Het stel woonde sinds kort samen. Moeder had 3 kinderen uit een vorige relatie. De vader van de kids was niet in beeld. Moeder en de kinderen hadden een manier van leven gevonden waar iedereen zich goed bij voelde.
Maar toen kwam de nieuwe partner. Het werd geweldig, moeder was verliefd en voelde zich gedragen. Zij was niet langer meer degene die alle volwassen taken moest vervullen. Zij kon haar zorgen met hem delen.
Het sprookje
Ze bouwden samen een nieuwe woning, en trokken hier in, kochten nieuwe spullen en toen kon hun echte geluk beginnen….. Meneer had echter geen kinderen en was zuinig op zijn spullen. Hij was niet gewend dat kinderen er niet op letten dat de vloerbedekking vies wordt en begon zich steeds vaker te ergeren.
Toen hij bij thuiskomst haar dochter aantrof springendop het gloednieuwe bankstel ontplofte hij: het meisje liep huilend naar boven en even later tegen moeder: “Die kinderen van jou!! Je hebt ze niks bijgebracht!” foeterde hij. Ineens kwam alle ergernis van enkele weken eruit.
Neurotisch
Moeder sprong als een leeuwin voor haar kinderen, want niemand kwam aan haar kinderen…: “ Je bent hun vader niet, jij hoeft ze niet af te blaffen, ik kan ze zelf wel opvoeden, jij hebt er niks over te zeggen!” En wàt hij ook zei of deed, ze luisterde niet, verdedigde haar kinderen met alles wat hij zei en ze noemde hem een idioot omdat hij zo “overdreven neurotisch” (zoals ze dat zei) met zijn spullen omging.
Hij werd steeds bozer en ging steeds meer dingen opnoemen die haar kinderen “fout” deden en toen sprong haar zoon ertussen: “je hoeft niet zo lelijk te doen tegen mijn moeder, hufter!” schold hij. Moeders vriend haalde aan en wilde de jongen slaan, toen moeder ertussen sprong en haar vriend een klap gaf.
Herkenbaar maar oplosbaar
’s Avonds zaten ze verslagen op de bank. Hoe had het zo kunnen lopen? Ze wilden het uitpraten maar steeds liepen de emoties weer op. Herkenbaar??? En toch zijn er manieren om hier uit te komen en over te praten.
Maar toen kwam de nieuwe partner. Het werd geweldig, moeder was verliefd en voelde zich gedragen. Zij was niet langer meer degene die alle volwassen taken moest vervullen. Zij kon haar zorgen met hem delen.
Het sprookje
Ze bouwden samen een nieuwe woning, en trokken hier in, kochten nieuwe spullen en toen kon hun echte geluk beginnen….. Meneer had echter geen kinderen en was zuinig op zijn spullen. Hij was niet gewend dat kinderen er niet op letten dat de vloerbedekking vies wordt en begon zich steeds vaker te ergeren.
Toen hij bij thuiskomst haar dochter aantrof springendop het gloednieuwe bankstel ontplofte hij: het meisje liep huilend naar boven en even later tegen moeder: “Die kinderen van jou!! Je hebt ze niks bijgebracht!” foeterde hij. Ineens kwam alle ergernis van enkele weken eruit.
Neurotisch
Moeder sprong als een leeuwin voor haar kinderen, want niemand kwam aan haar kinderen…: “ Je bent hun vader niet, jij hoeft ze niet af te blaffen, ik kan ze zelf wel opvoeden, jij hebt er niks over te zeggen!” En wàt hij ook zei of deed, ze luisterde niet, verdedigde haar kinderen met alles wat hij zei en ze noemde hem een idioot omdat hij zo “overdreven neurotisch” (zoals ze dat zei) met zijn spullen omging.
Hij werd steeds bozer en ging steeds meer dingen opnoemen die haar kinderen “fout” deden en toen sprong haar zoon ertussen: “je hoeft niet zo lelijk te doen tegen mijn moeder, hufter!” schold hij. Moeders vriend haalde aan en wilde de jongen slaan, toen moeder ertussen sprong en haar vriend een klap gaf.
Herkenbaar maar oplosbaar
’s Avonds zaten ze verslagen op de bank. Hoe had het zo kunnen lopen? Ze wilden het uitpraten maar steeds liepen de emoties weer op. Herkenbaar??? En toch zijn er manieren om hier uit te komen en over te praten.
