Tips bij familieproblemen

Natuurlijk nemen ouders in hun eigen gezin, oude geschiedenissen en ervaringen mee. Soms zijn die niet gezond of fijn geweest.
De emotionele relatie stussen gezinsleden zijn echter te herstellen.

Twee patronen komen in getroebleerde gezinnen vaak voor: de ouders zijn heel kritisch geworden op het kind, of ze zijn juist helemaal niet beschikbaar. De kinderen reageren daar op hun beurt weer op door zich terug te trekken of juist herrie te schoppen.

Samen met een coach/therapeut kan onderzocht worden, welke verlangens en behoeften onder het gemopper of de stilte liggen. Wat maakt dat een kind zich is gaan afsluiten voor de ouders? Wat maakt dat een ouder zo fel reageert op het kind?

Door een goede begeleiding wordt beetje bij beetje de houding van ouders en kinderen ‘zachter’, waardoor het voor de gezinsleden makkelijker wordt elkaar (weer) te bereiken. Zo wordt de veiligheid in het gezin vergroot en komen ouders en kinderen dichter bij elkaar.

Ruimte voor alle gevoelens

Het belangrijkste wat je daarvoor als ouder moet leren, is responsief en ontvankelijk te zijn. Dit betekent dat je betrokken bent bij je kind, dat je oog hebt voor wat er in je kind omgaat. Een responsieve ouder laat merken dat hij/zij de zoon of dochter echt ziet. En laat weten dat het kind altijd bij hem/ haar terecht kan.’

In de maanden na de geboorte betekent dat: reageren op huilen door te troosten of voeden. Maar ook vertellen wat het kind ziet: ‘Dat is een hond. Ik zag jou schrikken van het blaffen, dat is best een hard geluid hè.’

En naarmate het kind opgroeit, gaat het over het opmerken van verdriet, van opgetogenheid of boosheid, en het kind helpen die gevoelens te begrijpen. ‘Ik zie dat je met tranen in je ogen thuiskomt. Wil je me vertellen wat er gebeurd is?’ Een responsieve ouder begeleidt het kind zo bij het reguleren van zijn of haar emoties.
Het is erg belangrijk dat er ruimte is voor alle gevoelens van een kind.

"Hoe veilig gehecht je zélf was, bepaalt mede hoe responsief en ontvankelijk je op je eigen kind kunt reageren"
-
Problemen worden niet “opgelost” door spullen te gaan kopen.

Hier wordt het interessant. Want natuurlijk hebben alle ouders de goede bedoelingen om open te staan voor hun kind, ze het beste te geven en er voor ze te zijn. Geen enkele ouder staat op met het idee dat kind vandaag eens even lekker op de huid te gaan zitten.
Of met het idee eens even flink voorbij te gaan aan het gevoel van hun kind, Maar blijkbaar is het moeilijk.

Blijkbaar zijn er zaken die die ontvankelijkheid en responsiviteit in de weg staan. En daarmee komen we aan bij die angsten en onzekerheden uit de geschiedenis van mensen, het begin van dit verhaal; ervaringen die een goede hechting ondermijnen.

Een kind brengt veel bij een ouder teweeg. Zonder het door te hebben, of zonder dat je het wilt, spreken kinderen je eigen behoefte aan erkenning aan, aan waardering, het niet afgewezen willen worden. Als een kind duidelijk iets dwarszit maar het wil er niet over praten, dan kan de vraag opkomen: doe ik het wel goed .. ben ik belangrijk?

Die eigen behoeften, die maken het soms zo lastig om responsief en ontvankelijk te zijn. Om goed contact te houden met je kind, moet je jezelf soms even opzij schuiven. Laten blijken dat je de worsteling gezien hebt, vertellen dat je kind bij je terecht kan, en het vervolgens zelf laten kiezen of en wanneer hetiets vertelt.’

De persoonlijke behoeften van ouders spelen in alle fases op. De lastige dreumes die ouders doet uitroepen: ‘Hij dóét het erom!’

Maar echt, het jonge kind heeft nog geen idee dat een ouder het gevoel krijgt gemanipuleerd te worden.. dat zegt namelijk iets over de behoefte die de ouder zelf heeft. Namelijk om een competente vader of moeder te zijn, die serieus genomen wordt in zijn opvoedpogingen.’

Wat algemeen eigen is aan opgroeiende kinderen: ze verstoren wat ouders in hun hoofd hebben. Dat gaat van “Ik wil niet eten” tot “Ik heb geen zin meer om om negen uur naar bed te gaan omdat jij dat zegt”.

Gaandeweg wordt er steeds meer van ouders gevraagd. En in sommige gezinnen ontwikkelt zich een heel destructief patroon. Waarin bijvoorbeeld de vader zich steeds meer tekort voelde schieten, en dat probeerde te compenseren door controle te houden over zijn kinderen... en te eisen.

Hij kon door zijn eigen gevoel van falen niet meer openstaan voor wat zijn kinderen gezien hun leeftijd nodig hadden: niet een vader die zei wat ze moesten doen, maar een vader die iets meer naast ze ging staan, ze hun gang liet gaan onder de woorden ‘Klop je bij me aan als het niet lukt?’
Dat vraagt inzicht in de eigen (ouder) behoeften

En wat het er natuurlijk niet makkelijker op maakt, is dat kinderen een afwijking of stoornis kunnen hebben die het open en betrokken blijven weleens flink in de weg kunnen zitten. Een kind dat moeite heeft zijn impulsen te bedwingen of ernstig oppositioneel gedrag vertoont, kan zijn ouders af en toe tot wanhoop brengen.

Juist als kinderen opgroeien naar zelfstandigheid kan het flink botsen tussen de behoeften die ouders en kinderen hebben. Het is niet voor niets dat de puberteit altijd de moeilijkste fase wordt genoemd. Alleen gaat dat niet zozeer over de kinderen...

‘Vooral ook met de ouders gebeurt veel in deze fase. Als je veerkrachtig genoeg bent, dan kun je meegroeien met je kind in de puberteit, en ontvankelijk blijven voor wat je kinderen in deze turbulente levensfase nodig hebben.

Maar ben je als ouder zelf soms onveilig gehecht, of niet zo stabiel, dan bestaat het gevaar dat jouw angst of onzekerheid een goed contact in de weg gaat staan. Angstige ouders worden vaak rigide.’
Verbonden zijn komt dan alleen maar verder buiten bereik – wie opgelucht het ouderlijk huis verliet zodra de mogelijkheid zich aandiende, zal dat herkennen.

Vaak dragen ouders hun eigen onvervulde behoeften op hun beurt ook al sinds hun kindertijd met zich mee. Dat maakt duidelijk hoe een goede of minder goede hechting van generatie op generatie kan doorwerken.

Hoe veilig gehecht je zélf was, bepaalt mede hoe responsief en ontvankelijk je op je eigen kind kunt reageren.

Gelukkig toont meer en meer breinonderzoek aan dat dit soort negatieve patronen later in het leven weer ten goede valt te keren.

Een Emotionally focused family therapy (EFFT) biedt daar veel hulp bij.
Wees welkom M@

Wanneer mensen zich melden met een hulpvraag voelen ze zich vaak alleen staan. Vaak komen zij op aanbeveling van iemand anders of worstelen ze met relationele problemen. Naast de erkenning van pijn wrok van het individu en de omstandigheden waarin de cliënt verkeerde, en hier oprecht bij stil te staan, is het de taak van de therapeut om de relationele diepte te horen in het individuele verhaal van de cliënt. De therapeut moet enerzijds het individu erkennen en anderzijds de cliënt haar blik te verbreden naar een ander perspectief. Wat gebeurde er aan de andere kant. "hoe zou mijn moeder het hebben ervaren"? op welke wijze heeft mijn zus gezorgd voor veiligheid. Het inzetten van de meerzijdige partijdigheid is de eerste stap naar afbakening en dialoog

Realiseer je dat je op ieder moment in staat bent om te besluiten dat het bij jou gaat stoppen. Dat het niet zo hoeft te zijn dat die patronen die al bij je ouders en grootouders zichtbaar waren zich ook gaan herhalen in jouw leven of gezin.
Dit besef geeft kracht, kracht die nodig is om te gaan onderzoeken wat het patroon precies is, waar je invloed ligt en hoe je dit kunt gaan aanpakken.

Gun het jezelf. Praat erover met mensen uit je omgeving. Ga taal geven aan je wens.

Groet

In mijn praktijk valt het me vaak op dat familieproblemen "groot" worden wanneer degene die iets te doen heeft, dit achterwege laat/niets doet. Vervolgens gaat degene die eigenlijk niet direct iets zou horen te zeggen (zoals aangetrouwden) dit wel doen. Dit wordt dan niet geaccepteerd.
Zorg dat je helder hebt welke positie je hebt en behoort te hebben in de familie.
Zoek dit uit met een therapeut die hierin geschoold is

Zelf als het goed klikt met je schoonfamilie heb je te maken met cultuurverschillen. Laat staan als het minder klikt.... Cultuurverschillen zijn voor een groot deel onzichtbaar. Het zit alleen in de woordstijl (direct -ontwijkend), de woordkeuze en zelfs in dialect en toonval. Meer nog in 'wat vanzelfsprekend is'. Hoe ga je om met conflicten, hoe stem je af, waarin ga je je eigen gang, hoe vaak ontmoet je familie, hoeveel vrijheid geef je elkaar, etc. Met andere woorden, eigenlijk is niets vanzelfsprekend. De beste wijze van omgang is om bij irritaties je dit ook af te vragen: heeft ook te maken met onze afkomst? Zelfs dan nog: er blijft altijd wat concurrentie tussen de ene partner en de familie van de andere partner.

Een van de grootste triggers voor relatie problemen is niet op 1 lijn staan mbt de opvoeding. Daar ontstaan veel ruzies over. De kunst is om respect te hebben voor elkaars mening en vanuit daar naar de opvoeding te kijken

Bij mijn begeleiding van relaties en gezinnen, werk ik graag met constructieve formats en prikkelend creatief materiaal rond beeldvorming en reflectie. Zo ook 'de persoonlijke gebruiksaanwijzing!'

Het is altijd weer ontroerend én helend om te zien hoeveel warmte en betrokkenheid er vaak nog zit, achter het conflict of de verstrikking.

En het is zo anders om te starten vanuit 'wat er allemaal al/nog is', vanuit de gedeelde positieve geschiedenis en de samen ervaringen van het systeem. Het is zo sterk voor het veranderproces om dit opnieuw in kaart te brengen.
Deze positieve aanpak is afgeleid van de Appreciative Inquiry, een waarderend onderzoek vanuit kracht en liefde, en van daaruit op weg naar verlangen en de gewenste (gedrag)verandering.

Concrete (grote) verbeeldende formats om samen de top van de berg te beklimmen of samen het pad te leggen naar het feestelijke succes moment, brengen constructieve processen en samenwerking op gang in het systeem, die veel heling en energie terug kunnen brengen tussen mensen. Zelfs bij geschonden vertrouwen of kwetsing.

Belangstelling? Maak vrijblijvend die kennismakingsafspraak, wie weet zet het ook jouw relatie / gezin systeem weer op de goede weg...

In therapie maak ik als therapeut altijd een genogram, uit wat voor een gezin kom je, wat weet je van je (groot) ouders, hoe ben je opgevoed, hoe zijn je ouders en grootouders opgevoed. Waar op de wereld komen ze vandaan. Hoe hebben ze elkaar ontmoet? Zijn er intergenerationele thema's. Wat zijn sterke kanten wat zit de kwetsbaarheid. Een genogram geeft zoveel stof tot praten en nadenken en hij kan op zoveel verschillende manieren worden ingezet dat het een enorme bron is van (zelf) kennis.

Als er heftige situaties spelen in gezinnen/families dan denkt men vaak dat het beter is om hier niet over te spreken, om zo nieuwe generaties niet te belasten met wat is geweest. Heel begrijpelijk dat dit gedacht wordt. Niemand wil mensen waar je zielsveel om geeft pijn doen maar we weten dat het niet delen van gebeurtenissen maakt dat ze onbewust doorleven waarmee ze juist heel veel grip krijgen op volgende generaties.

Zoek naar een manier die jou de gelegenheid geeft om het wel te delen waarmee je de invloed op volgende generaties beperkt.

Heb je problemen in de familie? Loop je steeds tegen dezelfde patronen aan? Overweeg eens een familieopstelling. Een mooie manier om patronen bloot te leggen en weer eigen plek in te nemen

Als je elkaar in de rol van ouder/opvoeder niet respecteert en je je partner "verafschuwt" in die rol, ga je elkaar als liefdespartner ook niet meer vinden.
Dus doe wat nodig is eerst, wordt samen goede ouders, een fijn gezin, en dan is er ruimte om aan de liefdesrelatie te werken.

Binnen gezinsstructuren kunnen op momenten oude (traumatische) gebeurtenissen in de weg zitten om opnieuw te verbinden met zowel familieleden als in nieuwe relaties (partners, vriendschappen, collega's).

EMDR kan uitkomst bieden als bepaalde nieuwe situaties oude gevoelens triggeren. Indien er bijvoorbeeld sprake was van geweld in de jeugd kan het zijn dat nieuwe situaties waarin men hun stem verheft al voldoende is om gevoelens te triggeren zoals angst, verdriet of pijn. Vaak hebben deze gevoelens niet perse alleen te maken met de nieuwe gebeurtenis (iemand die schreeuwt), maar triggert deze gebeurtenis oude gevoelens van vroeger.

Een geschoolde EMDR-therapeut kan je hier meer over vertellen.

Belangrijk is om je ouders te nemen, volledig, met alles wat mooi en minder mooi is. Met wat je wel en niet gekregen hebt. Pas wanneer je ze onvoorwaardelijk kunt nemen als jouw ouders zullen er geen issues meer de overhand krijgen in jouw relatie die herleiden naar je familiesysteem.

Soms lijkt het of je niet alleen met je partner samen bent, maar met zijn/haar hele familie met verwachtingen, verplichtingen sympathieën en antipathieën. De loyaliteitsconflicten die dat in een partner relatie kan geven kunnen op de relatie drukken. Toch kunnen juist dit soort conflicten een bron van ontwikkeling zijn in jezelf en met je partner. Want aan wie ben je eigenlijk loyaal en waarom? Wat betekent het om loyaal aan jezelf te zijn?
Thema’s rond grenzen, autonomie, kwetsbaarheid en verbinding kunnen duidelijk worden als je wat aandacht besteedt aan de manier waarop je loyaal bent, of loyaliteit vraagt. Wel is dit vaak een thema waar begeleiding van buitenaf kan helpen om verwikkelingen te verhelderen.

Ik maak met individuen/gezinnen/echtparen vaak een tijdslijn zo ontstaat er ruimte voor het vertellen van verhalen en komt er vaak wat meer inzicht in 'waarom het gaat zoals het gaat'.
Een tijdslijn biedt ruimte voor veel verschillende thema's, niet alleen de pijnlijke gebeurtenissen (verdriet en verlies) maar ook vrolijke gebeurtenissen, verhalen van kracht en liefde krijgen hun plaats.

Om je eigen patroon in een familierelatie te onderzoeken en te veranderen ben je niet afhankelijk van de ander of anderen. Ook los van die ander(en) kan je veel winnen in je eigen innerlijke reacties.

Als je veel bezig bent met je gezin, kinderen, werk, sport enz. dan komt je relatie gemakkelijk in de knel.
Aan je kinderen wil en 'moet' je aandacht geven. Na het werk of in het weekend 'heb je recht op' ontspanning......helmaal waar maar waar blijft je partner en jullie relatie?

Zet tijd voor jullie samen, voor intimiteit ook op je to do-list, dan is de kans dat 'het er niet van komt, moe, geen zin' veel kleiner dan dat je de dagelijkse dingen voor laat gaan. Veel mensen vinden dit niet romantisch, toch werkt het. Succes!

Een relatie hebben betekent vaak niet alleen een relatie met je partner, maar ook met haar/zijn familie. En sommige families zijn close en vragen om loyaliteit. De vraag die helpt als je verstrikt komt te zitten in tegenstrijdige loyaliteiten is: hoe ben ik loyaal aan mezelf? Wat is voor mij belangrijk?
Een duidelijk antwoord op deze vraag helpt je om te onderhandelen met je partner en je (schoon)familie, zodat de keuze om je tijd en energie te delen voorkomt uit een gevoel van innerlijke ruimte en vrijheid.

Gesprek dat over jullie familie gaat!
Je praat waarschijnlijk met je ouders en grootouders over gewone dagelijkse dingen. Neem je wel eens de tijd om te vragen hoe hun jeugd was, hoe hun ouders waren, welke belangrijke gebeurtenissen ze meemaakten?
Ook zonder een echt genogram te maken, kom je dan op patronen in jullie familie, die een licht werpen op relaties. Dat brengt jou verder in je leven.
Maak er een mooi moment van met foto's en verhalen, doe het zolang het nog kan!

Vaak zitten we vast in een patroon van 'oud' gedrag, zonder na te denken heb je het al gedaan als in een reflex. Om echt iets te veranderen kun je in die situaties je oude gedrag onderzoeken en jezelf gaan trainen het niet meer uit te voeren, vraag hier hulp bij want het is echt moeilijk zeker omdat het vaak verbonden is aan 'oude' pijn.
Maar het kan, op je handen zitten en verdragen wat er komen gaat, je komt er door heen!

Sommige thema's waar jij in je relaties mee worstelt, komen voort uit jouw familiegeschiedenis. Jouw ouders, grootouders en ander familieleden worstelen daar wellicht ook mee. Zorg er dus voor dat je weet waar je vandaan komt.

Ben je benieuwd naar meer informatie hierover? Maar heb je geen zin in een informatief boek? Soms geeft literatuur je meer inzicht. Het boek "Een echte moeder" geeft je bijvoorbeeld een mooi portret over moederschap. Ook de boeken van Griet op den Beeck zijn een aanrader als je meer wilt voelen bij familieproblematiek.

Van je eigen familie kun je nog denken als er conflicten zijn 'het is wel mijn moeder, broer, nicht enz.'. Als je in een samengesteld gezin leeft, kan het ingwikkeld zijn. Het kind/de kinderen die jouw tweede (of volgende) partner meebrengt, is niet jouw eigen bloed. Ook al lijkt het goed te gaan, als er gedoe is, zie je vaak dat er kampen ontstaan, die tegenover elkaar staan. Bijv. je man kan het niet hebben als jij kritiek hebt op zijn dochter of jij kunt er niet tegen dat hij zijn regels heeft naar jouw zoon. Wat kan dan helpen?

- Maak van tevoren afspraken over wie de kinderen als eerste aanstuurt.

- Ga niet in de verdediging als zijn kind je afwijst en zegt 'je bent niet mijn moeder', zeg 'dat klopt' maar ik ben wel samen met jouw vader en we leven samen in dit gezin/huis.'

- Maak er samen geen punt van waar de kinderen bij zijn maar bespreek het samen op een rustig moment. Ga niet de strijd aan 'wie heeft gelijk' maar kom tot een gezamenlijk plan. Als dit niet lukt, kijk dan waar jullie wel overeenstemming over hebben.

Veel mensen denken bij relatietherapie aan het typische kibbelende stel op de bank bij de therapeut. Dit kan, maar relatietherapie kan ingezet worden in veel meer situatie en op veel meer manieren dan alleen maar om de romantische liefdesrelatie van de ondergang te redden.
Ik heb vaak gesprekken met ouders en kinderen, broers en zussen en soms met andere familieleden. Ook heb ik ooit eens een hechte vriendschap weer in goede banen mogen leiden. Dat zijn allemaal heel belangrijke relaties in ons leven, en ook daarvoor is relatietherapie geschikt.
Wat betreft de romantische relatie heerst er nog het misverstand dat je altijd in relatietherapie moet gaan met de intentie om de relatie te redden. Maar soms weten mensen helemaal niet of ze dat nog wel willen. Dat kan ook iets zijn om uit te zoeken in therapie. Tevens heb ik met diverse stellen een traject gedaan om de relatie goed af te sluiten. Het kan erg helend zijn om misverstanden op te helderen en oude pijn nog op te ruimen voor je weer alleen verdergaat. Soms leidt dit alsnog tot samen verdergaan, soms niet.
Relatietherapie is een breed begrip.

Je gezin van herkomst, zeker wanneer dit je biologische ouders zijn, kunnen nog een hoop te zeggen hebben in je relatie. Wanneer dat zo is zou je kunnen zeggen dat de navelstreng nog niet goed doorgeknipt is. Het is belangrijk dat je nu een nieuwe tribe vormt met je partner en zorgt dat jullie het goed hebben, Wanneer je familie ervoor zorgt dat er strijd tussen jullie beiden is, is het aan jou of je partner te gaan voor de relatie en je vriendelijk af te sluiten voor meningen en bemoeienissen van buitenaf. Ook al zou familie ergens een punt hebben, het is belangrijk dat jij en je partner nu leren op 1 lijn te staan en er voor elkaar te zijn. Praat met elkaar over de moeilijkheden, zonder familie, en tracht open te staan voor elkaars hart en behoeften en daar zorg voor te dragen ipv het tevreden houden van familie.. Geen makkelijke opgaaf, dus succes hierin!

Bij welk systeem voel jij je thuis?

Je bent geboren in je eerste system, zoals we dat zo mooi noemen in de psychologie. Je had een vader en moeder en misschien wel broertjes en zusjes. In dit gezin heb jij geleerd hoe de wereld in elkaar zit en hoe je je as mensen tot elkaar verhoudt. Dit kunnen mooie warme lessen en voorbeelden zijn geweest of je maakt je in je pubertijd los van dit systeem met het idee dat je het later zelf echt anders gaat doen.

Je losmaken van je ouderlijk huis en gezin is een heel belangrijk proces.

Op een gegeven moment creëren de meeste mensen hun eigen systeem. Je vind een partner waarmee je oud wilt worden en wellicht hebben jullie nu samen zelf kinderen.

De grote vraag is nu wat jij ziet als jouw "Thuis". ga je nog naar huis en bedoel je daarmee je ouders? Of je eigen huis met jouw gezin. Wat staat voor jou nu op nummer 1 en hoe los ben je van de invloed die je ouders nu nog op jouw en je gezin hebben?

Als je heel eerlijk moet concluderen dat je eigenlijk nog niet echt los van ze bent is het goed om hiermee aan de slag te gaan.

Naast soms hele vast rollen hebben familie systemen net als personen ook een (of meerdere) ontwikkeltaak(en). Veelal gebeurt het dat er al over een aantal generaties bepaalde opvattingen zijn, bijvoorbeeld: ‘je mag nooit schulden hebben’. Er is dan in het verleden ooit iets gebeurd, waardoor deze opvatting is ontstaan.

In dit voorbeeld kan het leven deze verstarde opvatting dan uitdagen doordat een familielid noodgedwongen geld moet lenen. Dit brengt dan veel spanningen in een familie omdat men dit (nieuwe) gedrag als bedreigend ervaart.

Ontwikkeltaken kunnen dan zijn om weer (levens)vertrouwen te ontwikkelen aan de medemensen waarvan men het geld leent. Het kan ook nodig zijn om meer te leren over wat geld is en hoe het als kracht eigenlijk werkt. Of leren hoe het is om van een ander afhankelijk te zijn en verantwoording af te moeten leggen over de eigen waarden en het bijbehorende gedrag.

Kortom: wanneer vast familiepatronen en -waarden gaan knellen kun je daar veel levenslessen aan leren. Helpend is om met elkaar te bespreken wat je anders wilt, waarom en hoe je dit aan gaat pakken. Hierdoor maak je oud gedrag bewust en kun je gaan aanpassen.
De wrijving in een familiegroep kan daarmee aanleiding geven voor een levendige en prettige (familie)verandering die iedereen ruimte geeft.

(Bijna) Iedereen krijgt van tijd tot tijd met spanningen of problemen in de familiesfeer te maken. Dat is vervelend, maar het helpt je om het als een kans te zien om elkaar beter te leren kennen en bovenal om jezelf verder als persoon te ontwikkelen.

In een familiegroep heeft ieder lid een specifieke rol, die soms een leven lang mee gaat. Wanneer de jaren verstrijken hebben veel mensen de (soms verborgen) behoefte om het keurslijf van deze rol te verlaten, of zich los te maken van de beperking van de rol van de ander. Dit is een natuurlijk gegeven: leven is verandering, dus ook familiepatronen moeten veranderen, anders is het ‘dood in de pot’.

Het vraagt wat moed en wakkerheid, maar je kunt de verhoudingen veel fijner maken door het gesprek met elkaar aan te gaan over hoe je het nu ervaart en wat je anders zou willen en hoe.

Relatietherapie is er niet alleen voor koppels, maar ook de relatie tussen ouder en kind leent zich goed voor deze vorm van hulp. Om de onderlinge dynamiek te verbeteren. Dit is goed mogelijk als 'het kind' in deze al een (jong) volwassene is.

Wijsheid is geboden in familiezaken. Soms spelen er jarenlange vetes waarmee gekwetste mensen elkaar het leven zuur maken. Zorg dat familiezaken niet tussen jou en je partner in komen te staan. In vele families is het niet mogelijk dit openlijk en op een goede manier te bespreken omdat ieder vanuit zijn eigen gekwetste gevoelens reageert. Je zult samen met je partner een oplossing moeten vinden. Hierbij sta je samen tegenover je familie.

Partners kunnen heen en weer geslingerd worden tussen hun solidariteit met de eigen familie en hun geliefde.

Zet het belang van je partner op de eerste plaats. Dat houdt in dat je je partner te allen tijde verdedigt tegenover jouw familie. Wees een ridder en trek je zwaard. Wanneer familieleden nare dingen zeggen over je partner is het belangrijk dat je je partner niet openlijk afvalt maar steunt. Blijf wel fatsoenlijk. Je zwaard trekken betekent niet dat je erop in moet hakken.

Veel problemen komen doordat familie kritiek heeft op de partner en/of de partner kritiek op de schoonfamilie. Dan helpt het om te beseffen dat het enige wat je hoeft te doen is elkaar te aanvaarden.
Elke familie heeft zijn eigen 'cultuur' : eigen regels, humor, waarden, etc. Die verander je niet zomaar. Om als partners goed met de schoonfamilie en andersom om te kunnen gaan, is het belangrijk om respectvol te blijven. Accepteer verschillen en accepteer dat diegene hem of haar als partner heeft gekozen. Mopper niet op de ander en veroordeel de ander niet.
Sommige partners willen heel graag geaccepteerd worden en gaan hard werken om hun plek in de familie te verdienen. Dat kan averechts werken. Misschien is het een te groot doel om vrienden te worden; Je hebt elkaar te accepteren als familie.

KINDEREN

Liefdespartners die bij mij in relatietherapie zijn, geven vaak aan dat de kinderen er naar hun idee geen last van hebben. En dat is nu juist wat mij zorgen baart.

Kinderen zijn namelijk altijd loyaal aan hun ouders en zullen zich hier niet snel in uiten. Ze voelen wel degelijk de gespannen sfeer, ongemakkelijke stiltes of zijn getuige van fysiek en/of mentaal geweld. Vaak met alle gevolgen van dien.

Welk voorbeeld geven jullie als ouders/samengesteld gezin? Denk aan:
- Nooit samen knuffelen, zoenen of lachen.
- Niet praten over gevoelens of interesse in elkaar tonen en doen alsof alles "normaal" is.
- Geen respect naar elkaar tonen (of je nu samen bent of al gescheiden).

Gun het jezelf, maar vooral de kinderen. Zij vragen niet om deze situatie en verlangen naar onvoorwaardelijke liefde, rust en duidelijkheid. Welk voorbeeld geef jij en wat wil je doorgeven aan je kinderen? Op een dag gaan zij namelijk ook een relatie aan...

Luisteren naar je familieleden is belangrijk.
Neem je de tijd om naar mensen in je familie te luisteren?
Soms willen wij graag iets kwijt of een luisterend oor en als dat er is, is dat zeker leuk. Maar we moeten ook in het oog houden of wij wel de tijd en moeite nemen om naar anderen te luisteren. Goed luisteren betekent even de ander de ruimte te geven en zonder oordeel of onderbreking iemand zijn of haar verhaal laten doen.

Plak je weleens mensen een etiket op? Soms hebben we een idee in ons hoofd hoe iemand is en houden eraan vast.
Als we in ons gezin aan bepaalde labels blijven vasthouden geven ons en de ander niet de kans om met veranderingen mee te groeien.
Blijf er even bij stil staan welke kwaliteiten mensen in je gezin hebben en welke eigenschappen je waardeert. Misschien wordt je positief verrast als je open staat voor nieuwe ervaringen.

Probeer eens in een gesprek met een lid van je gezin goed te luisteren en te laten zien dat je goed heb geluisterd.

Bijvoorbeeld doordat je in je eigen woorden even herhaalt wat de ander heeft gezegd.

Hierdoor kunnen eventuele misverstanden uit de weg worden geruimd en in elk geval heeft je gesprekspartner de zekerheid dat hij of zij is gehoord.

Delegaten ofwel opdrachten die wij meekrijgen uit ons gezin van herkomst kan de verbinding met je levenspartner in de weg zitten.

Delegaten kunnen vb. verwachtingen zijn van ouders die vooral bepaald worden door de behoeften van de ouders, waarbij onvoldoende rekening wordt gehouden met het kind en zijn ontwikkelingsopdrachten.

Eenmaal volwassen, kan het zijn dat de delegaten van de ouders nog steeds doorwerken en dat ondanks de volwassenheid het niet lukt om samen met je levenspartner nieuwe legaten te maken ofwel de delegaten omzetten naar legaten.

Voorbeelden die mensen als delegaat kunnen meenemen; als je sterk bent dan red je het, emoties laten zien is een teken van zwakte. Of ik moet altijd beschikbaar zijn voor mijn ouders, anders ben ik geen goede zoon of dochter. Of tijdens kerst moeten we thuisblijven omdat er familie langs kan komen etc.

In een relatie kan een delegaat in de weg zitten. Kijkende naar het voorbeeld: ‘Ik moet altijd beschikbaar zijn voor mijn ouders’ kan het zijn dat je partner (de gekozen relatie) het hier niet mee eens is en dat dit voor de nodige spanningen zorgt.

In contextuele therapie wordt vanuit de context gekeken naar delegaten die verbinding met jezelf en de belangrijke ander in de weg zitten. De contextuele therapeut ondersteunt in het zoeken en aangaan van het vinden van draagvlak voor nieuwe legaten. Dat wat verbindend is voor wat jij mee wilt geven aan jezelf en aan de ander.

Voor alle vaders en moeders die hun kinderen liefhebben en laten opgroeien in vrijheid en onvoorwaardelijke liefde.

Kinderen willen altijd erkenning van de ouders. In mijn praktijk bemerk ik vaak dat hier oude pijn zit. Het niet gezien/erkend worden of onvoorwaardelijk liefde uit hun jeugd gemist hebben.

Deze oude pijn (vaak onbewust) kan nadelige effecten hebben op je relatie. Je reageert vanuit uit oude emoties die niet van je partner zijn en zo kan het zijn dat je relatie onder druk komt te staan.

Het kan helpen om daar eens naar te kijken, om zo vanuit zelfinzicht rust en stabilieit te krijgen in je relatie. Je bent welkom, alleen of samen.

Loyaliteit: een niet te ontkennen, onvervangbare band.

Vanaf het moment dat het kind het lichaam van de moeder verlaat, staan ouders en kind voor de vraag hoe na de fysieke scheiding, de psychologische en sociale scheiding vorm kan worden gegeven...en wel op zo'n manier dat de band tussen de generaties in stand blijft.

Iedere ouder kent wel de intense emotionele ervaring van deze loyaliteit. Ieder kind kent wel deze intense ervaring ten aanzien van zijn ouders.

Loyaliteit zoals wij die ervaren is niet vrijblijvend. Ze is gebaseerd op ervaren vertrouwen.

In de gezonde situatie ervaart het kind dat het kan vertrouwen op zijn ouders. Wanneer dit vertrouwen te weinig aanwezig is heeft een kind weinig mogelijkheden om zelfvertrouwen te ontwikkelen.

Kinderen die de ervaring hebben dat hun ouders onbetrouwbaar bleken te zijn, hebben de diepgewortelde ervaring op te groeien in een gevaarlijke wereld.

Vaak hebben ze een verbluffend vermogen ontwikkeld om zich aan te passen aan wisselende omstandigheden, maar missen ze zelf de betrouwbaarheid die nodig is voor gezond psychisch functioneren.

Over het algemeen geldt echter dat de negatieve effecten van onbetrouwbaarheid pas gaan gelden wanneer ouders 'betrouwbaar in hun onbetrouwbaarheid' blijken te zijn.