Communicatieproblemen

Ik vind het moeilijk om "nee" te zeggen in relaties. Ik heb altijd de neiging om de ander te "pleasen", niet te willen kwetsen, of te willen redden. Hierdoor ervaar ik stress in relaties.

Mijn partner vindt het moeilijk om te praten en zijn gevoelens te uiten.

Ik moet hem blijven vragen wat zijn gevoel over iets is, alsof ik het uit hem moet trekken. Dat is soms best moeilijk.

We hebben er lang tegenaan gehikt, maar zijn uiteindelijk toch in relatietherapie gegaan. Was goeie beslissing, zijn echt verder gekomen.

 

Inzien dat boos worden wel logisch kan zijn, maar je vaak niet oplevert wat je wil bereiken. Vaak het tegendeel. Je kunt echt beter praten over wat je wel wil, dan wat je niet wil.

 

We luisteren weer beter naar elkaar. Nemen echt de tijd om met elkaar te praten, tijdens een wandeling of zo. Zo is er toch weer hoop voor een goeie toekomst samen!

Mijn vriend en ik zijn al 7 jaar bij elkaar, houden heel veel van elkaar, maar hebben wekelijks ruzie.

 

Mijn vriend kan op een bepaalde manier reageren op gebeurtenissen of dingen die ik zeg waar ik moeilijk mee om kan gaan. Ik schrik en sla dicht of ga huilen...

 

Afgelopen weekend ben ik ook weggelopen bij hem thuis omdat hij in mijn ogen tekeer ging. Hij kan er niet tegen als ik wegloop of ermee dreigt en ik kan niet tegen zijn heftige uitvallen.

 

Mijn vriend zegt dat hij raar uit de hoek kan komen en nu eenmaal zo is. Dat ik het niet persoonlijk op moet vatten. Hoe leer ik hier mee omgaan? Hoe krijg ik het voor elkaar dat ik me zijn boze reacties niet aantrek?

Vorig weekend heeft hij in zijn woede een bord tegen de keukenmuur stuk gesmeten met als gevolg schade aan de tegels. Hij zegt dat ik hem daartoe heb aangezet. Dat vind ik vreselijk en ik wil dat veranderen, heb ik ook gezegd maar hij heeft er geen vertrouwen meer in dat ik verander....

Ik en mijn partner zeggen eigenlijk steeds hetzelfde: Bekijk het nou eens van mijn kant. Op die manier horen we elkaar niet. We willen steeds gelijk hebben en wachten steeds op de ander om eerst naar ons te komen.

Dit patroon is onlangs door een relatietherapeut naar voor gebracht. Dat heeft mij aan het denken gezet. Ik verander op het heetst van de strijd nog niet. Maar ik voel dat ik soms nog voor ruzies beginnen met deze denkwijze bezig ben. Ik zie het als een klein stapje in de goede richting.

Ik ben moeder geworden van een zoontje en in het begin ging het top. Voordat hij geboren was hadden we soms ruzies, maar toen hij er was ging het een tijd echt goed.

Nu hebben we de laatste weken echt alleen maar ruzie. Mijn man is echt over zoveel dingen negatief en dat maakt me boos. Of het nu gaat over onze relatie, ons huis, de familie, het werk, hobby’s, bijna alles is niet meer leuk.

Het maakt me machteloos en moe. Ik wil me richten op de mooie dingen en niet vluchten en wegrennen om alles “weer goed te krijgen”, maar mijn man wil ander werk, ander huis, andere stad etc.

 

Ik weet het niet meer, maar als het zo blijft wil ik scheiden. Naar mijn idee heb ik alles geprobeerd, ik weet het niet meer.

Wij dachten dat er eigenlijk niet zoveel mis was in onze relatie. We hadden nooit ruzie. Toch waren we niet meer echt gelukkig en kwam de sleur erin.

De eerste afspraak van de relatietherapeut bracht eigenlijk gelijk naar boven dat we eigenlijk niet met elkaar communiceren. We hebben het nooit echt over hoe onze dag was, over wat we meegemaakt hadden en al helemaal niet over onze relatie.

De eerste opdracht was dan ook een uitdaging. Samen eten aan tafel. Praten over onze dag. Niet meer voor de tv met bord op schoot. De eerste week was het echt lastig. Voelde bijna gespeeld maar nu wordt het al steeds normaler.

We zijn al meer dan 20 jaar bij elkaar. Op de een of andere manier lukte het niet meer om op een fijne manier met elkaar te praten. We praatten namelijk of helemaal niet, óf we maakten ruzie.

We houden wel van elkaar, maar op de een of andere manier lukte het niet om dit te doorbreken.
We hebben allebei een drukke baan en als we samen thuis zijn zijn we allebei moe.

Na een bezoek aan een relatietherapeut zijn we dit wel samen onder de loep gaan nemen. Op advies zijn we gesprekken gaan voeren met instructies voor een open communicatie: dus niet invullen en echt luisteren naar elkaar.

Dat heeft een mooie verandering op gang gebracht. Daarnaast zijn we ook samen meer activiteiten gaan ondernemen. Langzaam zijn we zo weer op weg naar een fijne relatie! :-)

Het verschil tussen mannen en vrouwen wordt erg onderschat. Heel fijn en helpend dat de relatietherapeut dit inzichtelijk heeft gemaakt in de gesprekken.

Mijn vrouw kan mij nu beter accepteren zoals ben, probeert mij niet meer te veranderen en stelt niet de hele tijd eisen waar ik niet aan kan en wil voldoen. Het heeft een hoop druk van onze relatie gehaald.

Hoe moeilijk het is om echt goed met elkaar te communiceren in een relatie leren we niet. We rollen onze relatie in en verwachten dat deze de komende 40 jaar stand houdt met af en toe een dip.

Heerlijk verfrissend toen de relatietherapeut ons liet in zien dat we het eigenlijk best goed doen. Maar ook de realiteit erbij haalde, de lat lag meteen niet meer zo hoog naar elkaar.

Mijn vriend en ik begrijpen elkaar niet. Ik ben in mijn relatie heel emotioneel en uitgesproken. Ik zeg wat ik leuk vind en wat niet. Wat iets met mij doet en wat mijn visies zijn etc. Mijn vriend daarintegen zegt helemaal niks. Hij zegt dat hij communicatie belangrijk vindt, maar hij heeft nooit een mening, alles is goed voor hem en als ik hem aanspreek op iets, dan ligt het opeens aan mij.

Het enige wat ik vraag is begrip en empathie en een beetje emotie. Waarom is het zo moeilijk voor hem om te zeggen: hej schat. Ik begrijp je. Volgende keer zal ik het anders doen. Of hej schat. Zo had ik het niet bedoeld. En mij een knuffel te geven.

Als ik aangeef waarom ik boos of gefrustreerd ben dan zegt hij amper iets terug. Hij negeert mij tijdens ruzies of loopt gewoon weg.

Ik word daar zo kwaad van. Zo boos en teleurgesteld. Ik wil dan mijn spullen pakken en vertrekken. Dat gaat helaas niet, want wij hebben 2 kleine kinderen. Ik zit er wel aan te denken of lekker op mezelf te gaan wonen met de kids. Want wat heb ik nou aan een man zonder emotie of begrip? Voor de rest is hij een prima gozer en goede vader. Helpt mee in het huishouden, goede baan en rustig van zichzelf.

Zelf ben ik een heel open spontane en drukke vrouw die graag aandacht wil, ook in mijn relatie. Mijn vriend is echter nogal in zichzelf en gaat graag zijn eigen gang. Hij geeft mij nooit een compliment en ik krijg weinig aandacht van hem.

Ik heb het al heel vaak gezegd, maar hij doet er niets aan. Het maakt me verdrietig en boos. Het geeft veel ruzies. We zijn in relatietherapie gegaan waar deze onderwerpen aan bod komen. Ik hoop dat dit iets verandert.

Ik heb wel eens eerder iets gedeeld op deze site toen ik het moeilijk had. Nu wil ik juist iets delen dat goed is. Eigenlijk het tegenovergestelde van communicatieproblemen, namelijk communicatie oplossing!

Gisteravond merkte ik aan mijzelf op dat ik snel geirriteerd was op mijn partner. Maar ik kon mijn vinger er niet op leggen. Waar ik normaal dan door probeer te gaan, maar op het einde hem dan toch afsnauw, deed ik het deze keer anders.

Zoals besproken met mijn therapeut ging ik eerder naar bed om even afstand te hebben en heb ik nagedacht over wat er nu echt aan de hand was en hoe ik dat positief kon verwoorden als mijn vriend boven zou komen. Het duurde gelukkig even, want ik had wel tijd nodig. Maar uiteindelijk toen mijn vriend boven kwam heb ik met het licht uit goed kunnen verwoorden wat ik wilde. En daar reageerde hij heel goed op.

Daar ben ik vandaag al de hele dag super trots op. Op ons. We zijn gister niet in de problemen geraakt, maar dichterbij elkaar gekomen. Ik ga met plezier naar mijn therapeut volgende week!

Ik ben 19 jaar getrouwd. En hou nog van mijn man. Maar niet van zijn manier hoe hij praat tegen mij. Ik moet oppassen hoe ik iets zeg. Anders verheft die zijn stem. En hij heeft dat niet door. Ik word nu zelfs misselijk. We zijn op vakantie en hebben elke dag woorden. Kleine meid word er ook verdrietig van. Ik weet het niet meer. Heb niet veel geld dus weet niet hoe ik een therapeut kan betalen. Wil er uitkomen.

Iemand die niet makkelijk praat over zijn gevoelens, voelt zich vaak niet helemaal 'veilig'. Bang om voor gek te staan, of kopje onder als ie gaat voelen en vertellen.

Kan helpen om iemand meer op z'n gemak te stellen: het is sowieso oke wat je zegt. Ik vond het zelf ook niet makkelijk vroeger. Maar heb ontdekt dat ik me rustiger voel als ik m'n dingen meer deel. Succes!

Ik bem nu 3,5 jaar samen met mijn vriendin. Samen hebben we een dochter van 6 maanden.
Het begin van de relatie hebben we elkaar echt moeten leren kennen en zijn we uiteindelijk echt verliefd op elkaar geworden. Ik hou ook echt van haar. Alleen zit ik met het volgende.

Zij heeft een zoon van 9. En om eerlijk te zijn. Ik kan hem niet uitstaan. Hij is respectloos en heeft een ontzettend grote mond. Zo groot dat ik het hier niet durf te zeggen wat hij allemaal zegt. Hij maakt altijd ruzie en scheld tegen iedereen. Ik mag me niet bemoeien ermee. Als ik dat doe heb ik de grootste heibel. Maar mijn vriendin doet er helemaal niks aan. Het is zo erg dat ik wel echt van mijn vriendin houd maar absoluut niet gelukkig ben. Het levert heel veel stress op. Ze geeft geen straf en zegt af en toe dat hij van zijn spel af moet maar vervolgens gebeurt er niks.

Het liefst stop ik de relatie maar weet ook dat dat voor problemen zorgt want ze laat me niet met rust. Praten met haar hierover is niet echt mogelijk.

Ik weet gewoon niet wat te doen. Op deze manier ben ik niet gelukkig. Maar ben bang dat er niks gaat veranderen.

Vaak lig ik wakker of huilend in bed. Maar zelf ben ik iemand die niet goed zijm grens kan aangeven en dingen maar accepteert.

Zo dat is mijn verhaal.

Wij zijn nu 3 jaar uit elkaar. Nog steeds vind ik het heel moeilijk te accepteren. We hebben samen nog goed contact en ik vraag me steeds af of het nog goed kan komen.

Mijn ex vindt het wel goed zo en we komen niet meer tot een dieper gesprek. Ik denk dat ik toch eens een hulpverlener ga raadplegen. Een vriendin zegt dit ook, het lijkt of mijn ex het onderwerp mijdt en van zijn vrijheid geniet.

Ik ben nu 10 jaar met haar samen. We wonen samen en hebben beide kinderen uit een eerder huwelijk. Mijn vrouw is vroeger gepest en daardoor bang genegeerd te worden en heeft er last van op het moment dat ik haar niet betrek in ideeen voor uitjes, weekendjes weg met de kinderen etcetera. Ze is ontzettend slim en communiceert sterk, ook vergeet ze niets dus haalt er allerlei feiten bij van eerdere gebeurtenissen die ik allang ben vergeten. Zij zegt mij dat ik haar niet op de eerste plaats zet, maar ik begrijp dat niet. Het is haar gevoel, dat mag ik niet bagatelliseren, maar ze doet er zo moeilijk over. Dit onzekere gedrag van haar breekt me soms op. Ik moet zo rekening houden met haar gevoelens en dat kost energie.

Bijna 20 jaar ben ik samen met mijn man. Lieve vent, er is alleen één ding: hij snurkt. Niet zo maar snurken maar echt heel erg hard. Ik heb hem al diverse keren gevraagd hulp te zoeken hiervoor omdat het slaapapneu is, zijn ademhaling valt weg, voor halve tot minuut. Bovendien heb ik er heel veel last van.

Zoveel dat ik de afgelopen 15 jaar denk ik maximaal 3a4 slaap per nacht, met als gevolg dat ik totaal geen energie meer heb. Maar hij weigert hier iets aan te doen. Hij wil geen biertjes en slangetjes in zijn mond tijdens het slapen.

Ik heb zelf al oordoppen geprobeerd, maar het geluid gaat overal doorheen. Bovendien is hij groot en zwaar en het hele bed trilt. Ik heb hem ook al gezegd minder te drinken, hij drinkt dagelijks in mijn ogen best veel.

Hij wordt niet agressief, maar ligt iedere avond te snurken op de bank. Wordt dan wel soort van pissig als ik iets opzet wat hij niet leuk vind als jij wakker wordt. Ik heb zelf geen familie, ouders of broer/zus, maar heb het laatst wel bij zijn familie in de groep gegooid, maar daar begon zijn moeder gelijk te zeggen dat het allemaal mijn schuld is en dat ik mij niet aan moet stellen. Geen zinnig woord mee te wisselen.

Vergeet goeie vent hoor, er hebben 4 kids en geen kamer over om apart te gaan liggen. Volgens hem snurk ik ook. Maar hij heeft er geen last van, ploft op bed en slaapt, terwijl ik juist overal wakker van wordt. Radeloos

Hallo, ik ben X, vrouw van 23 jaar. Sinds anderhalf jaar ben ik samen met Y, een superinteressante man van 24 die veel talenten heeft en wie ik intens graag zie. Onze relatie is sinds in het begin in een sneltrein gelopen, we wonen reeds een half jaar samen en hebben sinds een kleine 4 maand een hond geadopteerd.

We waren zo gelukkig, geen vuiltje aan de lucht. Ik studeer nog (mijn laatste jaar, veel stress om te slagen, aan de slag te gaan maar ook op zoek naar mijzelf, wie ben ik echt) en hij werkt al 3 jaar op 3 verschillende jobs, en is steeds tot ‘s avonds laat bezig met zijn job. Nu botsen wij de laatste maanden op heel wat problemen, hij sluit zich volledig af als ik iets zeg en ik voel me ongehoord. Alsof het niet uitmaakt wat ik zeg, hij kijkt voor zich en doet verder met zijn taken, zijn werk.

Ik heb al vanalles geprobeerd, maar met elke stap die ik dichterbij probeer te zetten, doet hij er 2 achteruit. ‘Ik wil nu niet praten, ik heb schijt aan communicatie’. Ik lucht mijn hart en vraag hem wat hij denkt, maar hij kan dit niet onder woorden brengen, althans niet op het moment zelf.

Een paar dagen later komt het er dan uit als verdedigingsmechanisme ‘toen zei jij dat je dat nodig hebt, wel ik heb dit dit en dit nodig’, waarop ik me dan afvraag: waarom zei je dat niet op het moment dat we aan communicatie gestart waren, we beginnen nu volledig van heraf… momenteel heb ik het gevoel block te staan. Ik wil mijn oude, zelfzekere ik terug maar hij maakt me onzeker, ik kan niet vertellen wat ik wil want er komt toch geen reactie op, enkel een blanco gezicht.

Ik weet echt niet wat te doen, zou door vuur gaan voor hem maar wil mezelf toch niet verbranden, zeker niet zo vroeg in het leven.

Mijn partner en ik werken allebei fulltime. Ik werk in een vrij hectische omgeving met veel ad hoc vragen en hij in een omgeving waarbij alles op het dooie gemak gaat met veel pauzes, tafeltennis, slapen tijdens de pauzes. Of ik jaloers ben? Nee zeker niet, ik zou me kapot vervelen en me niet uitgedaagd voelen.

Het enige wat me dwarszit is dat ik echt even moet bijkomen als ik thuiskom, hij niet, en dat als ik soms m'n verhaal kwijt wil, dat hij zich totaal niet kan of wil inleven als ik het over hectiek heb. Met 'soms' bedoel ik 1x in de zoveel tijd. Hij vindt dat ik me niet zo druk moet maken, 'het is maar werk'. Tot op zekere hoogte heeft hij gelijk maar om nu altijd weer die dooddoener in te zetten als ik even wil ventileren vind ik ergerlijk.

Ik heb er genoeg van dat hij niet snapt dat andere mensen best hard moeten werken voor hun geld en niet zoals hij lekker lui kunnen doen en daarmee een riant salaris verdiend. Het maakt dat ik het gevoel krijg dat ik nooit meer iets kan zeggen/vertellen over m'n werk.

Daarnaast irriteert het me mateloos dat hij erover opschept dat hij zo'n luizenbaan heeft. 'Ik heb ze weer verdiend hoor' zegt ie dan als hij thuiskomt en lachend vertelt dat hij 1,5 uur in de baas z'n tijd heeft liggen slapen om vervolgens na het eten wéér op de bank in slaap valt. Hoe peuter ik aan zijn verstand dat dit niet normaal is?

Ik vind het wat lastig samen te vatten om eerlijk te zijn. Mijn man en ik zijn nu 7 jaar samen en hebben een prachtige dochter waar we allebei heel gek mee zijn. We zijn sinds een paar jaar niet meer zo gek met elkaar. Elke dag ruzie om de meest kleine dingen.

Het probleem zit m er in dat we niet meer met elkaar elkaar kunnen praten. Mijn man schiet altijd meteen in de verdediging en is snel beledigd. Ik ben op mijn beurt erg ongeduldig. Zo belanden we al snel in een kleine discussie. Vanaf daar gaat het fout... Zodra ik emotioneel word slaat mijn man volledig dicht. Hij praat niet meer met me en kijkt wel, loopt weg en komt er nooit meer op terug. Die reactie maakt mij des te bozer. Waarom hij het doet snap ik deels: hij heeft op jongere leeftijd hersenschade opgelopen, waardoor hij niet goed met zijn emoties overweg kan ik en vastloopt. Dat kon ik voor een tijd wel accepteren.

Maar nu na zoveel jaar dat te hebben en de nodige problemen waar we soms een oplossing voor moeten zoeken trek ik dat niet meer. Hij voelt letterlijk als een zware kar die ik over naartoe moet trekken. Hij weet dat ik me zo voel, maar kan daar naar eigen zeggen niks mee. Het is soms zo doodvermoeiend en snap ook niet goed hoe ik hiermee verder moet. Ik kan niks meer van hem verwachten, maar voel me zelf ook niet gerespecteerd in de relatie nu.

Nadat mijn vriend de relatie verbrak wilde ik graag in relatietherapie omdat ik dacht dat we onze problemen wel konden oplossen (en denk dat nog steeds). Hij stond daar eerst voor open en toen ineens niet meer. Ik ben wel individueel in therapie gegaan waarbij hij eerst ook aangaf een keer mee re willen als mij dat zou helpen en ook daarbij geeft hij nu geen thuis.

Hij ziet allerlei problemen waarvan ik denk dat het met ondersteuning in de communicatie op te lossen is. Maar hij wil nu geen energie meer in ons steken. Ik krijg steeds meer het gevoel dat er een andere vrouw in t spel is. Ik merk dit nl ook in zijn andere manier van communiceren. Hij kan zijn hart goed luchten bij haar.

Ik denk nog steeds dat we een doorstart kunnen maken als we aan onze problemen werken, naast dat hij de vader van mijn zonen is, mis ik hem echt als mijn maatje

Mijn man en ik zijn nu net 8 jaar getrouwd. We leerden elkaar kennen via een datingsite 9 jaar geleden. Hij is weduwnaar zonder kinderen, Ik ben na 17 jaar huwelijk gescheiden in 1992, heb 3 kinderen en inmiddels hebben we 7 kleinkinderen. Een relatie met een man met 2 kinderen liep na 9 jaar ook stuk.

Toen ik mijn man leerde kennen, leek hij iemand die goed kan luisteren en aan een half woord genoeg had. Hij is een goede, trouwe man maar onze communicatie loopt zo vreselijk slecht: we krijgen woorden om de kleinste dingen. Ik vind dat hij niet echt luistert, hij vindt dat Ik een grote mond heb en altijd gelijk wil hebben.

Dat wil ik niet, Ik wil behoorlijk communiceren. Diverse pogingen van mij om met hem te praten aan de hand van tips in bijv de Zin lopen stuk. Hij wil er niets van weten en ook in therapie gaan, wil hij niet. Nu roepen we al dan maar scheiden als oplossing maar dat willen we allebei niet. Intimiteit is er sinds een jaar ook niet meer, mede door verminderd libido na prostaatkanker wat trouwens gelukkig wel met goed resultaat behandeld is,

Ik weet niet wat we moeten doen, probeer te zeggen dat het geen gezamenlijk probleem is maar ontaardt altijd in jij dit...jij dat.
Hoe krijg ik mijn man zo ver dat we hulp kunnen zoeken?