectvol. Hopelijk is het voor je partner ook goed geweest.


Voor E

Jouw reactie:



Verhaal 4 - Mijn verhaal

Mijn verhaal.

Na 30 jaar mijn vriendin gekend te hebben en daarna 16 jaar als een close maatje is plots door zeer bizarre omstandigheden deze vriendschap met één telefoontje naar mij verbroken....( 46 jaar... )

De 30 voorgaande jaren waren de jaren dat mijn vriendin, Jolien* nu ex, een vervelend woord vind ik dat, samen met mijn 16 jaar geleden overleden vrouw, Mart, in een apotheek werkte.
In die tijd heb ik haar toen jonge kinderen zien opgroeien en wij speelden tennis met zijn vieren, ook de man van Jolien* was daar bij.
Het was een heerlijke tijd, om en om elkaar bezoeken, het tennis spelen wat zomaar een dag kon duren.
Op een bepaald moment werd mijn vrouw ziek, non hodgkin, lymfklierkanker was de diagnose....
een zwaar shockerende mededeling van de arts voor mijn vrouw en ik, iemand van 50 jaar nog nooit ziek geweest.
Als apothekers assistente wars van enige medicatie voor haar zelf en ook voor mij, bij een paracetamol door mij innemen voor hoofdpijn ( niet van haar ) keek ze al van moet dat nu.....

Mart heeft een heel zwaar traject doorlopen, drie keer genezen verklaard na vele chemokuren, later een stamceltransplantatie met daaraan verbonden een maand in een soort quarantaine liggen in een kamer onder overdruk, zodat bacteriën niet bij de patiënt kunnen komen die totaal geen lichamelijke weerstand meer heeft.
Ik zelf bij bezoek met een mondkapje voor en beschermende kleding aan, haar amper mocht aanraken en zo ligt je lief daar....., je kan er alleen maar zijn.
Het heeft allemaal niet mogen helpen ondanks alle inspanningen van het LUMC in Leiden waar de afdeling hematologie zowel artsen als verplegend personeel bijzonder betrokken zijn met de patiënt en verzorgen, niets is te veel daar.

In de laatste weken van Mart haar ziekte heeft Jolien* mijn latere vriendin, mij bijzonder bijgestaan met div. hulp te geven, zaken waar een man niet altijd de handigste in is.....

Maanden na het overlijden van mijn vrouw, vroeg Jolien* of ik het leuk zou vinden bij haar te komen eten zij was inmiddels ook alleen en samen eten zou wel zo gezellig zijn.
Dat heb ik heel graag gedaan en ook later ben ik wat langer bij haar blijven "hangen" en keken wij samen televisie.
Daarna weer naar mijn eigen flat terug, wij hadden gewoon ieder onze eigen flat.
Jolien* was na haar pensioneren schoonheidsspecialiste geworden en had praktijk aan huis en maakte weer iets "moois" van de div. dames en ik deed op de dag mijn eigen ding, hobby's vooral de fotografie die mij in veel dierentuinen liet komen.

Wij hebben samen heel veel uit het leven gehaald, eerst met een beetje aanloop problemen en later leuke reisjes maken, niet te ver, met de auto naar Limburg en Terschelling ons lievelings eiland.....

Plots komt het meest bizarre verhaal van mijn leven over mij heen, Jolien* is 77 en ik ben 73 jaar oud.

De dochter van Jolien* Liea* en haar man Geno* hadden weer eens een behoorlijke aanvaring met elkaar, die dochter is tien jaar ouder dan haar man en het overheersen van haar pakte soms ernstig uit.....
Daar werd de moeder van Liea* ernstig bij betrokken en die raakte daar behoorlijk van streek van.
Een app van mij, het verschrikkelijke begin van wat nu volgt, aan liea*, met houdt a.u.b. jouw moeder in de luwte pakte dan ook totaal verkeerd uit.....
Liea* appte terug naar mij, deze app van jou bespreek ik wel eens even met mijn moeder.....
En toen brak er iets bij mij, in plaats van de moeder ontzien, die een half jaar eerder een Tia heeft gehad, nee niets ontzien vol tegen mijn wens ontzien er tegen in gaan.
Daarop schreef ik weer een app naar Reeuwijk waar Liea* woont met haar man, doe dit nu niet en anders kom ik wel naar Reeuwijk om het te bespreken......
Dit laatste heeft zo verkeerd uitgepakt, door een, met alle respect zeer hysterische dochter die plots mijn app's met haar broer Frans* ging delen, app's die alleen in feite voor de dochter waren bedoeld.
Zo ook haar moeder werd van alles tot in details in kennis gesteld.....
Ook bleek dat er een "familie" beraad is geweest ten huize van de moeder waarop ik (!) ben besproken en gevonnist !

Een kleine tussenstap, op zaterdag 8 april, Jolien* en ik naar Den Bosch geweest naar haar zus die een zieke man heeft, een kaarsje in de kathedraal gebrand een bepaald ritueel, licht brengen.....
De zondag daarop, de mooiste en warmste dag van april, samen naar het strand geweest, lekker lui zijn op een strandstoel zitten.
De maandag daarna even een app "leef je nog" iets wat wij dagelijks deden elke morgen.
Toen die dag gewoon weer gaan eten en TV kijken zoals altijd en ook een app gekregen zoals altijd, met het menu, was altijd spannend en heerlijk gemaakt op mijn smaak, ik moet n.l. zoutarm eten....

Toen dinsdag de 11e april daarop, deze dag zal ik nooit meer vergeten, is mijn leven stil blijven staan en vergaan.
Jolien* belde mij op met de mededeling, Harrie ik verbreek onze vriendschap, ik kies voor de kinderen, de kids zijn dik 50 jaar oud en zijn nooit een probleem geweest met mij.
Wij gingen eerder op verjaardagen en evt. andere dagen daar gewoon naar toe, samen!

Ik was geheel van slag, heb getracht nog later contact te krijgen wat totaal niet gelukt is.
Let wel, eerder voorafgaand aan dit volkomen plotselinge telefoontje, ik verbreek onze vriendschap,
niets in die voorliggende dagen ook maar gemerkt of over gesproken, nee ik ben vermoord en mijn hoofd is op het hakblok gelegd.

Tot overmaat van ramp, er kon nog wel meer bij, die dinsdag de 11 april kreeg ik een aangetekend schrijven van de dochter uit Reeuwijk welke begon met "Betredingsverbod".
Een van het Internet afgeplukt iets, wat totaal geen rechterlijke betekenis heeft, maar wel tegen mij gebruikt als ik het maar waagde daar in de buurt te komen zou zelfs de Politie worden gewaarschuwd.....en zou ik een straatverbod krijgen, aldus naar hun eigen zeggen......
En dat tegen mij die men jaren lang kende, of ik een soort "Holleder" ben die even daar ten huize verhaal komt halen.
Niets van dat alles, ik ben totaal geen persoon die ook maar een handgemeen zal zoeken, nooit!

Jolien* die mij totaal geen antwoord meer gaf maar wel mn app heeft gelezen dat mijn leven zo geen zin meer heeft en dat is ook zo, ik heb geen familie meer, mijn 3 zussen zijn eerder overleden, ik ben totaal alleen.
Die heeft wel mijn arts gebeld die mij later belde dat ik moest komen, vanwege mij zelf mogelijk iets aandoen.
Later op de avond de Politie aan de deur, 2 man sterk in vol tenue wilde praten met mij.....
Het begon een beetje op "zieltje" schoonpoetsen te lijken van Jolien*

Een brief naar de dochter geschreven, het zeer ongepaste betredingsverbod weerleggen en het mogelijke eerder verkeerd lezen van mijn app's een excuus aanbieden, het werd niet beantwoord.....
Bij Jolien* aan huis aanbellen om toch maar even contact te kunnen krijgen, daar werd niet open gedaan en ik droop af als een ongewenste hond.
Een brief aan haar zoon geschreven met Frans* wij beide zijn twee oudere mensen die nog veel voor elkaar kunnen betekenen in het leven , elkaar bijstaan wat we altijd al deden, jij en je zus die ver buiten de stad wonen en ook vaak van huis weg zijn, vakantie of elders, ik die jouw moeder direct kan bijstaan wanneer dat nodig is, zeker na haar Tia.
Niets......totaal geen reactie...

Zaterdag, 15 april, op de dag, weer Politie aan mijn deur.....een ouderen woonflat, waar velen nu hun nek verzwikt hebben want ik had weer Politie aan de deur, jawel in vol ornaat, gummiknuppel en wapen en handboeien.....op zak....
Zachtjes schrok ik echt wel, wat had ik nu weer gedaan, meer dan een bekeuring voor te hard rijden is verder nooit meer dan mijn Politie contact geweest.

Wat bleek Jolien* heeft haar wijkagent gebeld en verteld dat ik, Harrie, aan het stalken ben.......
mijn mond viel echt open, drie dagen nadat mij plots de wacht is aangezegd met een kort telefoontje
durft de Politie en Jolien* , mijn proberen contact te maken, één keer aan huis aanbellen en een paar app's sturen dit te benoemen als stalken....

Later gaf de agent toe dat dit wel heel zwaar aangezet was en dat dit zeker GEEN stalken is geweest.
Inmiddels is er, buiten mij om, een Politie dossier over mij aangelegd, waarvan ik schriftelijk heb verzocht hier inzage van te mogen krijgen....welke nog in behandeling is.

Alle leuke eerder afgesproken zaken die wij samen zouden gaan ondernemen zijn afgeblazen,
plaatsen waar wij samen bekend zijn/waren wil ik niet meer komen...., durf ik niet meer.
30 april is haar verjaardag ....

Mijn arts zei nog wel als een schrale troost voor mij, mensen die een Tia hebben gehad zijn sterk beïnvloedbaar, mogelijk is dat een reden van het trieste voorval van jullie.
Inderdaad jullie, ik kan mij er niets bij voorstellen dat Jolien* mijn eerder zo betrokken en lieve vriendin met deze situatie gelukkig is....

Zij heeft hier voor gekozen......met een "dit komt nooit meer goed" elke dag in m'n oren klinkend,
was dit haar "gedag' zeggen.

Mijn advies, ga NOOIT tussen kind en een ouder staan, want zomaar kan alles tegen jou gebruikt worden.
Niets geen zelfmedelijden, wel de zin van het leven totaal kwijt zijn, de glans en eerdere blijdschap is verdwenen, het verleden met veel mooie zaken nog in mijn geheugen, vol pijn, het is over.

Weer voor de derde keer opnieuw beginnen? nee, ik ben echt op en stukgemaakt.

Mijn lieve vrouw zei in haar moeilijkste periode van haar leven:
"Kijk altijd in het licht dan valt de schaduw achter je".

Zo dapper gezegd door die lieve Mart, al lang zo ver weg achter de horizon, ik verlang naar je om bij je te zijn, ik ben klaar hier.
Alles is zinloos geworden......

Naar waarheid opgesteld.
29/04/2017

Harrie


NB: * zijn gefingeerde namen


Anoniem

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 5 - Ik durf hem niet te verlaten

30 jaar samen met iemand met een alcoholverslaving. Waarvan 13 jaar nuchter geweest. laatste maanden hervallen. na weken grote ruzies, discussies is hij weer gestopt met drinken. we hebben nog een studerende dochter thuis van 21 jaar.

We hebben geen relatie meer, praten niet met elkaar, hebben geen gezamenlijke interesses. Maar ik blijf hier...durf niet weg omdat hij niet voor zichzelf kan zorgen..ben bang dat hij de diepte volledig ingaat...

ik zeg dat ik wil scheiden dat ik het niet langer volhoud....hij negeert mij ...hij toont geen interesse, wil nergens naartoe...wie kan mij helpen om hier uit te geraken


Nana

2
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Besta Nana,

Als het jou niet lukt om op eigen kracht uit de relatie te stoppen, kijk dan of je hulp in je omgeving kunt vinden om jou te steunen, bespreek het met je huisarts (die je wellicht kan doorverwijzen) of zoek een therapeut.

Het lijkt erop dat je niet gelukkig bent in je relatie en dat er ook weinig perspectief is op verbetering.

Dit is jouw leven...


Anoniem
Reactie:
Beste Nana,

Ik zit in een soortgelijke situatie en het enige wat mij op de been houdt is steun van vrienden en familie. Veel praten en naar buiten komen met alle strijd die je hebt gehad. D
e enige waar je echt verantwoordelijk voor bent, dan ben jezelf. Het leven met een verslaafde is onmogelijk als je zelf niet mee gaat in zijn wereld.
Er is maar een realiteit bij die persoon mogelijk. Je voelt je dubbel alleen daarom. Je kan je eigen gevoel niet kwijt en de ander zuigt je leeg, omdat hij maar één realiteit heeft is mijn ervaring. Het enige wat je hiermee bereikt is dat er uiteindelijk op je grafsteen komt te staan dat je hem een kans hebt gegeven. Ik kom ook hier niet los van en blijf mijzelf opofferen en heb daarom ook hulp gezocht waarom ik veel te verdraagzaam ben (geweest).

De stap is groot om het allemaal los te laten voor mij en ik hou het heel erg klein door kleine stapjes te zetten die goed zijn voor mezelf. Ik heb geen dertig jaar ervaring maar weet wel hoe immens groot de uitdaging is om de kracht te vinden in jezelf als je door al die jaren heen altijd zo dubbel alleen hebt gevoeld. De enige manier voor mij was al die liefde en aandacht die ik in hem heb gestopt te vinden in mezelf.

Je kan niet alleen uit angst zo lang bij iemand blijven en ik weet zeker dat je genoeg liefde hebt voor een heel weeshuis om dit vol te kunnen houden. Put hier je kracht uit en zoek steun bij mensen die je echt kan vertrouwen. Ik haal ook heel veel steun uit de liefde voor en van dieren.

Door in een deze schadelijke situatie te blijven, hou je zijn (slechte) gedrag in stand en uiteindelijk zal je het onderstpit delven. Mijn ervaring is dat iemand langzaam kiest voor de dood door zo te leven. Durf te leven voor je zelf en ik weet zeker dat je langzaamaan het weg naar het licht zult vinden. Ik kan ook nog steeds niet loslaten maar wil nooit meer terug naar de waanzin en vooral de onveiligheid van het niet mijzelf kunnen zijn. Ik hou mij daarom vast aan het enige wat ik nu wil: rust en ontspanning voor mezelf, mijn omgeving en mijn kind. Hou vol, ik denk aan je. En je staat er echt niet alleen voor.

In mijn familie heb ik al veel mensen moeten verliezen aan deze nare ziekte en ik heb het ook van dichtbij mee gemaakt.
Ik hoop voor jou dat je rust kan vinden om jezelf weer te kunnen zijn. Alleen praten met een therapeut heeft mij niet geholpen. Mijn hond en dingen doen waardoor ik weer in contact ben gekomen met wie ik ben en waar ik voor leef heeft mij weer terug gebracht tot de essentie. Wij zijn allemaal met elkaar verbonden en hebben elkaar nodig. Probeer de verbindingen vast te houden. Met je kind, met vrienden en met alles wat maakt dat je weer mens voelt. Geliefd, maar ook liefde geven, dat is wat ik je graag wil mee geven.

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 6 - Relatie verbreken

ff kort de situatie ik man 56/ vrouw 55/ zoon 15. Ik en mijn vriendin hebben al 16 jaar een relatie, ooit begonnen in een tbs-kliniek . Ik ex-tbsgestelde, zij sociotherapeut. Binnen de kliniek never nooit iets grensoverschrijdends gebeurd, behalve dat we elkaar als mens wel leuk vonden ;). Na het beëindigen van mij tbs maatregel, elkaar wederom gevonden en zijn we gaan samenwonen al snel werd ons zoontje (prematuur) geboren nu inmiddels een gezonde puber van 15jaar. Onze relatie is het beste te omschrijven van het ene uiterste in het andere uiterste. Mede ook door mijn borderline stoornis is het erg lastig voor haar geweest allemaal om onder 1 dak te leven met mij. Liefde en haat liggen dicht bij elkaar. Ook door dat je vervreemd op sommige momenten van elkaar ga je boekje te buiten ipv te investeren vlucht je in de armen letterlijke of figuurlijk van een ander. Ook het social medium facebook/ Instagram/ datingsites apps maakte het er allemaal niet beter op. Het fenomeen Micro-cheating is snel geboren hiermee. We hebben hier beide ons aan schuldig gemaakt , maar ook aan vreemd gaan letterlijk met een ander. Ondanks dat we super veel van elkaar houden is de rek er uit, ga ook niet aan een dood paard trekken maar heb ook geen zin om haar na te trappen!! Op dit moment is het zo dat zij besloten heeft om er een punt achter te zetten, onze levens verwachtingen en visies liggen mijlen ver uit elkaar :). Dit geeft veel frictie en onrust en ontaard in onzinnige ruzies, dit is ook voor onze zoon niet goed!! Ondanks de persoonlijke bijkomende negatieve emoties van kut wijf en hop maar lekker door naar een ander (mijn gedachte nergens op gebaseerd) en de rollercoaster waar je in beland wil ik echt het beste voor haar. Ik wil dat ze haar weg opzoek naar geluk en liefde gewoon kan blijven bewandelen. Ik gun haar een eigen stek, heb ook aangegeven dat ze in ons huidige appartement mag blijven maar begrijpelijk wil ze dat niet. Ik kan me ook voorstellen dat je sommige herinneringen wilt achter laten. Ik wil haar op alle fronten bij staan en helpen, omdat ik geen zin heb voor nog meer onrust in haar hoofd te brengen. Ik weet dat ze angst heeft door mijn verleden dat ik haar iets aan zou gaan doen, maar hoe boos/ heftig en direct ik soms ook kan reageren is dit iets wat mij raakt. Ik heb haar nog nooit geslagen, tuurlijk ik ben een bodybuilder met 125kg spier, dus ja als ik boos wordt is dat intimiderend net Bokito. Maar dat is zo als ik mijn hele leven al primair reageer in bedreigende situaties. Maar zal haar altijd helpen en mijn leven voor haar geven als het nodig zou zijn. Ik weet zoals ik het nu schrijf is het niet zo simpel als in de praktijk. Wie heeft tips of weet of er instanties zijn die zo een proces kunnen begeleiden zodat het voor haar, als voor mij als voor mijn zoon goed is. We zijn nooit getrouwd, hebben wel een samenlevingscontract. Hoor graag van je mvrgr Paco

Paco

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 7 - Moeilijke situatie

Beste
Ik heb een moeilijke situatie. Ik ben ondertussen 4 jaar samen met mijn vriend en de relatie is al sinds het begin moeilijk verlopen. Zelf ben ik een ex-anorexiapatiënte, niet dat dit er veel toe doet, maar het is wel zo dat ik vrij onzeker ben, en ik heb bijna geen vrienden (ik heb het vrij lang en hardnekkig gehad en het heeft mij van mijn 15e tot mijn 25e gekost om er enigszins uit te raken, in die periode verlies je veel, zeer veel). Ik kwam uit een relatie van 2 à 3 jaar, waar ik mij volledig heb laten door 'opgebruiken'. Ik was op na die relatie, had ook een huis gekocht, had heel veel in de relatie geïnvesteerd, maar ik heb er uiteindelijk zelf de stekker uit getrokken, want hij was gewoon echt niet goed voor mij. Een paar maand later ben ik dan in een nieuwe relatie beland. Ik denk uit nood aan iemand, ik stond zo alleen in de wereld, ik werd 30 jaar, mijn vriendinnen (de paar die ik nog heb) waren ondertussen allemaal getrouwd en moeder... Zeer moeilijk en ik denk dat ik gewoon nood had aan iemand. Ik ben zeer zorgzaam en ik val blijkbaar op dergelijke types, dus ik ben toen met mijn huidige vriend begonnen. Dit liep al van in het begin stroef, hij stuurde niet terug, hij toonde vaak geen aandacht, maar ik ben blijven investeren in de relatie. Af en toe heb ik het willen gedaan maken, maar ik had er nooit de moed voor, ik was ondertussen al 31 of 32, we hadden al een vakantie geboekt, het zou wel weer beteren. Ondertussen hebben we dan besloten dat we kinderen willen. Dit liep, gezien mijn verleden, ook niet van een leien dakje. Vruchtbaarheidsbehandelingen etc. Hierbij niet echt zoveel steun ervaren, ik moest het tenslotte wel doen, maar hij ging nooit mee of zo. Nu gestopt ermee, aangezien het uiteindelijk een ander medisch probleem blijkt te zijn, maar er wordt niet meer over gepraat. Ik voel het gewoon niet meer tussen ons. Vaak hebben we wel leuke weekends of avonden, kijken we wat tv, we hebben weinig ruzie, maar ik mis iets. Ik mis het gevoel dat als er mij of hem iets overkomt, dat de ander er onvoorwaardelijk zal zijn. Ik mis dat extraatje, ik ben misschien te romantisch, maar ik voel mij meer broer en zus dan partners. En ik heb het al meerdere keren gezegd, ik heb het zelfs al een paar keer 'gedaan' gemaakt, maar dan praat hij steeds weer alles goed met: en we hebben het toch goed samen en het is toch leuk. En dan twijfel ik weer: de vakantie was inderdaad leuk, gisterenavond was leuk. Maar het gaat over het algemeen gevoel. Ik voel dat dit niet de persoon is die mij gelukkig zal maken, hij vraagt te veel zorg en hij vraagt gewoon te veel van mij (hij is heel vaak negatief, heeft niet vaak zin in iets en die periodes kunnen lang duren) en ik wil gewoon eens iemand die af en toe eens voor mij zorgt, die aandacht heeft voor mij. Ik loop en spring voor iedereen (ik doe dit ook op mijn werk, dus is echt een probleem waar ook ik moet aan werken). En ik voel mij zo alleen. Ik probeer er met vriendinnen over te praten, maar die bekijken mij dan zo'n beetje van: je wordt 33, je zal nu toch echt wel eens moeten aan uw leven beginnen, en die kinderen... En ik voel mij zo schuldig, want ik weet dat hij er dan zo van zal afzien... Ik weet gewoon niet wat ik moet kiezen. Misschien stop ik nu en ben ik binnen 2 jaar echt gelukkig, of misschien stop ik nu en ben ik binnen 2 jaar helemaal alleen en heb ik heel veel spijt. Of misschien doe ik door en is dit wat het zal zijn voor mijn leven... Ik vind dit zeer moeilijk.

Ella

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Voeg zelf een verhaal toe


Wil je ook je hart luchten?


+ Mijn verhaal delen




© Relatietherapeuten.net - relatietherapie en huwelijkstherapie
| Disclaimer | Privacyverklaring | Reviews | Login |