We zijn geneigd om spanningen in samengestelde gezinnen meteen te willen oplossen.
Maar wat als ze niet opgelost hoeven te worden -
wat als ze gedragen willen worden?
Ik zie hoe partners zich gelijk en veel aanpassen om 'geliefd' te blijven,
en onderweg iets van hun eigenheid inleveren.
En hoe de eenzaamheid in partnerschap dan vaak groter wordt
naarmate dit langer duurt.
Wat volwassen partnerschap vraagt
gaat niet over kiezen voor één kant,
gaat niet over meer eigenheid ten koste van aanpassing,
of meer nabijheid ten koste van begrenzing,
Het gaat over het vermogen om tegenstrijdigheden in jezelf én in de relatie toe te laten..
zonder ze weg te moffelen, of te compenseren of te externaliseren.
Dan ontstaat écht bewegingsruimte.
Ruimte waarin 'zijn en kiezen' de relatie niet verhardt, maar verduidelijkt
waar eigenheid niet hoeft te polariseren,
waar vitaliteit en vermoeidheid elkaar mogen afwisselen
zonder dat één ervan wordt veroordeeld.
Waar intimiteit mogelijk wordt, juist omdat eenzaamheid erkend is.
Dit vraagt geen techniek.
Het vraagt aanwezigheid - volwassenheid , belichaamd in je zijn, eerlijk en oprecht staan in je relatie.
Een korte oefening - integratie in plaats van keuze
Neem even een moment:
Niet om rustig te worden, maar om te zien.
Haal één actuele situatie voor de geest
waarin jij als partner spanning ervaart.
En stel jezelf dan deze drie vragen, langzaam:
1. Waar in deze situatie pas ik me aan - en wat wil er tegelijkertijd van mij zichtbaar zijn?
2. Waar voel ik kracht of invloed - en waar voel ik tegelijk twijfel of onmacht?
3. Wat wil ik leven (zijn) - en wat is misschien aan afronding toe?
Doe niets met die antwoorden.
Laat ze naast elkaar bestaan.
Vraag jezelf slechts:
âKan ik dit alles tegelijk dragen, zonder gauw weer één kant te op te lossen of te kiezen?â
Als dat lukt - al is het maar even -
verandert je positie.
En daarmee je impact. Kun je dat ervaren in dit moment?
En wat betekent dit voor jouw partnerschap?
Dus niet steeds harder werken of het beter denken te (willen) weten,
maar de ander faciliteren om tevoorschijn te komen
in wie die werkelijk is - met alles wat daarbij hoort.
Niet alleen voor diegene zelf,
maar omdat jullie relatie diepgaand beïnvloed wordt
door deze mate van integratie van jullie beiden.
Je kunt geen volwassen systemen bouwen
met partners die zichzelf nog moeten splitsen om te functioneren.
Daarom werken we in mijn begeleiding niet aan oplossingen,
maar aan dragend vermogen.
Niet aan repertoire,, maar aan aanwezigheid.
Niet aan boven- of onderstroom, maar aan het geheel.
Niet groter (beter) hoeven te worden,
maar erkennen dat je vanuit volledigheid wil en gaat leven.
Maar wat als ze niet opgelost hoeven te worden -
wat als ze gedragen willen worden?
Ik zie hoe partners zich gelijk en veel aanpassen om 'geliefd' te blijven,
en onderweg iets van hun eigenheid inleveren.
En hoe de eenzaamheid in partnerschap dan vaak groter wordt
naarmate dit langer duurt.
Wat volwassen partnerschap vraagt
gaat niet over kiezen voor één kant,
gaat niet over meer eigenheid ten koste van aanpassing,
of meer nabijheid ten koste van begrenzing,
Het gaat over het vermogen om tegenstrijdigheden in jezelf én in de relatie toe te laten..
zonder ze weg te moffelen, of te compenseren of te externaliseren.
Dan ontstaat écht bewegingsruimte.
Ruimte waarin 'zijn en kiezen' de relatie niet verhardt, maar verduidelijkt
waar eigenheid niet hoeft te polariseren,
waar vitaliteit en vermoeidheid elkaar mogen afwisselen
zonder dat één ervan wordt veroordeeld.
Waar intimiteit mogelijk wordt, juist omdat eenzaamheid erkend is.
Dit vraagt geen techniek.
Het vraagt aanwezigheid - volwassenheid , belichaamd in je zijn, eerlijk en oprecht staan in je relatie.
Een korte oefening - integratie in plaats van keuze
Neem even een moment:
Niet om rustig te worden, maar om te zien.
Haal één actuele situatie voor de geest
waarin jij als partner spanning ervaart.
En stel jezelf dan deze drie vragen, langzaam:
1. Waar in deze situatie pas ik me aan - en wat wil er tegelijkertijd van mij zichtbaar zijn?
2. Waar voel ik kracht of invloed - en waar voel ik tegelijk twijfel of onmacht?
3. Wat wil ik leven (zijn) - en wat is misschien aan afronding toe?
Doe niets met die antwoorden.
Laat ze naast elkaar bestaan.
Vraag jezelf slechts:
âKan ik dit alles tegelijk dragen, zonder gauw weer één kant te op te lossen of te kiezen?â
Als dat lukt - al is het maar even -
verandert je positie.
En daarmee je impact. Kun je dat ervaren in dit moment?
En wat betekent dit voor jouw partnerschap?
Dus niet steeds harder werken of het beter denken te (willen) weten,
maar de ander faciliteren om tevoorschijn te komen
in wie die werkelijk is - met alles wat daarbij hoort.
Niet alleen voor diegene zelf,
maar omdat jullie relatie diepgaand beïnvloed wordt
door deze mate van integratie van jullie beiden.
Je kunt geen volwassen systemen bouwen
met partners die zichzelf nog moeten splitsen om te functioneren.
Daarom werken we in mijn begeleiding niet aan oplossingen,
maar aan dragend vermogen.
Niet aan repertoire,, maar aan aanwezigheid.
Niet aan boven- of onderstroom, maar aan het geheel.
Niet groter (beter) hoeven te worden,
maar erkennen dat je vanuit volledigheid wil en gaat leven.
