Seksuele problemen

Mijn vriend en ik zijn nu 4 jaar samen maar onze seksuele relatie is nooit voor mij echt fijn geweest.

Eerst had ik veel pijn bij de seksuele handelingen en de seks zelf.
De oorzaak hiervan waren we al achter gekomen en toen ging de pijn weg.

Maar toen kregen we er weer een nieuw probleem bij.
En dat probleem is dat ik helemaal niet meer opgewonden raakte van mijn partner.

Dit maakte mijn partner erg onzeker kon ik merken.
En mij natuurlijk ook.

Zelf denk ik dat het komt dat ik niet meer opgewonden raak van hem doordat ik alles moest voor zeggen wat hij moest doen.

Je voelt je meer een school juf dan een vriendin op dat moment.
Zelf denk ik daarom dat de opwinding weg ging bij mij.
En ook denk ik dat hij niet de juiste (DINGEN) deed bij mij om mij opgewonden te maken.

Want ik ging me meer irriteren aan de dingen die hij deed dan dat ik het fijn vond.

Jullie begrijpen vast dat dit een groot probleem is in onze relatie.
Vooral als je echt later verder wil met elkaar en een toekomst wil.

Ook zijn er daardoor echt dingen veranderd in onze relatie.
Mijn partner is erg onzeker geworden en vraagt constant om bevestiging of ik nog van hem hou of hij vraagt of ik hem nog lief vind.

Wij zijn zelf van plan om hulp te gaan zoeken.
Want wij komen er echt niet meer uit en weten echt niet meer wat we moeten doen.

Ik heb seksuele problemen in mijn relatie. Mijn vriendin heeft moeite met intimiteit.

Ik hou heel erg van knuffelen en vrijen, maar zij wil dit vaak niet.

Ook als ik alleen wil knuffelen, dan denkt zij dat ik direct meer wil en daarvan kan ze in de kramp schieten.

Mijn vrouw en ik zijn al 20 jaar bij elkaar en hebben 2 kids. Ons seksleven was in het begin, zoals bij iedere relatie, uitstekend. Na een aantal jaren nam de frequentie af naar een soort golfbeweging. Soms 3 keer per maand seks, soms 1 keer per maand, soms 1 keer per 2 a 3 maanden. Daar had ik op zich al best wel moeite mee, maar we hadden in ieder geval nog seks, en we hadden het leuk. Sinds de geboorte van ons laatste kind was de behoefte bij mijn vrouw compleet verdwenen.

Ik probeerde dat bespreekbaar te maken maar er werd steeds gezegd "daar heb je hem weer", terwijl ik ik het echt niet vaak ter discussie bracht. Na 2 jaar geen seks te hebben gehad gebeurde het ineens weer (seks) omdat ik het opnieuw ter discussie bracht. Onze relatie was overigens verder nog steeds helemaal goed en we hebben het heel leuk met elkaar en met de kids. Na in juli en augustus 2020 weer een keer met elkaar te hebben gevreeën hoopte ik deze trend te kunnen doorzetten.

Omdat het bespreekbaar maken hiervan uiteindelijk een ruzie tot gevolg had is het sindsdien nooit meer gebeurd. Ik heb dus al sinds augustus 2020 geen seks meer gehad met mijn vrouw, maar ook geen intimiteit meer in de zin van knuffelen en zoenen. Mijn vrouw heeft hier geen enkele behoefte meer aan.

Als ik het initiatief neem en een knuffel of een zoen wil geven merk ik dat ze dat liever niet heeft. Ik vind intimiteit een belangrijk onderdeel van een relatie. Maar omdat wij het verder heel leuk hebben met elkaar en met de kids was dit nooit een reden om eventueel uit elkaar te gaan. Nu merk ik dat dit gebrek aan intimiteit (emotioneel en fysiek) mij begint op te breken. Pogingen om dit bespreekbaar te maken loopt op niets uit omdat mijn vrouw mij steeds ontwijkt.

Maar ze wil ook niet bij mij weg. Ik sta op het punt om een scheiding aan te vragen maar zou liever hebben dat we hier met z'n tweeën aan gaan werken, maar dat wil mijn vrouw niet. Moet je iemand verlaten omdat er geen seks en intimiteit in een relatie is? Ondanks dat de rest wel goed is? Ik verlang momenteel zo naar seks/intimiteit dat ik mij geen raad meer weet.

Mijn vriend en ik houden erg veel van elkaar en in alles zijn we een supercombinatie. Behalve in bed. Als we sex hebben is het kort, vanwege snel klaarkomen van mijn vriend, maar wel fijn. Het probleem is vooral dat hij bijna nooit zin heeft.
Ik vind hem erg aantrekkelijk en wil vaker wel sex. (3 keer per week) Ik weet dat mannen mij ook aantrekkelijk vinden, dus daar ligt het niet aan. Dat zegt hijzelf ook. Hij heeft gewoon niet zo vaak de behoefte om sex te hebben (2 keer per maand). Ik vind dat heel moeilijk. Ik mis de verbinding en intimiteit heel erg en worstel ermee dat ik steeds afgewezen wordt.

Nu is er een nieuw probleem ontstaan. Ik heb het besproken met hem dat ik mij zo voel en hij wil eraan werken. Hij vindt het naar dat ik mij zo voel. Na het gesprek wilde hij graag sex. Hij nam initiatief en vroeg of ik bij hem wilde liggen. Maar ik kon het niet... alles was op slot. Ik had wel zin en was wel opgewonden, maar mijn hele lijf blokkeerde tegen de aanraking. Ik had t gevoel of twee handen rondom mijn hart zich samenknepen en werd benauwd. Ik snap niet zo goed wat er gebeurde.

Hi iedereen,
Ik wil hier graag mijn verhaal delen zodat ik misschien iets minder ga nadenken..
Mijn vriend (23) en ik (20) zijn nog geen jaar samen, en het libido verschil is er zeker, dat is geen probleem. Maar ik heb mijn vriend gevraagd geen porno te kijken als wij maar 1/2x per week seks hebben. Dit kan overdreven overkomen voor verschillende mensen.

Hij ging hier akkoord mee maar biechte een aantal keren op dat hij het toch heeft gedaan. Laatst hebben we besloten dat hij toch weer porno kan kijken omdat hij er wel neigingen naar kreeg en het niet deed uit respect naar mijn gevoel. (Heb in een vorige relatie veel mentale problemen gehad dankzij het ontwijken van seks [toenmalige partner] en het overmatige gebruik van porno in combinatie met weinig tot geen seks [1x per 3 maanden] en hierdoor “traumas” opgelopen.) nu lukt het mijn vriend niet om de afgelopen keren seks, zijn penis hard te houden, dus hij zoekt achteraf de oplossing in porno. Dit laat hem ook balen en enorm vervelend voelen. Dit met het hard houden van de penis is begonnen sinds hij opgebiecht heeft de laatste keer stiekem porno gekeken te hebben.

Ik voel me enorm emotioneel kwetsbaar en wil na zulke momenten niet aangeraakt worden, hierdoor verminderd ook mijn libido en ik wil niet dat dit nadelen heeft voor onze relatie. Iemand die raad heeft, advies of kritiek, ik kan wel wat support gebruiken.
Groetjes Anoniem

Ik hou van mijn vriendin, maar we hebben eigenlijk weinig tot geen seks. Eigenlijk hebben we nooit een goede seksuele relatie gehad. Toen we elkaar net leerden kennen deden we het misschien 1 keer in de week, later 1 in de 2 weken en op het moment praten we over maanden.

Ze slikt wel een onderhoudsdosering Seroxat wat misschien invloed heeft en doet dit al 20 jaar lang.
Ze neemt ook nooit initiatief, trekt nooit wat leuks aan of doet iets verrassends.
Het is eigenlijk nog knap dat er 2 kinderen zijn voortgekomen uit deze relatie.
Hoe pijnlijk is het als je van iemand houdt, zelf wel seksuele verlangens hebt, iemand niet wil belazeren, maar opgesloten zit.....

Mijn vriend en ik zijn 9 jaar samen. Toprelatie. Wij vullen elkaar perfect aan. Behalve op seksueel vlak.

We hebben amper nog seks. Soms met maanden tussen. Ooit hebben we zelfs twee jaar geen seks gehad. Ook nu is het weer bijna 9 maanden geleden. Hijzelf is ooit aangerand geweest, maar heeft daar maanden voor naar een therapeut geweest en zegt zelf dat het probleem nu achter hem ligt. Toch komt het er maar niet van om seks te hebben. Ik wacht op zijn initiatief, omdat ik vind dat hij best de stap neemt na al zijn miserie.

Hoewel hij dus geen interesse blijft hebben in seks met mij, ben ik wel te weten gekomen dat hij vaak seksueel getinte gesprekken heeft met andere mannen die hij kent van apps en sites. Hij stuurt hen naaktfoto's en videos.

Ik weet niet meer hoe ik dit moet aanpakken en ik mis mijn vriend in bed.

Mijn vriend en ik hebben bijna 4 jaar een relatie maar geen penetratie gedeeld. Hij had een vernauwde voorhuid, is hier tweemaal aan geopereerd maar is en blijft angstig voor pijn. Hij wil wel, alleen durft hij niet . Ik probeer minstens 1a 2x per week een poging te wagen, maar voel me vaak afgewezen. Om de seks leuk te houden hebben we 1x per week kaartjes avond. Hier staan opdrachten op zonder bezig te zijn met penetratie. Seks moet ook leuk blijven.
Ik houd zo veel van hem. Maar ik weet niet meer wat ik zou kunnen doen.

Ik ben heel gelukkig getrouwd met mijn man en we hebben een samengesteld gezin. Mijn oudste is inmiddels het huis uit en mijn jongste zie ik week op week af. Mijn man heeft zijn kinderen altijd omdat zijn eerste vrouw is overleden. We hebben sinds 6 jaar een relatie waarvan 1 getrouwd. Als we ruzie hebben gaat het eigenlijk altijd over de kinderen en opvoeding maar eigenlijk zijn we gewoon een goed team en lossen we altijd alles op. Hij is lief, attent en heel zorgzaam. Ik zou geen andere man willen.

Maar…. Ons seksleven is niet zo best, al een tijdje vermijd ik seks omdat ik niet steeds hetzelfde riedeltje wil of teleurgesteld wil raken omdat ik niet aan mijn trekken kom. Hij is heel lief en attent in bed en vindt niets leuker dan me klaar te beffen. Standje 69 is zijn no1. En ik vind dat natuurlijk erg fijn maar doodsaai als dat altijd gebeurt.

Ik wil heel graag gewoon vrijen, gepenetreerd worden alleen lukt dat niet want meneer komt steeds binnen 20 seconden klaar. En dan is het ook einde seks want zijn penis glijd dat uit me en hij is “klaar”. En ik raak daar gefrustreerd door. Dus doen we het vaak even snel onder de douche en af en toe laat ik me beffen maar veel vind ik er niet meer aan.

Ik mis het gevoel dat hij in me zit en het samen zijn. En ik vind het niet spannend meer als hij weer naar beneden gaat om mij te “verwennen”. En ik schaam me dood. Vind mezelf een ongelooflijke trut dat ik me zo voel. Want hij is lief en attend en zorgzaam en ik hou van hem. Maar steeds vaker verlang ik naar een ander. Niet omdat ik een andere man wil maar een ander lijf… wat moet ik hier nu mee?

Wanneer we erover praten wordt hij onzeker en verdrietig. We hebben al van alles geprobeerd maar niets helpt. (Verdovende crème, condooms, aftrekken en uitstellen oefenen, speeltjes om mij sneller te doen komen etc). Maar ik kan echt niet binnen 15 seconden klaarkomen (of soms nog sneller).

Ik ben bang dat dit tussen ons komt te staan en ik een keer vreemd ga omdat ik zo enorm verlang naar een goede vrijpartij. En ik voel me ontzettend schuldig.. Ik heb geen plannen of iemand in de startblokken oid, ben nog nooit vreemd gegaan en vind dat heel erg maar snap nu wel dat sommige mensen dat overkomt vanuit frustratie.

Ik ben een vrouw van 30 jaar, heb een vriend van 34 jaar, en we hebben ook een kind. Het leven is heel druk.

Toen we onze relatie aangingen wist hij, dat ik erg veel van sex houd, liefst zou ik het overal willen doen. Op de bank, gang, keuken auto ect. Hij is ook mn eerste bed partner.

Ik ben hem eigenlijk gewoon zat, hij is altijd moe, ik ben iemand die erg opgewekt en vrolijk is en op avontuur wil, hij is nu zo saai geworden dat het niet leuk meer is. Ik ben het type dat altijd iemand trouw zal blijven, ook omdat we een kind hebben..

Ik verlang alleen zo erg om dingen te doen, we hebben wel eens sex, maar eigenlijk verlang ik naar meer, hij blijft er maar beetje bij liggen.

Hij had ooit een uitje met zijn werk, ik zag daar zo een leuke vent, ik schaam me gewoon zo erg, hij was zo vrolijk, ik voelde me echt aangetrokken tot hem.. zo erg dat ik vaak aan hem denk, het is alsof ik een uitvlucht in mn hoofd zoek van ik wil iemand die ook zo is. Ik voel me vrolijk als ik aan hem denk.

Ik wil weer verliefd zijn, heb al zovaak aangegeven over ons seksleven, hij mompelt het maar een beetje weg.

Ik ben ook begonnen bij een nieuwe werkgever, en merk dat mannen me helemaal leuk vinden, maar dat maakt me verdrietig, ik wil mijn vriend graag...

Ik schaam me zo, we zijn al lang samen 9 jaar al. Ik heb niet genoeg aan 1 keer sex per week, zoenen zit er ook heel lang niet meer in.

Hallo, ik ben Julie, mama van drie kinderen en reeds 14 jaar getrouwd. Op zich heb ik alle redenen om gelukkig te zijn, gezondheid, financieel, professioneel, vriendschapppelijk... welliswaar zit ons gezin in een drukke periode maar ik kan af en toe ruimte nemen om wat "me time" te nemen. We nemen ook af en toe vakantie met het gezin.

Mijn man geeft me ook die ruimte zodat ik een avondje weg kan met vriendinnen of zelfs een drie daagse met een vriendin(nen) gunt hij me elk jaar. Hij doet zijn deel in het huishouden, en naast af en toe eens een gezonde ruzie of meningsverschil hebben we geen echte problemen.... Dus ik heb het gevoel dat ik geen reden mag hebben om niet gelukkig te zijn.

Enkel ik mis regelmatig intimiteit met mijn man. Door de jaren heen is voor hem intimiteit en seks onbelangrijk geworden. Ik heb alles al geprobeerd en ben het beu om telkens weer afgewezen te worden. Het doet me erg onzeker worden, nochtans ik normaal niet zo ben. Er over praten helpt niet (meer). Ik ben erdoor gaan twijfelen aan mezelf. Ik heb echt alles geprobeerd (van lingerie setjes, 1000x praten, romantische avond, ... ) Ik verzorg me zelf goed, ik ga sporten,... ik ben teneinde raad.

Mijn man vindt het een bijzaak maar ik kan geen relatie hebben als zus en broer. Voor mij is dat wel belangrijk. Ik weet niet goed meer wat nu? Ook (samen) een psycholoog wijst hij af. Ik probeer het voor nu een plaatsje te geven maar het wordt moeilijker en moeilijker. Ik wil ook mijn gezin niet uit stuk maken dus het blijft iets heel moeilijk. Er eens over praten/schrijven lucht wel eens op.

Bedankt dat ik eens mijn verhaal mag delen.

Hallo beste mensen!

Ik heb net als vele andere op deze site een relatieprobleem….. ik ben 25 jaar, ben 6 jaar samen met mijn man (35 jaar) en we hebben samen een zoontje van nu 1.5 jaar oud. Mijn man is superlief en werkt hard. Ik hou zeer veel van hem. Hij heeft humor en is er altijd voor mij.

Ik merk alleen de afgelopen 2 jaar dat er seksueel erg veel te wensen overlaat…. In mijn zwangerschap wilde hij minder intimiteit omdat ik met een bolle buik liep (begrijpelijk). Hij vond het een raar idee seks te hebben terwijl ik een kind droeg… ik dacht dat het daarna wel weer beter zou worden.

Echter sinds we ons zoontje hebben zijn we snel erg druk geworden. Hoewel ik het sporten snel weer opgepakt heb en snel mijn oude lijf terughad ging mijn man steeds meer eten. In 2 jaar tijd is hij ruim 30 kilo aangekomen. Ik heb hem er regelmatig bij proberen te helpen gezond te eten…. Ik drong steeds niet tot hem door….

Ik merk dat ik hem nu gewoon niet meer aantrekkelijk vind. Hij scheert zich steeds minder, drinkt en eet veel en sport niet. Hij draagt alleen nog maar slobberkleding en trekt nooit meer iets moois aan. Zelfs niet als we eens samen weggaan. Ik ben altijd een verzorgd type geweest, hou van mooie kleding en hakken en hecht veel waarde aan mijn lijf. Ik vond het nooit erg dat hij dat veel minder had, maar nu is het toch wel veel erger dan vroeger…

Ik heb het hem ook verteld…. Dat ik steeds minder opgewonden van hem wordt maar heel veel van hem hou. Hij neemt het niet serieus en lijkt het de dag erna vergeten…..

Ik ben nog maar 25 en sta in de bloei van mijn leven. Ik krijg vaak aandacht van mannen en hoewel ik er eerder nooit wat voor voelde merk ik dat me dat nu steeds meer doet….. ik zou nooit vreemdgaan en hou van mijn man…. Maar ik kan zo niet to het einde van mijn leven door! Ik wil een fijn seksleven met een man die ik in ieder geval niet echt onaantrekkelijk vind…. Hoe kom ik hieruit zonder mijn man pijn te doen…. Ik wil niet te hard voor hem zijn….ik denk ook dat er misschien een psychisch aspect meespeelt waarom hij ineens zo weinig om zijn uiterlijk geeft, maar ook hier laat hij niets over los.

Is dit nog oplosbaar? Kan de aantrekkingskracht terugkeren? Zelfs als hij niet af wil vallen? Is het mogelijk dat ik hem ineens weer knap vind?

Mijn vriend en ik zijn nu twee jaar samen en in begin was de seks geweldig. We hadden het veel en genoten er beide van!
De laatste paar maanden, gaat het slecht. Mijn vriend heeft alleen nog in het weekend zin en als het dan gebeurd, duurt het niet lang.
Ik heb mijn ongenoegen geuit en hem verteld dat ik behoefte heb aan meer. Ik mis ons oude seksleven en word super onzeker van de constante afwijzing als hij weer eens moe is of geen zin heeft.

We hebben nu afgesproken dat ik het niet meer zal aangeven als ik zin heb. Ik moet nu afwachten totdat hij naar mij toe komt. Wat (als ik geluk heb) 1x per week gebeurd. Als ik aangeef dat ik ons seksleven niet prettig vind, wil hij niet praten en zegt hij dat ik altijd kritiek heb.

Door dit alles, zul je begrijpen dat spontane seks er niet meer in zit.
Ik zie even niet meer hoe dit opgelost kan worden. 

Ik heb mijn vriend leren kennen via internet. We zijn iets gaan drinken en we vonden elkaar erg leuk. nu nog, anderhalf jaar later. Wat ik pas na twee maanden te weten kwam was dat hij dor diabetes type 1 impotent was. Je zal zeggen: pas na 2 maanden?

Maar ik vond het juist prettig iemand op het gemak te leren kennen zonder echt seks te hebben. Ondertussen had hij me al geintroduceerd bij familie, en me eigenlijk dus een beetje om de vinger gewonden zonder te vertellen dat ie een probleem had wat dat betreft. Ik was me gaan hechten, ik voelde ook alsof het not done was om hem te laten vallen omdat hij niks klaar kon krijgen.

Nu zo lang verder, heb ik het er moeilijk mee. Ik ben erg sportief, groot libido. Ik probeer me constant te vertellen dat het liefhebben van iemand belangrijker is dan de seks. Maar ik mis het zo. Het is een bepaalde periode beter geweest toen mijn vriend was afgevallen. Toen konden we een beetje vrijen met erectie , ook al was dat niet hetgeen je gewend bent bij een gezond persoon, het voldeed voor mij. Nu hij weer is bijgekomen, is dat sprankje hoop weer begraven.

Ik denk vaak hem te bedriegen en er zijn kandidaten genoeg, maar ik kan het tot nu toe niet. Het voelt aan als een onvoorziene check mate op mijn seksuele leven en ik ben gefrustreerd. Het bezoek aan een seksuologe hadden we verplaatst toen alles wat beter ging en ik wil ook niet veeleisend zijn.

ik ben heel bang dat ik mijn man ga bedriegen enaan de andere kant denk ik soms: ja maar mij is de waarheid nooit verteld. Het doet zeer, en ik voel me schuldig omdat mijn man er niks aan kan doen, maar ik als het ware mee gegijzeld wordt en ik weet niet wat te denken of doen.