Als een van de partners in een samengesteld gezin geen kinderen heeft kan er soms een nieuwe kinderwens ontstaan. Soms bij beiden, soms slechts bij één van de partners.
Het kan heel soepel verlopen maar het kan ook conflicten geven: de man vindt het soms wel goed zo, heeft al kinderen uit een vorige relatie en hoeft niet zo nodig.
Toch kan men zich lelijk vergissen hoe moeilijk en ingewikkeld dit allemaal is. Kinderen van de andere partner kunnen zich in eerste instantie verzetten (of de ex-partner). Maar ook voelt de nieuwe moeder iets heel anders voor haar eigen kindje dan voor de kinderen van haar partner, óók als ze heel veel om zijn kinderen geeft. Meestal vinden kinderen het heel leuk om een klein zusje of broertje te krijgen.
Een zwangerschap is lichamelijk zwaar voor de aanstaande moeder. En als er dan nog problemen zijn met de ex-partner over omgangsregeling met zijn kinderen ligt overbelasting op de loer. Voor deze vader zijn zijn kinderen nooit teveel: hij ziet ze vaak veel minder dan voorheen sinds de scheiding dus hoe vaker ze er zijn hoe liever hij het heeft….
De belangen van de vader zijn dus anders dan de belangen van zijn nieuwe partner. De nieuwe partner vindt de kinderen leuk, maar soms ook wel vreselijk druk. En als je al minder slaapt, last hebt van je rug (en niet te vergeten de hormonen), dan kan het allemaal teveel worden. Zelfs zodanig dat de kinderen van de partner haar teveel worden.
En soms missen de bestaande kinderen hun aandacht van papa als de kleine spruit de aandacht opeist. De nieuwe partner kan soms het gevoel hebben dat hun kindje minder meetelt als zijn kinderen er zijn, of dat zij als partner dan op achterstand staat.
Vaak realiseert men zich dit soort dingen onvoldoende vooraf, en leidt dit tot problemen. Deze kunnen worden opgelost als je hierover op een goede manier communiceert.
Het kan heel soepel verlopen maar het kan ook conflicten geven: de man vindt het soms wel goed zo, heeft al kinderen uit een vorige relatie en hoeft niet zo nodig.
Toch kan men zich lelijk vergissen hoe moeilijk en ingewikkeld dit allemaal is. Kinderen van de andere partner kunnen zich in eerste instantie verzetten (of de ex-partner). Maar ook voelt de nieuwe moeder iets heel anders voor haar eigen kindje dan voor de kinderen van haar partner, óók als ze heel veel om zijn kinderen geeft. Meestal vinden kinderen het heel leuk om een klein zusje of broertje te krijgen.
Een zwangerschap is lichamelijk zwaar voor de aanstaande moeder. En als er dan nog problemen zijn met de ex-partner over omgangsregeling met zijn kinderen ligt overbelasting op de loer. Voor deze vader zijn zijn kinderen nooit teveel: hij ziet ze vaak veel minder dan voorheen sinds de scheiding dus hoe vaker ze er zijn hoe liever hij het heeft….
De belangen van de vader zijn dus anders dan de belangen van zijn nieuwe partner. De nieuwe partner vindt de kinderen leuk, maar soms ook wel vreselijk druk. En als je al minder slaapt, last hebt van je rug (en niet te vergeten de hormonen), dan kan het allemaal teveel worden. Zelfs zodanig dat de kinderen van de partner haar teveel worden.
En soms missen de bestaande kinderen hun aandacht van papa als de kleine spruit de aandacht opeist. De nieuwe partner kan soms het gevoel hebben dat hun kindje minder meetelt als zijn kinderen er zijn, of dat zij als partner dan op achterstand staat.
Vaak realiseert men zich dit soort dingen onvoldoende vooraf, en leidt dit tot problemen. Deze kunnen worden opgelost als je hierover op een goede manier communiceert.
