Familieproblemen

Beste Anoniem,

Wat spijtig om te lezen dat je de hoop op een goede afloop op hebt gegeven. Het leest als of de gesprekken die je tot nu toe voerde:

- eindigde in ruzie
- meteen al gestopt werden door de ander, om ruzie te voorkomen

Dat lijkt me moeilijk. Ik zou er dan denk ik toch mee blijven zitten.
Hopelijk komt er in de toekomst toch nog een moment waarop een beter gesprek mogelijk is.

Ik wens je veel sterkte met deze situatie.

Mijn schoonvader heeft problemen met mij. Wat altijd goed leek, geen vuiltje aan de lucht bleek een illusie.
Op een feestje kreeg ik de volle laag van hem. Alle irritaties van jaren geleden kreeg ik naar mijn hoofd. Mijn vrouw heeft hem de dag daarna gebeld. Hij irriteerde zich blijkbaar al jaren aan mij. Doe in zijn ogen niet veel goeds.
Andere mensen herkennen hier niets van. Heb een goede baan, zorg samen met mijn vrouw voor de kinderen. We hebben het samen altijd goed gehad.

Maar volgens mijn schoonvader kom ik te weinig langs, geef ik hem lauw bier.. en nog meer van dit soort onzinnige zaken er komt ook steeds weer iets anders bij waarover hij uren negatief kan praten....

Door bemoeienis van schoonvader is onze relatie wel onder druk komen te staan.
Mijn vrouw is zijn uitbarstingen blijkbaar gewend.
Voor mij houd het wel op. Heb geen behoefte om op mijn tenen te lopen. Wil mezelf kunnen zijn.

Mijn advies: respecteer je schoonzoon. En val je dochter er niet mee lastig. Het is vreselijk als een partner negatief spreekt met ouders over vriend/vriendin.
Jij bent niet getrouwd met hem!
Gun ze rust en geluk, geef liefde ipv kritiek!

Dag Anoniem,

Dat is een lastige situatie. Je partner is opgegroeid bij die familie en houdt van ze. Dat zorgt er jammer genoeg niet automatisch voor dat jij ze aardig vindt. Ik heb hetzelfde probleem gehad. Wij hebben dit opgelost door een vast moment in de week te gaan, of ik nu wil of niet (zaterdag bij mijn ouders, zondag bij de zijne), en vooral door voor mezelf te begrijpen wat ik onaangenaam vond.

Bv: Mijn schoonfamilie is erg knuffelig en luid, ik niet, dus we hebben grenzen afgesproken en dat werkt. Ik ben ook bewust op zoek gegaan naar wat ik wél goed vond aan hen (hechte familie, altijd bereid te helpen, eerlijk,...)

Dit is natuurlijk geen wondermiddel, maar het helpt mij verbazingwekkend goed. Ik hoop dat jij er ook iets aan hebt.

Groetjes

Bespreek het eerlijk met je schoonouders.
Het zal nu ongetwijfeld spanning oproepen
en dat wordt alleen maar erger.
Vraag hun om begrip

Ik zit met hetzelfde...en ik ben verbaasd hoeveel mensen hetzelfde voelen... En voor iedereen is er een andere oplossing, vraag me af wat is het mijne? Dat zal jij ook wel hebben. Ik heb nu contact gezocht met een psycholoog omdat uit te vinden ,dat hoef jij nog niet te doen , maar belangrijk is dat je zoekt wat bij jou en je gezin past

Hopelijk vind iedereen een oplossing waarbij hij/zij goed bij voelt

Succes

Wat een vervelende situatie voor jou.

Heb je al eens geprobeerd om dit in een open volwassen gesprek met haar te bespreken. Je geeft dan aan wat jij waarneemt, en wat voor gevoel jij daarvan krijgt.

Bijvoorbeeld "Ik ben nu zwanger van mijn tweede kindje. Ik heb last van bekkeninstabiliteit. En jij, mijn zus, zegt dat ik me aanstel. Ik word daar verdrietig van."

En je zou ook kunnen aangeven wat jij graag zou willen, bijvoorbeeld "Ik zou het heel fijn vinden als je mij zou kunnen steunen." Wellicht wordt je zus op deze manier bewust van haar gedrag.

Of misschien helpt het - als ze daarvoor open staat - om in dialoog te gaan met een onpartijdige derde (bijvoorbeeld een therapeut).

Het kan ook zo zijn dat ze helemaal geïdentificeerd is met haar eigen problemen, en de gevoelens die daarbij horen, en dat het haar niet lukt om daaruit te stappen of daarop te reflecteren. En dat ze dit ook niet wil.

Jij kunt je zus daar verder dan niet echt mee helpen. Dat zal ze zelf moeten doen (al dan niet met hulp van een therapeut). Voor jou kan het dan helpen om de problematiek van je zus wat meer los te laten. Dus hou je vooral bezig met (de mooie dingen in) je eigen leven.

> Dus het probleem van je zus bij je zus te laten. Dat is haar ding.

> Jij doet wat voor jou goed voelt in het moment. En misschien betekent dat minder contact met je zus.

> Jij kunt in het moment zijn met je zwangerschap, je man, je andere kindje, de rest van de familie, en alle andere mensen en dingen waar je blij van wordt.

Succes!

Wow wat herken ik mezelf in jouw verhaal. Ik kom ook uit een gezin met 4 dochters waarvan ik de jongste. Alle vier best verschillend waarvan ik altijd de opstandige tomboy was. Sinds ik drie jaar geleden getrouwd ben was me zus heel begripvol, steunde ze het en was ze aardig naar me man. Sinds we ons eerste kindje hebben begonnen de nare opmerkingen, achterbaksheid, lief in me gezicht en liegen achter me rug. Nu probeert ze me tegen te werken, me rot te laten voelen (minderwaardig) en probeert ze me belachelijk te maken. Heb sterk het vermoeden dat ze ee narsistische persoonlijkheidstoornis heeft. Zelfs hoogzwanger probeerde ze me belachelijk te maken omdat ik klaagde over rugpijn. Een keer (ik was 8,5 maand zwanger) had ik zo een trek in vermicelli soep en mijn moeder stelde heel lief voor om dit even voor mij klaar te maken. Mijn zus was aanwezig en hoorde dit, haaste zich naar de keuken om me moeder te stoppen "nee, ze moet zich niet aanstellen ze kan dit best zelf". Grappige is mijn moeder mocht haar wel verzorgen en verwennen toen ze zelf zwanger was maar o wee als ze dat bij mij (haar jongste dochter) doet. Ik ben overtuigd dat er extreem veel jaloezie in het spel is.

Hallo Leonie,

Wat goed dat je hiervoor op zoek bent naar een psycholoog.

Kijk even op deze site welke psychologen bij jou in de buurt zitten en bij wie je een goed gevoel hebt. Dan kun je daar contact mee opnemen.

Ik wens je veel sterkte.

Beste Leonie,

Ik vind het erg bijzonder hoe jij verder bent gekomen in je zoektocht. Soms is het pijnlijk en toch noodzakelijk om terug te kijken.

Een oud docent van mij vergeleek het met rijden in een auto, en je wilt van baan veranderen. Je kijkt dan eerst in je achteruitkijk spiegel, over je schouder, in je zijspiegel. Pas als het achter goed bekeken is, kun je in de toekomst van richting veranderen. Je zoontje helpt je daarbij, zo leest het.

Kijk eens of je een contextueel therapeut kunt vinden in je omgeving. Zij zijn ervaren in het werken met thema's over verschillende generaties.
En heel veel succes gewenst met het vinden van een andere rijrichting.

Warme groet,

Beste Anoniem,

Dat lijkt me heel moeilijk, om te zien dat je kind zoveel boosheid uit. Vooral ook omdat er weinig contact hierover mogelijk is. En hij zich af sluit.

Misschien kan kindertherapie en/of ouderbegeleiding jullie verder helpen.

Ik wens jullie veel succes in deze moeilijke tijd.

Ik begrijp goed wat je bedoelt met rouwproces, want zo is het echt je raakt een dierbare kwijt die je liever dichtbij je zou houden

Heel herkenbaar dat rouw proces. Ik weet niet hoe lang het voor jou inmiddels geleden is, maar bij mij 2 maanden en het snijd zo erg door me heen dat ik me er letterlijk ziek door voel. Pijn in mijn buik en depressief, verstoten. Een overlijden had 10 x meer acceptabel geweest. Ik wens jou heel veel sterkte en hoop dat het inmiddels wat slijt want niks is hiermee te vergelijken.

Heel herkenbaar. Ik heb sinds een week het contact wederom verbroken met nijn oudste zus en broer. Al eerder had ik met mijn broer 2 jaar geen contact en met mijn zus 5 jaar niet. Na het contact weer te hebben aangehaald is er niets veranderd. Pestgedag kleineren bekritiseren en negatieve opmerkingen etc. Het is teveel om op te noemen, dus heb ik na een conflict wederom gebroken. Het doet zeer en je voelt het zo heftig binnen in je ziel. Het voelt eenzaam en niet begrepen. Maar ik weet hoe het was toen ik geen contact had, en dat was rust. Geen ergenissen meer niet meer mezelf rot voelen en twijfelen aan mezelf of het toch niet mijn eigen schuld is. Ik hou van mijn broer en zus maar daar is alles mee gezegd ik hoef ze nooit meer te zien. Ik ben er nu nog behoorlijk van slag van, maar weet fat het slijt..Je eigen welzijn is belangrijk zo ook het kiezen voor jezelf. Blijf dicht bij jezelf is mijn advies.

Wat naar. Ik snap je helemaal, het is ook erg vermoeiend. Jammer dat je man indirect toch een keuze maakt. Het lijkt erop dat hij bang is om zijn ouders te verliezen. Maar iets zegt mij ook dat hij wellicht weet dat jij niet zal weggaan. Een opmerking dat jij et de kinderen wil verhuizen vind ik best pittig, want het zijn toch ook zijn kinderen?! Daarom vraag ik me af of hij je wel serieus neemt.

Wat zegt jouw gevoel?
Heb je nog een gelukkig gevoel en wat heb je nodig om dat gevoel te vergroten en weer gelukkig te zijn voor jezelf?
Denk je dat je een oplossing hebt voor jezelf om hun gedrag te negeren en het niet meer persoonlijk te nemen? Het zegt namelijk best veel over hun en niet over jou. Het is jouw huis, jouw leven, Je bent een volwassen vrouw, hun bemoeienis is onnodig, zowel voor jou als je man.

Ik hoop dat het goedkomt. En dat jij vooral keuzes maakt om weer gelukkig te zijn met jezelf en voor jezelf. Geef ze geen energie van jezelf, probeer de focus te leggen op je jezelf, je kinderen en als dat het nog waard is voor je, je man. Je zal zien dat focus op positiviteit meer positiviteit zal brengen in je leven en de negativiteit zal verkleinen.

Succes

Hoi
Ik zit met het zelfde ik ben al 29 jaar samen met mijn man we wonen niet naast mijn schoonouders maar veel klinkt het zelfde.
Nu is mijn schoonvader en schoonzus aan het vertellen dat ik depressief ben. Hun ontkennen en mijn man zegt Laat ze toch praten en hun zijn dan gewoon vrienden mijn man en hun en over mij vertellen ze zoiets.
Het contact tussen ons en de schoonfamilie is vaker verbroken geweest en dan is er rust. Maar steeds vinden ze een weg om via mijn man weer terug te komen.ik voel steeds meer dat er een grens tussen mijn man en mij ontstaat. Soms weet ik het ook niet meer. Maar ik probeer niet op te geven. Ik begrijp je verhaal echt heel goed

Beste anoniem,

Je verhaal maakt mij nieuwsgierig naar hoe jij hier zelf in zit. Wat vindt jij het vervelendste aan deze situatie? Zou je zelf graag werken aan de band met je broer? Of vindt je het vooral lastig hoe je dit hanteert in de relatie met je ouders?

Als je er een keer met een gezinstherapeut of coach over door zou praten kan er voor jezelf vast meer zicht komen op wat er nog voor mogelijkheden zijn. En kun je geholpen worden om daarin evt. stappen te zetten.

Groet,

Hallo Freek,

Wat een worsteling en wat zonde dat dit effect heeft op je relatie.

Ik zie hier twee dingen gebeuren:
Enerzijds is het heel vervelend dat je je niet prettig voelt bij deze situatie. Goed dat je dit hebt aangekaart bij je vrouw. Probeer dit nog eens te doen. Bereid het gesprek goed voor. Geef aan wat je vervelend vind en geef concrete handvatten om het anders te doen. Bijvoorbeeld: beperk het aantal uitjes met de oom tot eens in de zes weken. De andere uitjes doen jullie als gezin samen, zonder de oom. Probeer samen met je vrouw te zoeken naar een oplossing.

Samen zoeken naar een oplossing, daar zit de sleutel. Dit houdt in dat je ook open moet staan voor haar wensen en die van de kinderen. Het is voor hen harstikke mooi dat ze veel leuke dingen kunnen doen met hun oom. Voor een kind is dat goud waard. Gun je kinderen en vrouw dat plezier. Zorg er ook voor dat jouw reacties, als je inmiddels goede afspraken hebt gemaakt, geen smet zijn op dat plezier.

Beste Freek ,
als ik zo je verhaal lees dan krijg ik de indruk dat het ook een beetje een geldkwestie is . Het voelt niet goed voor jou dat iemand alles voor jouw gezin doet wat je liever zelf zou willen doen . En je voelt je daardoor misschien wat tekort schieten als vader zijnde .

Misschien is het ook niet slecht om het eens met je schoonbroer alléén daarover te praten.
Hij bedoelt het allicht goed maar jouw gezin is zijn gezin niet of zou het niet volledig mogen zijn . Hij beseft waarschijnlijk niet wat het doet met jou als je zijn loon niet kan evenaren en je je kinderen niet altijd alles kunt geven . Dat is niet erg : kinderen moeten dat ook leren dat je niet altijd alles kunt hebben en dat daarvoor gewerkt en gespaard moet worden .

Probeer je vrouw dit ook uit te leggen en wat dit met jou doet . Maak duidelijke afspraken hierover , alleen of samen , zoals in de vorige reactie al aangegeven . Zij is tenslotte met jou getrouwd en niet met haar broer .

Beste Anoniem,

Jeetje, het leest alsof je ten einde raad bent. Hopelijk lukt het uiteindelijk toch met de orthopedagoog. Probeer anders een systeemtherapeut die jullie hele gezin van 5 wil ontmoeten. Dat kan soms helpen.

Mijn zus zit in een soort gelijke situatie. En ik zie hoeveel energie het haar als moeder kost. Ik heb heel veel respect voor haar doorzettingsvermogen. Ik zie dat zij soms doodop is. Ik heb dus ook veel respect voor jou. En ik wens je veel goeds.

Iemand.

Hoi,

Oh wat snap ik jouw! Onze zoon heeft een complexe beperking. Hebben jullie geen PGB wellicht iets om aan te vragen. Zodat jullie zoon kan logeren of op de woensdagmiddag naar een zorgboerderij krijgen jullie weer tijd voor jezelf en voor de andere kinderen. Je blijft anders in hetzelfde cirkeltje draaien en dat houd niemand vol! Sterkte.

Zoon, nu 25, ook adhd. Trok ook een enorme wissel op het gezin.
Zoek hulp. Huisarts, diagnose, medicatie en vooral: een goede gezinscoach. Met eventueel een plek op een zorgboerderij waar hij in het weekend naartoe kan. Voor hem fijn, voor jullie ook.

Boosheid begrijp ik, maar besef dat zijn gedrag voortkomt uit zijn impulsiviteit. Dat maakt niet alles goed. Strakke regels en structuur helpen hem.
Het heeft mijn zoon allemaal goed gedaan.

Beste Vader,

Wat ontzettend fijn dat je dit gegeven is. Voor jou en voor je kinderen. Want ik spreek als dochter; het is zo fijn om een goede band met je vader te hebben. Gaaf ook dat je jouw vrouw complimenten hiervoor geeft. Je zal een lange weg afgelegd hebben. Dat zal niet gemakkelijk zijn geweest. Ik ben blij dat het resultaat er wel is!

Een dochter