Dit samengestelde gezin heeft behoorlijk wat te dragen in hun huidige situatie. Veel van wat er speelt, ligt niet eens zozeer tussen hen beiden, maar vindt zijn oorsprong in hun verleden. Zo heeft zij ooit meegemaakt dat de vader van haar kinderen plotseling vertrok. Zonder waarschuwing, zonder dat ze doorhad dat het niet goed zat.
Hij krijgt in alles zijn zin
In haar huidige relatie, die inmiddels al jaren duurt, is ze geneigd hem in alles zijn zin te geven. Puur om de relatie goed te houden. De angst dat ook hij haar zal verlaten zit diep.
Tegelijkertijd kan hij, als het schuurt, behoorlijk fel reageren. Zeker wanneer zij blijft aandringen om dingen uit te praten. Dan is het voor hem klaar en roept hij al snel: “Als het zo moet, dan ga ik wel weg!”
Pure hopeloosheid
Wanneer ik hem vraag of hij dat op zulke momenten ook echt meent, zegt hij direct van niet. “Nee, natuurlijk niet. Ik ben dan gewoon helemaal hopeloos.”
Natuurlijk zou het beter zijn als hij dat niet zegt, maar laten we eerlijk zijn: wie zegt er nooit iets waar hij later spijt van heeft? We zijn tenslotte geen heiligen.
Kinderen met ernstige problemen
Haar kinderen kampen met de nodige problematiek, wat niet uit het niets komt. Haar zoon redt zich nog redelijk, maar haar dochter heeft een ernstige vorm van anorexia nervosa en worstelt met de wens om er niet meer te zijn. Dat is enorm zwaar, voor iedereen. Ze doen wat ze kunnen, maar dit is niet iets wat je zomaar oplost.
Wat wil jij zelf?
In de gesprekken richt ik me vooral op haar: wat wil jíj eigenlijk?
Dat vindt ze spannend, maar ze gaat het wel doen. En wat blijkt? Het werkt.
Ze spreekt zich uit, hij blijkt prima met wat tegengas om te kunnen gaan, en nu hij zich bewust is van de impact van zijn woorden, kiest hij zorgvuldiger wat hij zegt.
Hij krijgt in alles zijn zin
In haar huidige relatie, die inmiddels al jaren duurt, is ze geneigd hem in alles zijn zin te geven. Puur om de relatie goed te houden. De angst dat ook hij haar zal verlaten zit diep.
Tegelijkertijd kan hij, als het schuurt, behoorlijk fel reageren. Zeker wanneer zij blijft aandringen om dingen uit te praten. Dan is het voor hem klaar en roept hij al snel: “Als het zo moet, dan ga ik wel weg!”
Pure hopeloosheid
Wanneer ik hem vraag of hij dat op zulke momenten ook echt meent, zegt hij direct van niet. “Nee, natuurlijk niet. Ik ben dan gewoon helemaal hopeloos.”
Natuurlijk zou het beter zijn als hij dat niet zegt, maar laten we eerlijk zijn: wie zegt er nooit iets waar hij later spijt van heeft? We zijn tenslotte geen heiligen.
Kinderen met ernstige problemen
Haar kinderen kampen met de nodige problematiek, wat niet uit het niets komt. Haar zoon redt zich nog redelijk, maar haar dochter heeft een ernstige vorm van anorexia nervosa en worstelt met de wens om er niet meer te zijn. Dat is enorm zwaar, voor iedereen. Ze doen wat ze kunnen, maar dit is niet iets wat je zomaar oplost.
Wat wil jij zelf?
In de gesprekken richt ik me vooral op haar: wat wil jíj eigenlijk?
Dat vindt ze spannend, maar ze gaat het wel doen. En wat blijkt? Het werkt.
Ze spreekt zich uit, hij blijkt prima met wat tegengas om te kunnen gaan, en nu hij zich bewust is van de impact van zijn woorden, kiest hij zorgvuldiger wat hij zegt.
