Relatie verbreken

Een paar jaar terug heb ik mijn relatie met E verbroken. Dat is mijn eigen keuze geweest. Toch, zoveel jaar later heb ik daar moeite mee. Niet omdat ik haar terug wil, of omdat ik spijt heb, maar omdat ik het zo moeilijk vind dat ik haar pijn deed. En omdat ik er ook pijn van heb/had.

 

Ook al verbreek je een relatie, wil dat nog niet zeggen dat je niet ook liefdesverdriet hebt. Tenminste zo is dat voor mij.

Na mezelf lange tijd ongelukkig te hebben gevoeld in de relatie, heb ik een aantal maanden geleden de relatie verbroken.

 

Voor haar kwam dit onverwacht en zij verwijt mij dat ik geen fatsoenlijke toelichting heb gegeven. Het klopt dat ik ervoor heb gekozen om geen voorbeelden te noemen, ik heb het gelaten bij dat ik mij ongelukkig ben gaan voelen in de relatie en dat het voor mij niet veilig/vertrouwd voelde om nog verdere feedback te geven.

 

Op eerdere feedback reageerde zij namelijk niet constructief, ik kreeg het net zo hard terug op mijn bordje. Ik heb haar wel laten weten dat ik vind dat zij te weinig kritisch naar zichzelf kijkt, maar ook dat vind zij te abstract.

 

Is een ongelukkig/ongezond gevoel in een relatie voldoende toelichting of is dat inderdaad lomp om het daarbij te laten?

Hoi allemaal,
Ik ben 54 jaar en na 2 x gescheiden te zijn heb ik mijn relatie van 6 maanden verbroken. Hij woonde een uur rijden bij mij vandaan... hij zei vaak zo makkelijk dat hij die en die een mooie vrouw vond en dat hij vroeger verliefd was op Olivia Newton John....ook zei hij dat hij heel veel liefdesverdriet had van een vrouw waar hij 4 maanden wat mee had...dat duurde wel een jaar om er over heen te komen zei hij....kortom: ik voelde me een troostprijsje door al die praatjes van hem en daarom heb ik het uitgemaakt....maar nu mis ik hem enorm want hij was altijd verder wel lief en goed voor me...🙁

We zijn zeven jaar samen geweest. De laatste 2 jaar daarvan kwamen we steeds bij dezelfde discussie uit.

Ik had heel erg het gevoel dat ik bezig was met proberen om iets beter te maken van wat we hadden, terwijl hij alleen maar bezig was met zichzelf. Achteraf gezien was ik mezelf kwijt geraakt omdat ik zo gefocust was op ons en op hem.

Nadat we dus steeds weer terugkwamen bij hetzelfde punt, voelde ik hopeloosheid en tegelijkertijd besefte ik me "ik moet hieruit" en "we moeten onze eigen weg gaan, want we maken elkaar niet meer gelukkig."

Voor mij is het belangrijk dat je in een relatie elkaar sterker maakt en dat je er gelukkig in bent.

Ik was toen nog niet klaar om de relatie te verbreken, maar ik zocht toen een appartement voor mezelf. We besloten eerst om apart van elkaar te gaan wonen. En toen dat gerealiseerd was, toen voelde ik dat dit niet voldoende was en dat we echt los van elkaar moesten zijn.

30 jaar samen met iemand met een alcoholverslaving. Waarvan 13 jaar nuchter geweest. laatste maanden hervallen. na weken grote ruzies, discussies is hij weer gestopt met drinken. we hebben nog een studerende dochter thuis van 21 jaar.

We hebben geen relatie meer, praten niet met elkaar, hebben geen gezamenlijke interesses. Maar ik blijf hier...durf niet weg omdat hij niet voor zichzelf kan zorgen..ben bang dat hij de diepte volledig ingaat...

ik zeg dat ik wil scheiden dat ik het niet langer volhoud....hij negeert mij ...hij toont geen interesse, wil nergens naartoe...wie kan mij helpen om hier uit te geraken

Na een huwelijk van 12 jaar ben ik in een langslepende vechtscheiding belandt. Vervelend voor mezelf, maar meer nog voor mijn kinderen. Ik probeer al 4 jaar mijn hoofd boven water te houden en mijn nieuwe partner heeft me daarin altijd bijgestaan. Altijd proberen het beste te maken uit een hele nare situatie kost veel energie.

Nu ontwikkelt mijn huidige relatie zich zo dat ik me opnieuw gevangen voel. Ik hou veel van mijn partner, maar hij is ook erg bepalend, er is amper ruimte voor "mijn kant van het verhaal". De algehele sfeer is dat ik beter mijn best moet doen of minder moet zeuren als iets stroef loopt. Zolang ik niks aankaart is de relatie gezellig en liefdevol. Dit geeft me veel twijfel, moet ik de dingen waar ik tegenaan loop dan maar laten gaan?

Ik weet niet of ik nog een keer een relatie kan beëindigen, mijn kinderen dat verlies opnieuw aan kan doen, me eenzaam wil voelen en weer bij 0 moet beginnen.

Ik zit momenteel in een relatie van 5 jaar. We hebben laatst een goed gesprek gehad en we zouden aan onze relatie gaan werken.

Ik had het toen over gezonde twijfel en dat is normaal. Momenteel twijfel ik of ik die gezonde twijfel voorbij ben en voor mezelf moet kiezen.

Ik krijg waarschijnlijk promotie op het werk en vertelde hem hier vol enthousiasme over. Hij reageert niet en ik vroeg of hij mij had verstaan. Hij zij ja en verder niets. Ik vroeg daarna of het hem iets interesseerde en zijn antwoord was niet echt. Ik denk dat dit de druppel was.

Ik doe zo mijn best om aan onze relatie te werken maar vergeet hierbij mezelf. Hij wil iets ik pas mezelf aan vind het maar prima.

Ik denk dat ik mezelf kwijt ben en ik het moet beëindigen maar hoe weet ik dat zeker?

Ik had een fijne relatie. In die tijd heb ik de relatie 3 keer verbroken omdat ik twijfelde of dit het was. Mijn gevoel vlakte af en mijn interacties blijven steeds meer uit. Ik heb het dan ook weer uitgemaakt voor de derde keer op een rij.

 

Een dag later had ik al spijt en voel ik mij ziek van liefdes verdriet. Ik mis haar ontzettend. Ik heb dit ook gelijk verteld en ook verteld dat dit mij vaker is overkomen. Heb een therapie afspraak gemaakt om hier aan te werken. Diep van binnen hou ik ontzettend van haar en hadden we een fijne relatie. Het lag dus echt aan mij en mijn hoofd hoe moeilijk ook.

Ik heb haar gevraagd om mij nog een kans te geven maar zij zegt dat ze rust en ruimte wilt en het voor haar afgesloten is.

 

Ze houdt genoeg van haar zelf om niet met zichzelf te laten sollen ( wat ik begrijp) ze geeft aan dat ik eerst aanmijzelf moet werken. Ze zegt dat ze verder gaat met haar leven hoe verdrietig ook en dat als onze liefde bestemd is we elkaar wel weer tegen komen. ( dit laatste geeft mij hoop .maar ik mag daar niet in blijven hangen) ik ben helemaal op van verdriet en heb zo'n spijt.

Ik heb nu 1 jaar een relatie met mijn vriend en we hebben de laatste tijd best veel gedoe. Dit komt door mijn onzekerheid (angstige hechtingstijl waar door ik soms nog al twijfel of hij wel van mij houdt ect.) ik weet dat dit een probleem is en ik krijg hier binnenkort psychologische hulp voor.

Na weer een ruzie gehad te hebben wou mijn vriend graag een pauze omdat hij niet weet hoe wij verder moeten . Hij zei dat het niet definitief is omdat die zo veel van mij houdt. Ik vond dat ik hem die ruimte moest geven dus stemde er mee in. Hij heeft mij vrijdag nog gebeld om te vragen hoe het ging, maar hier door begreep ik het even niet meer wat hij nou precies wou. Dus stuurde ik hem gister avond een appje met de vraag van waarom hij een pauze wilt als hij al weet dat het definitief is.

Hierop zei hij : “Nou ik heb even tijd nodig om voor mezelf alles op een rijtje te zetten. Dat gesprek zei ik dat het niet definitief is en dat ik absoluut open sta om het een kans te geven, daarbij heb ik wel even ruimte nodig om te kijken hoe ik dat eventueel zou willen invullen en of we verder zouden kunnen.”

Dit heeft mij ontzettend verdrietig gemaakt omdat hij zulke verschillende signalen afgeeft. Wat moet ik nou doen en hoe lang moet ik hem de tijd geven? Ik word zo gek van deze onzekerheid.

Na een hele poos getwijfeld te hebben, heb ik de stap genomen om mijn relatie van 5 jaar een break te geven, maar eigenlijk weet ik diep van binnen dat ik zo niet verder kan, en dat ik er een punt achter moet zetten en dat het daar uiteindelijk wel op zal uitdraaien.

Ik ben momenteel 26 jaar, en heb nog een heel leven voor de boeg. Ik heb met mijn vriend de afgelopen 5 jaar lief en leed gedeeld, ons eerste huis gekocht, we hadden zelfs een kinderwens.

Ik twijfelde al langer omdat de aantrekkingskracht vanuit mijn kant verdwenen is, maar ik heb al die tijd mijn twijfels voor mezelf en de buitenwereld weggestopt, in hoop dat ze zouden verdwijnen. Ik dacht: Waarom heb ik aantrekkingskracht nodig als voor de rest alles goed zit? Want zo is het wel, mijn vriend (ex) is echt de aller liefste, beste en leukste persoon die ik ken, maar ik voel het gewoon niet meer.

Afgelopen weekend ben ik een jongen tegen het lijf gelopen, waar ik wel een enorm verlangen voor voelde, waar ik wel graag het bed mee wilde delen, maar wat ik uiteraard niet heb gedaan. Maar waarom voelde ik dit wel voor een wildvreemde en niet voor mijn eigen vriend (ex)?

Ik weet gewoon dat dit niks gaat brengen, en dat ik zo niet gelukkig word. Ik slaap nu voorlopig een paar weken bij mijn ouders, om te ontdekken wat het beste is voor ons beide, en ik voel me zo alleen. Ik voel me zo schuldig tegenover hem, omdat hij boos en verdrietig is, wat ik heel goed begrijp.

Het is een rollercoaster, het ene moment ben ik enorm positief, ben ik blij dat ik de stap eindelijk heb gemaakt en denk ik: Dit is maar tijdelijk, mijn toekomst word echt beter. Het andere moment denk ik: Ik wil hier niet zijn, ik wil naar huis. Terug naar het leven wat ik gewend ben, zonder dat ik deze pijn en eenzaamheid hoef te voelen.

Maar ik weet dat ik niet kan vluchten voor mijn gevoelens, en dit gewoon moet doorstaan....