communicatie is slechts het signaal ...

Veel relatie begeleiding bestaat uit communicatie-oefeningen.
In onze branche ilijkt communicatie heilig verklaard.
De coach grijpt naar gesprekskaarten, feedbackmodellen,
“ik-boodschappen in brieven”, verbindende vragen bedenken…
Soms moeten stellen ook rollenspellen doen, leren “actief te luisteren”,
en dan hopen dat dát de relatie het in het écht redt.

Maar laten we eerlijk zijn:
Als communicatie écht het probleem was,
hadden de stellen die strijd toch allang opgelost.
Je ziet het zelf toch ook? Je bent toch volwassen?
Stellen kunnen heus wel praten.
Ze kunnen zelfs vaak uitstekend verwoorden wat de ander fout doet.
Ze kunnen eindeloos analyseren.
... meestal praten ze zelfs té veel.

Communicatie is niet het probleem.
Communicatie is het symptoom.

Want wat gebeurt er zodra ze praten?

— stellen schieten in oude rollen
— ze reageren vanuit pijn ipv verbinding
— ze horen wat ze vrezen, niet wat de ander zegt
— ze praten op inhoud om niet te hoeven voelen

en alles escaleert voordat jij als coach überhaupt kan ingrijpen
.. hier helpen technieken en lijstjes niet.
Je moet dus niet proberen communicatie te repareren
in een systeem dat emotioneel vastzit.
Dat helpt niet.

Je redt geen relatie door beter te leren praten.
Je redt een relatie door de laag eronder te reguleren.
De pijn.
De patronen.
De blokkades die ervoor zorgen dat elk gesprek tóch hetzelfde eindigt.

Pas als die laag geraakt wordt, regelt de communicatie zichzelf.
Dan is er ruimte om elkaar weer te hóren.
Dan ontstaat er verbinding.
Zonder kunstje. Zonder model.
Zonder eindeloze oefeningen.

Communicatie is nooit de kern van het probleem,
het is is alleen het signaal in de bovenstroom die je ziet en hoort.
Wil je écht een andere relatie, vraagt dat kijken naar je eigen patroon
kijken hoe dat haakt in het patroon van je partner
en bereid zijn om een nieuw patroon ruimte te geven...