Ken je die Rolo-reclame waarin een jongetje een olifant plaagt … en diezelfde olifant hem jaren later terugpakt?
Het is grappig bedoeld. Maar het laat precies zien hoe geheugen werkt.
Dit speelt ook in relaties - er is ook een olifantengeheugen binnen relatie patronen.
Dit verklaart waarom relatie(gedrag)verandering vaak al vastloopt -voordat zij goed en wel begint
Veel partners denken dat het vastloopt op hardnekkig gedrag. In werkelijkheid loopt het vast op geheugen.
Niet op wat de ander vandaag doet, maar op wat jij je herinnert. Van eerdere soort gelijke momenten.
Van (liefdes)ervaringen die kwamen en gingen. Van besluiten die rationeel klopten, maar emotioneel schade aanrichtten. Dat geheugen is geen ruis. Het is een actief systeem dat dagelijks bepaalt wat je (nog) wel en wat niet doen.
Wie dit onderschat, overschat het realistische verandervermogen.
Verandering faalt zelden op inhoud
In gesprekken met relaties hoor ik vaak hetzelfde patroon.
De intentie is helder en positief. De afspraken zijn aangescherpt. Rollen en verantwoordelijkheden zijn duidelijk. En toch gebeurt er minder (nieuws) dan verwacht...
En de reflex blijft voorspelbaar.
Er is (mentale) weerstand. De geschiedenis remt.
Maar als je beter kijkt, zie je dat partners niet reageren op de huidige verandering. Ze reageren vooral op eerdere ervaringen, die niet goed zijn afgelopen. Ze verwachten iets van de ander, zonder uitleg. Op die momenten beloven ze samenwerking, maar teleurstelling verschijnt. Gedrag creëert afstand, waar nabijheid nodig is. Het brein lis niet vergeten... zeker als het pijn deed.
Eerdere ervaringen zijn geen toevalligheden maar worden stuurmechanismen
Relatie kennen vaak verhalen die steeds terugkeren.
Over verwachtingen en aannames die vertellen hoe het hier eigenlijk écht gaat. Over wat je beter niet kunt zeggen of over teleurstelling en beschadigd vertrouwen. Over alles dat eerder teleurstelling bracht..
Deze verhalen worden 'self-forfilling prophecy' en vormen het informele besturingssysteem van de relatie. Ze bepalen de uitkomst maar ook het risicogedrag, initiatief en effectieve samenwerking.
Feitelijke correctie verandert daar weinig aan. Want geloof en eigen betekenis wint het van feiten.
Mensen blijven vertellen wat niet erkend is. Zolang ervaringen geen plek hebben gekregen, blijven ze manifesteren. Niet om lastig te zijn, maar omdat het systeem nog geen afronding kent.
Energie en vertrouwen-verlies ontstaat dus niet door het praten over het verleden, maar door het ontbreken van erkenning ervan.
Toekomstgerichtheid en écht verder kunnen gaan, is geen startpunt maar een resultaat Écht geloven in een aantrekkelijk toekomstbeeld dat partners meeneemt naar een positieve toekomst.
In ervaringen met een zwaar verleden werkt dat zelden zomaar.
Niet omdat mensen tegen de toekomst zijn, maar omdat zij zich niet herkennen of vertrouwen in de verwachting van het vertrekpunt. Een toekomst die geen relatie heeft met wat mensen hebben meegemaakt, wordt ervaren als onbetrouwbaar.
Pas wanneer het verleden expliciet is erkend, ontstaat ruimte om vooruit te kijken. Dan verschuift gedrag van defensief /wantrouwen naar constructief zijn. Niet door overtuiging, maar door aansluiting.
Vertrouwen ontstaat pas wanneer mensen voelen dat hun geschiedenis gezien wordt.
Partners die de moed hebben om het verleden van de ander serieus te nemen, bereiken een nieuwe verbinding en kansen.
Niet door het eens te zijn of mee te lijden met alles wat er is gebeurd, maar door te laten zien dat zij begrijpen waarom de ander doet wat ie doet en uit te nodigen iets nieuws te proberen.
Dat vraagt vertraging voordat versnelling mogelijk wordt.
Het olifantengeheugen is geen probleem maar een gegeven
Mensen vergeten misschien veel, maar ze vergeten zelden wat pijn deed. Dat geheugen kun je negeren, maar dan stuurt het ondergronds.
Of je kunt het erkennen, en het benutten als richtinggevend kompas. Échte verandering binnen de relatie begint dan niet met gedrag, maar met betekenis. Niet met interventies, maar met begrip. Niet met tempo, maar met geduld en inleving.
Wie dat serieus neemt, ontdekt dat verschillen en moeite geen rem hoeven te zijn. Het is een gevolg. Van alles wat eraan voorafging.
Neem elkaar daarin mee en dan kan de verandering écht tot nieuwe sfeer en gedrag leiden in je relatie.
Het is grappig bedoeld. Maar het laat precies zien hoe geheugen werkt.
Dit speelt ook in relaties - er is ook een olifantengeheugen binnen relatie patronen.
Dit verklaart waarom relatie(gedrag)verandering vaak al vastloopt -voordat zij goed en wel begint
Veel partners denken dat het vastloopt op hardnekkig gedrag. In werkelijkheid loopt het vast op geheugen.
Niet op wat de ander vandaag doet, maar op wat jij je herinnert. Van eerdere soort gelijke momenten.
Van (liefdes)ervaringen die kwamen en gingen. Van besluiten die rationeel klopten, maar emotioneel schade aanrichtten. Dat geheugen is geen ruis. Het is een actief systeem dat dagelijks bepaalt wat je (nog) wel en wat niet doen.
Wie dit onderschat, overschat het realistische verandervermogen.
Verandering faalt zelden op inhoud
In gesprekken met relaties hoor ik vaak hetzelfde patroon.
De intentie is helder en positief. De afspraken zijn aangescherpt. Rollen en verantwoordelijkheden zijn duidelijk. En toch gebeurt er minder (nieuws) dan verwacht...
En de reflex blijft voorspelbaar.
Er is (mentale) weerstand. De geschiedenis remt.
Maar als je beter kijkt, zie je dat partners niet reageren op de huidige verandering. Ze reageren vooral op eerdere ervaringen, die niet goed zijn afgelopen. Ze verwachten iets van de ander, zonder uitleg. Op die momenten beloven ze samenwerking, maar teleurstelling verschijnt. Gedrag creëert afstand, waar nabijheid nodig is. Het brein lis niet vergeten... zeker als het pijn deed.
Eerdere ervaringen zijn geen toevalligheden maar worden stuurmechanismen
Relatie kennen vaak verhalen die steeds terugkeren.
Over verwachtingen en aannames die vertellen hoe het hier eigenlijk écht gaat. Over wat je beter niet kunt zeggen of over teleurstelling en beschadigd vertrouwen. Over alles dat eerder teleurstelling bracht..
Deze verhalen worden 'self-forfilling prophecy' en vormen het informele besturingssysteem van de relatie. Ze bepalen de uitkomst maar ook het risicogedrag, initiatief en effectieve samenwerking.
Feitelijke correctie verandert daar weinig aan. Want geloof en eigen betekenis wint het van feiten.
Mensen blijven vertellen wat niet erkend is. Zolang ervaringen geen plek hebben gekregen, blijven ze manifesteren. Niet om lastig te zijn, maar omdat het systeem nog geen afronding kent.
Energie en vertrouwen-verlies ontstaat dus niet door het praten over het verleden, maar door het ontbreken van erkenning ervan.
Toekomstgerichtheid en écht verder kunnen gaan, is geen startpunt maar een resultaat Écht geloven in een aantrekkelijk toekomstbeeld dat partners meeneemt naar een positieve toekomst.
In ervaringen met een zwaar verleden werkt dat zelden zomaar.
Niet omdat mensen tegen de toekomst zijn, maar omdat zij zich niet herkennen of vertrouwen in de verwachting van het vertrekpunt. Een toekomst die geen relatie heeft met wat mensen hebben meegemaakt, wordt ervaren als onbetrouwbaar.
Pas wanneer het verleden expliciet is erkend, ontstaat ruimte om vooruit te kijken. Dan verschuift gedrag van defensief /wantrouwen naar constructief zijn. Niet door overtuiging, maar door aansluiting.
Vertrouwen ontstaat pas wanneer mensen voelen dat hun geschiedenis gezien wordt.
Partners die de moed hebben om het verleden van de ander serieus te nemen, bereiken een nieuwe verbinding en kansen.
Niet door het eens te zijn of mee te lijden met alles wat er is gebeurd, maar door te laten zien dat zij begrijpen waarom de ander doet wat ie doet en uit te nodigen iets nieuws te proberen.
Dat vraagt vertraging voordat versnelling mogelijk wordt.
Het olifantengeheugen is geen probleem maar een gegeven
Mensen vergeten misschien veel, maar ze vergeten zelden wat pijn deed. Dat geheugen kun je negeren, maar dan stuurt het ondergronds.
Of je kunt het erkennen, en het benutten als richtinggevend kompas. Échte verandering binnen de relatie begint dan niet met gedrag, maar met betekenis. Niet met interventies, maar met begrip. Niet met tempo, maar met geduld en inleving.
Wie dat serieus neemt, ontdekt dat verschillen en moeite geen rem hoeven te zijn. Het is een gevolg. Van alles wat eraan voorafging.
Neem elkaar daarin mee en dan kan de verandering écht tot nieuwe sfeer en gedrag leiden in je relatie.
