Vreemdgaan

Hallo mijn naam is Marcel 17 jaar getrouwd 2 kinderen.

Ik ben er kort geleden bij toeval achter gekomen dat mijn vrouw sex heeft gehad met een ander. Ze zegt dat het een kortstondige indiscretie is geweest. Ik wil haar dit graag vergeven en wil ook verder.

Op het moment dat ik dit schrijf is het een week geleden dat ik er achter ben gekomen. De gevoelens die er door mij heen gaan zijn verdriet verslagenheid jaloezie gevleid en geiligheid. Gek genoeg geen woede.

Een paar dagen geleden heb ik een gesprek met mijn vrouw gehad, en wat er volgens haar is gebeurt is het volgende.

Ze werkt op een klein bedrijf en vaak is ze lang alleen op de zaak. Een vertegenwoordiger (getrouwd twee kinderen) van een van de bedrijven waar ze zaken mee doen, kwam langs en heeft haar gebruikt. Ze heeft dit laten gebeuren. Vanwege onzekerheid, over haarzelf en prestaties in bed, ze kan mij namelijk niet laten klaarkomen.

De dagen daarna heeft ze nog een sexting met hem gehad, waarna ze er een punt achter hebben gezet. Omdat ze beide tot de conclusie zijn gekomen dat dit niet gaat werken.

Ik wil aan de ene kant alles weten, en aan de andere kant ben ik bang dat de antwoorden mij niet zullen aanstaan. De grote vraag waarom zal wellicht nooit beantwoord worden.

Ik heb nog een hoop vragen en die ga ik ook stellen om mij zelf zielsrust te geven.

Hoewel ik niet op wraak zin, denk ik dat het mij een gevoel van gerechtigheid geeft als zijn vrouw hier ook weet van heeft. Helaas doet hij niets met Facebook of linkedin.
Dus behalve zijn naam heb ik hem nog niet kunnen traceren, ik denk dat dit een klein onderdeel van het helingsproces is beheerst dit wel voor een groot deel mijn gedachten.

Op dit moment heb ik vooral veel behoefte aan genegenheid, liefde van mijn vrouw voor mij, niet als betaling maar gewoon voelen dat ze van mij houdt en met mij verder wil.

Ik weet dat dit nog een tijd zal duren, en wellicht zal de wond nooit helemaal helen. En zal ik als ik over een paar jaar als ik een keer te veel gedronken heb iets zeggen waarvan ik later spijt krijg. Maar op dit moment wil ik verder.

Ik woon al een paar jaar samen. Mijn vriend is heel blij met mij en met onze relatie. Ook ik hou heel veel van hem en zie onze toekomst samen. Ik vind hem fantastisch. Hij staat ook altijd voor me klaar.

We hebben echter nog maar 1 keer per week seks. Dat was in het begin van onze relatie veel meer. Hij is hier meer dan tevreden mee, maar ik heb behoefte aan meer seks.

Na gesprekken hierover met hem, wilde ik ons seksleven accepteren zoals het was. Toch werd het idee van vreemdgaan steeds interessanter. En ik vond het steeds moeilijker om aandacht van mannen te weerstaan.

Ik ben tegen vreemdgaan, maar het is toch gebeurd. Ik ben vreemdgegaan en heb seks gehad met een ander. Het geflirt, de spanning en het voorspel voelde erg lekker. Maar de seks zelf voelde verkeerd.

Ik ben nu erg boos op mezelf dat ik dit gedaan heb. Hoe heb ik mijn vriend kunnen bedriegen...

Nu twijfel ik of ik het moet vertellen. Hij heeft ooit gezegd dat hij het niet zou willen weten als ik zou vreemdgaan. Hij zou ervan kapot zijn. Maar ik verdien ook wel de consequenties van mijn actie.

Mijn man is een paar jaar geleden vreemd gegaan. Omdat hij zich vreemd gedroeg, hij wilde steeds medische testen laten doen, heb ik diverse malen gevraagd of hij een ander had. Steeds ontkende hij.

Een aantal maanden later gaf hij het toe. Dat hij vreemd gegaan is, kan ik nog wel accepteren, maar dat hij zo tegen mij gelogen heeft, dat maakt het vertrouwen kapot. Voorheen geloofde ik alles wat hij zei, maar nu wantrouw ik alles wat hij zegt. Weet niet zo goed hoe ik hier mee om moet gaan.

Ik heb anderhalf jaar een affaire gehad met een getrouwde man. Zijn huwelijk zat in het slop en dreigde op de klippen te lopen. Zelf was ik ook getrouwd, ben mama van 3 jonge kindjes. Mijn man is op berichten gebotst van/naar mijn minnaar. Hij wilde ons huwelijk nog een kans geven, ik heb dat dus ook geprobeerd.

 

Maar na een paar weken was de drang toch te sterk en miste ik mijn minnaar. Mijn huwelijk was niet slecht, maar er was ook geen passie meer, het wérkte gewoon niet meer. Ik nam terug contact op met mijn minnaar, en dat betekende uiteraard ook het eind van mijn huwelijk..

 

Hij was nog steeds getrouwd, ze probeerden het wel, probeerden relatietherapie en zo, maar ik zat daar toch steeds tussen, zodat hij onmogelijk de draad met zijn vrouw weer kon oppakken. Ze stevenden dus ook regelrecht op een echtscheiding af. Ik was er dus van overtuigd dat ik uiteindelijk, na anderhalf jaar wachten, toch mijn happy ending zou krijgen. Die man is namelijk mijn droomman. We werken samen, hij heeft een hogere functie als ik en ik kijk enorm naar hem op. Ik wil geen andere man als hij.

 

Maar, hun echtscheiding werd afgeblazen en hij besloot bij zijn gezin te blijven! Hij wou het opnieuw proberen met zijn vrouw en hun kroost bijeen houden. Zij weet van mij en besloot dat een plaats te geven (gezien hun slechte periode) en hem te vergeven.

 

Maar ik kan hem niet loslaten! Hij vroeg me wel hem verder geen berichten meer te sturen, maar het was sterker dan mezelf. Ik ben hem blijven lieve berichtjes sturen, en uiteindelijk bezweek hij en stuurde hij terug. Na zijn gezinsvakantie, wat hun verzoeningsvakantie had moeten zijn, wist ik hem toch weer te strikken zodat hij naar me toe zou komen.

 

En inderdaad, ik weet zeker dat hij van mij houdt want hij is me komen opzoeken en we hebben heerlijk gevreeen zoals voorheen. Ik stuurde hem daags nadien een mailtje om hem duidelijk te maken hoeveel dat voor mij betekende. Maar die mail werd onderschept door zijn vrouw. Zij was razend en heeft me bedreigd als stalkster aan te geven bij onze baas!

 

Nu heeft mijn minnaar alle contact met mij verbroken , op wat werkgerelateerde communicatie na, en ik weet me geen raad. Ik hoop dat zijn vrouw na zijn nieuwe bedrog, hem alsnog aan de deur zet! Ik vergelijk alle mannen met hem, ik wil alleen maar hem en ik wil alleen maar hem kussen!

 

Liever 2 uurtjes met hem alleen dan 2 weken te kunnen doen wat ik wil... Ik begrijp hem veel beter dan zijn vrouw, wij zijn een beetje hetzelfde.... Tips iemand om mijn soulmate voor me te winnen?

Helaas is het ons ook overkomen. Mijn vrouw (15 jaar mee getrouwd) is 6 maanden lang vreemdgegaan met een vader die ze tegenkwam tijdens een voetbalwedstrijd van ons zoontje. Ik ken hem notabene ook via het voetbal.

 

Het begon met dat hij contact met haar zocht via Facebook na een gesprek langs het veld en van het één kwam het ander. Ze ontmoetten elkaar eens in de week ongeveer op een afgelegen parkeerplek vlak en hadden korte vrijpartijtjes voordat ze van haar werk weer naar huis ging. Ik kwam er achter toen ik een chatsessie op haar telefoon ontdekte.

Het is nu 5 maanden later en er valt nog veel te verwerken. Mijn vrouw heeft ontzettend veel berouw getoond en er direct een punt achter gezet.

 

Ik ben na mijn intense woede en verdriet over mijn trots heen gestapt omdat ik nog ontzettend veel liefde voor haar voel. Ons huwelijk was ook helemaal niet slecht, heel liefdevol zelfs. Onbegrijpelijk dat zo iets kon gebeuren!

 

Het was voor haar ook geen verliefdheid, het ging haar om de aandacht en de afleiding. Heel cliche: ze stond niet stil bij de mogelijke consequenties. Voor ons trouwe partners onbegrijpelijk, voor de daders van ontrouw waarschijnlijk heel herkenbaar.

Ik zat uiteraard boordevol vragen en tijdens flink wat scheld- en huilsessies kwamen we er achter dat het echt iets is wat met het zelfbeeld van mijn vrouw te maken had.

 

In therapie zijn we er achter gekomen dat ze uit een verkeerde vorm van rebellie een leegte probeerde op te vullen. De leegte bleek een jarenlange depressie te zijn die sluimerde zonder dat ze het doorhad.

 

De therapeut heeft ons enorm geholpen, maar ja de woede en het verdriet borrelen geregeld nog op. Gelukkig is er ook veel verbinding en is de liefde ook weer heel intens. We willen met elkaar door, maar uiteraard mag zo iets nooit meer gebeuren.

 

Ik wil wel zeggen dat ook ik altijd geroepen heb dat ik zo iets nooit zou pikken, maar soms zijn dingen in de realiteit toch niet zwart of wit. En als de liefde er echt nog is, er oprechte berouw is en de wil om met therapie 1. aan de slag te gaan met jezelf (de dader met name) en 2. met elkaar om de verbinding en het vertrouwen weer te herstellen, dan kom je echt ver.

 

Uiteraard blijft het een zeer pijnlijk litteken (we praten er ook nog veel over, maar ik probeer dan vooral niet verwijtend te zijn, wel dat het mij nog steeds pijn doet, mijn mannelijkheid heeft aangetast alsook mijn trots en eer en dat ik het daar heel moeilijk mee heb op momenten) en niemand verdient het om hier slachtoffer van te worden, zeker niet als zoals bij ons er echt gewoon niets aan de hand was/is met ons huwelijk.

 

Maar het is gebeurd en de waarheid is lelijk. We gaan nog steeds naar therapie, al is de frequentie nu wel aan het verlagen. We doen veel samen, genieten van elkaar, van de seks (ja gek genoeg is die alleen maar beter geworden) en van ons gezinnetje.

 

Maar soms als ik mijn zoontje naar voetbal moet brengen of ik als een man zie die op hem lijkt, dan word ik weer helemaal eng van binnen herleef ik alles opnieuw. Ik kan alleen maar hopen dat dat met de tijd minder wordt.

 

Ik wil namelijk door met mijn vrouw en zij met mij. De liefde gaat alles overwinnen, maar het blijft een proces, met ups en downs. Soms voel ik alsof ik stik: waarom moest mij/ons dit nou overkomen? En soms geniet van de liefde en zie het glas als halfvol.

 

Ik hou aan het laatste vast en hoop dat het verdriet en de boosheid verder zullen slijten. Ik hoop dat ik anderen in ieder geval een hart onder de riem kan steken: het kan goed komen, maar dan moet je er wel allebei 100% voor gaan.

Ik heb al bijna 4 jaar een relatie met een hele goede vriend. We zijn allebei getrouwd en gek op onze partners ( voor wie het onverteerbaar zou zijn te weten dat wij veel voor elkaar voelen). Ons contact verloopt via what's app.

We laten regelmatig de hond uit en wanneer mogelijk proberen we even samen te zijn. Dan kunnen de maskers af en kletsen we openlijk. We zoenen en houden elkaar vast. Sex hebben we soms 1 x per 2 maanden en soms maanden achtereen niet. De sex is overigens weergaloos ....

We houden van elkaar en zouden het liefste een poly amoureuze verhouding hebben. Ware het niet dat onze partners strikt monogaam zijn... het hebben van deze langdurige affaire breekt soms op.

We liegen allebei en dat is niet fijn, maar leven zonder elkaar is ook niet te doen. 1 keer heb ik het stopgezet. Toen hebben we even afstand genomen. Lastig omdat we ook binnen een groep bevriend zijn... uiteindelijk werd het verlangen weer te groot en gaven we toe...

Het is en blijft een ingewikkelde situatie. Ik zie eigenlijk geen oplossing.
Ik hou ook van mijn man, al ligt die relatie soms wat gecompliceerd. Maar hem en mijn dochters verlaten wil ik niet.... hoe hiermee om te gaan?
☀️

Ik heb deze week m’n man betrapt op sexting met een collega, wat nu al 3 maanden duurt. Hij heeft het meteen afgekapt en gezegd dat hij spijt heeft en voor mij en ons zoontje van 3 kiest. Ik ben er helemaal kapot van. Ook al was het niet fysiek, ik ervaar het toch als vreemdgaan. Mijn verstand zegt dat ik hem moet verlaten, maar mijn hart wil het nog een kans geven, ook omwille van ons zoontje.

Na een huwelijk van 28 jaar heb ik mijn man betrapt op vreemdgaan. Hij heeft een relatie van ong 8 maanden met een ander en daarnaast verschillende chat/telefoon kontakten met verschillende vrouwen.

Ik heb hem gelijk het huis uitgezet. Daarna zijn we rustig aan gaan praten. Tijdens deze gesprekken is hij niet helemaal eerlijk geweest, daar heb ik hem mee geconfronteerd, dit maakte het voor mij ook alleen maar erger.

Omdat we 2 kinderen hebben die hier heel erg onder leden heb ik hem na een tijdje weer in huis genomen. Na veel praten is duidelijk geworden dat hij er alles over heeft om zijn gezin bijelkaar te houden. Dat zie ik ook wel in zijn gedrag.

Nu is het inmiddels 2 jaar geleden maar nog steeds heb ik het er soms zo verschrikkelijk moeilijk mee. Het liegen en aangetaste vertrouwen. Soms weet ik het gewoon niet meer en ben ik er onwijs ongelukkig mee.

Mijn partner heeft aan me opgebiecht dat zij is vreemdgegaan. Dit staat nu tussen ons in. ik vind het moeilijk om haar nog te vertrouwen. Ze is een lange tijd niet eerlijk tegen me geweest.

Maar ze zegt dat het voorbij is en dat ze samen met mij en onze kinderen een gezin wil blijven. Ik vind het echter moeilijk om te accepteren wat er is gebeurd.

Inmiddels een jaar geleden werd mijn hart gebroken, wat was ik gelukkig met mijn man en en drie kindjes. 11 jaar bij elkaar ik voelde me gelukkig mijn huwelijk ,mijn leven leek perfect in mijn ogen.

Tot ik plotseling even zijn telefoon nodig had, niks bijzonders natuurlijk maar hij kreeg een appje “ mijn allerliefste bla bla bla” Ik werd getroffen in m n hart/ ik kreeg geen adem meer....... compleet verstijfd stapte ik in de auto. Chaos in mijn hoofd ik hoopte dat t niet waar zou zijn. Op t einde vd straat kwam het eruit hij was verliefd al 2 jaar had hij een affaire.

Mijn wereld stortte in waarom had ik niks door, zo respectloos doorgaan met mij, zeggen dat je van me houdt , intiem zijn met mij. Ik heb de eerste 2 dagen volledig in schock doorgebracht op m n werk tot ik door een fout volledig instorte en thuis kwam te zitten. Zelf familie en sommige vrienden wisten het, ik voelde me zoo dom /blind/ boos en intens verdrietig.

 

Ik kon het niet beseffen maar het was waar. Hij verbrak zijn relatie met haar omdat hij moest kiezen. Ik kan hem niet loslaten maar het wordt nooit meer wat het was. De relatie is een tweestrijd geworden tussen ontzettend houden van en zoo gekwetst voelen. Geen vertrouwen meer hebben, balen van jezelf dat je controle wil houden.

Iets wat ik nooit deed, ik had 100% vertrouwen. Was een positief vrolijk mens. Dit alles heeft me veranderd in het tegenovergestelde ik voel me verdrietig, depri, onzeker, nare gedachte en beelden in mijn hoofd van deze affaire, ik droom er zelfs van. Een trauma voor t leven.............hopelijk kan de tijd deze wonden helen.

 

Hij zit vol spijt en gaat voor mij, iets in mij gaat voor 50% want 100% voelt niet veilig meer.

Mijn man en ik kennen elkaar zo'n 10 jaar, wij hebben nog geen kinderen en zijn weinig intiem met elkaar. Ik heb vorig jaar ontdekt dat mijn man vreemd al zeker 6 jaar vreemd gaat met verschillende dames. Een deel van deze dames werden betaald voor hun diensten.

 

Op de laatste dame met wie hij vreemd ging is hij verliefd geworden. Totdat ik het ontdekte dacht ik dat ik met de meest trouwe persoon getrouwd was. Ik had het helemaal mis en niet verwacht.

Bij confrontatie met het vreemdgaan klapt hij helemaal dicht. Ik eiste volledige eerlijkheid, maar wat ik kreeg was alleen maar leugens. Leugens om het vreemdgaan minder erg te laten lijken. Wel gaf hij aan verder met mij te willen en ik met hem.

Ik heb mijn huwelijk onder de loep genomen. De problemen van mijn kant geconstateerd en me aangepast.

Nadat ik het ontdekt had bleef hij in het geheim contact nog 10 maanden contact houden met haar en ze spraken ook nog enkele keren af, waarover hij loog.

 

Hij liegt nog steeds. Hij zegt geen foto's meer te bekijken maar doet het nog steeds. Wat betekent dit? Ik wil graag dat we open en eerlijk tegen elkaar zijn. Hoe kan ik het beste hier mee omgaan en tot hem doordringen?

In 2012 ontmoete ik een vrouw die ik gelijk heel bijzonder vond, er was direct een klik.

Normaal heb ik dat niet zo snel. Ik was al jaren gelukkig getrouwd en vader van twee kinderen.
Deze vrouw volgde bij ons cursussen, en al snel was er een ware klik tussen ons, dus gek op elkaar.
We wilde dit eigenlijk niet dus besloten we geen contact meer te hebben, ze was ten slotte ook gelukkig getrouwd en moeder van twee kinderen.

De chemie was zo groot dat we toch weer contact zochten en dat we op een dag vreemd gingen.
Weer besloten we om geen contact meer te hebben, maar bloed kruipt waar het gaan moet dus zochten we bijna na een jaar weer contact met elkaar.

Haar huwelijk is inmiddels kapot gegaan, en ik ben samen in relatietherapie gegaan met mijn vrouw die hier van af het eerste moment vanaf wist. Heb haar in het begin gelijk verteld dat ik gevoelens had voor een ander, en daar had ze begrip voor. Ook heb ik eerlijk verteld dat ik vreemd ging.

We hebben het over scheiden gehad maar ze wilt graag het gezin bij elkaar houden. Dit geeft heel veel frustratie want gevoelens zijn er bijna niet meer en we leven een beetje langs elkaar heen.

Ik heb vele malen geprobeerd afstand te nemen van die andere vrouw, maar dat lukt meestal maar voor even. We zijn zo gek op elkaar.

Ben helemaal niet de persoon die direct wil scheiden, wil mensen nooit pijn doen, heb altijd het beste voor met iedereen en sta ook altijd klaar voor een ander ben altijd eerlijk geweest, ben dol op mijn kinderen, ben zeer gehecht aan mijn familie en vrienden.

Had dit nooit van mezelf verwacht, en kan er ook niet meer mee overweg.

Slaap heel slecht, mijn werk (ben zelfstandiger) heeft er zwaar onder te lijden, durf mezelf niet meer in de spiegel aan te kijken, het is een grote chaos in mijn kop, voel me vooral een slecht mens.

Wat moet ik doen, kom er zelf niet meer uit.

Mijn vrouw bekent overspel, is daar koel over en wil toch verder

Mijn vrouw heeft op 2e kerstdag verteld dat zij in het afgelopen jaar diverse keren met een collega sex heeft gehad, over een periode van een maand over acht verdeeld. Toen zij dit vertelde op een koele manier was ik helemaal van de kaart, zwart voor mijn ogen. Ik kon het niet geloven, dat had ik nooit van haar verwacht. Helemaal niets heb ik gemerkt van haar affaire. Ik zou dit zelf nooit doen, heb de verleidingen altijd weerstaan. Mijn zelfvertrouwen was weg.

Onze relatie is altijd al over hobbels gegaan. Nooit een vuurwerk van emoties, wel aantrekkingskracht, goed samenspel. Op het eerste gezicht hebben wij een prima leven, met alles erop en eraan. Toch lijkt zij soms een band met mij te missen, zij noemt het gebrek aan echte aandacht. Dat heb ik altijd als pijnlijk ervaren, omdat ik merk dat mijn aandacht niet genoeg lijkt te zijn, wat ik ook doe. Daarnaast kan zij slecht vervelende ervaringen uit het verleden naast zich neer leggen. Gevalletje: alles klopt, behalve de partner, die is niet zoals zij wil.

De reden voor deze relatie was dat zij heel veel aandacht kreeg en verslaafd is geraakt aan zijn woorden en chats. Het was een prive ding waar zij veel energie en zelfvertrouwen van kreeg. Blijkbaar was onze relatie al niet meer goed, in haar ogen. Pas tijdens relatie zag zij verbeteringen op het thuisfront, maar kon toen niet stoppen. Het verhaal kwam er met horten en stoten uit. De relatie is gestopt omdat hij serieus wilde en zij niet. Thuis was toch beter (?). In eerste instantie heeft zij geen spijt. Dat veranderde enigszins toen later duidelijk werd dat ik heel veel verdriet had, lichamelijke problemen en concentratiegebrek op mijn werk. Pas toen leek het besef te komen dat overspel een inbreuk maakt op het vertrouwen tussen ons.

Na de bekentenis ben ik in de actie-modus gesprongen: praten met haar en vrienden, emoties uiten, naar een therapie om mijn hart te luchten, geforceerd aandacht geven. Dat helpt haar en mij minder. Het liefst wil zij er niet over praten. Zij reageert terughoudend. Ik praat de uren vol, zij wil dat niet. Leuke dingen doen is belangrijk voor haar. Terugkijken en reflecteren op onze relatie komt niet van de grond. Zij gaat naar een therapeut om aan haar zelfvertrouwen te werken. Ik wil graag onze relatie resetten, naar een nieuwe band met vertrouwen, ik wil het oude zeer van tafel.

Voor mijzelf heb ik een termijn gesteld om te kijken of wij weer een betere band kunnen krijgen. Ik neem veel initiatieven maar dat lijkt deels aan te slaan. Het lijkt erop als zij verder wil en het uitstapje wil vergeten. Ik heb laatst voorgesteld om samen met een therapeut te praten. Dat wil zij niet.

Het lijkt erop dat onze relatie als een nachtkaars uitdooft. Ik heb altijd gedacht en gezegd dat wij samen oud konden worden, maar twijfel daar nu heel sterk aan. Deze twijfel geeft mij veel pijn.

Ik heb een relatie van 10 maanden met mijn jeugdliefde die al 20 jaar getrouwd is. We zijn elkaar na 35 jr tegen gekomen, de bom sloeg direct in. We waren als kind verliefd op elkaar en niet zo’n beetje ook.

Maar nu begin ik er genoeg van te krijgen dat de relatie niet kan groeien. Wat in het begin ongedwongen leek toen hij mij vertelde dat de scheidingspapieren al klaar lagen blijken deze na 10 maanden nog steeds klaar te liggen. Er gebeurt niets.

Ben met name gefrustreerd, ondanks dat hij veel bij me is, dingen doet voor ons, wij hele dgn contact hebben. Ik snap best dat je dingen moet afronden, dat er obstakels zijn, maar er wordt niet over gesproken en als ik in die richting vraag dan wordt hij onrustig. Het klopt niet.

 

Niet dat hij me aan t lijntje houdt, dat is het niet, ben er gewoon moe van dat er geen knopen worden doorgehakt. Ik krijg wantrouwen, er ontstaat frictie en voel geen ruimte dit bespreekbaar te maken. Heb er genoeg van, maar ben niet bij machtte een einde aan de relatie te maken.

Ik ben vreemd gegaan na een drukke periode van kinderen krijgen, nieuwe banen, verhuizen... Met mijn partner had ik bijma geen intimiteit meer. We runnen een bedrijf. Houden wel veel van elkaar.

 

Nu het uitgekomen is, weet mijn partner niet of ze wel met mij verder wil en ik voel me zo vreselijk schuldig en klote...

 

Herkent iemand dit?

Ik ben kapot...2 dagen geleden benadert de onenightstand van mijn vriend mij via messenger om mij dit te vertellen. Was volledig in shock. Wij zijn nog maar 11 maanden samen en hoteldebotel van elkaar.

Hij zegt ook ENORM veel spijt te hebben...hij had blijkbaar een nog "onvervulde kick nodig" geeft hij als argument. Hij hoopt dat we eroverheen kunnen komen. Maar hoe doe je dat!!

Basis van een relatie is toch vertrouwen en dat kan dus blijkbaar niet. Ik ben een echte gevoelsmens en bang dat ik niet sterk genoeg ben  om het een plekje te geven en los te laten.

En ik heb er ook geen vertrouwen in dat hij het geduld en begrip lang genoeg kan opbrengen, want ik ga  er vanuit dat je hier toch minstens 1 jaar voor uit moet trekken. Hij is namelijk meer van het praktische... en zijn empatisch vermogen is wat beperkter dan de mijne.

Het is gewoon een nachtmerrie....We zijn allebei rond de 50 en je zou denken dat je dan wel het klappen van de zweep kent....we wilden samen oud worden.

Mijn vriend is vorig jaar november vreemd gegaan met een prostituee.
Dit heb ik pas enkele weken geleden te horen gekregen omdat ik een aantal vage klachten had. Hij dacht dus dat ik een soa had opgelopen door hem. Achteraf bleek dit dus niet zo zijn en had hij ook geen soa.
Om die reden heeft die het dus mij verteld. Hij was me anders bang om kwijt te raken zegt die. We zijn overigens al 9,5 jaar samen waarvan we nu 3 jaar samen wonen.
Reden van vreemdgaan : een keer zin in wat anders, een keer zin om seks te hebben met een andere vrouw, lust.
Ik heb hem wel een kans gegeven omdat die zegt dat die er heel veel spijt van heeft en zich wilt beteren.

3 weken geleden kreeg mijn man last van rare klachten. Pijn bij het plassen enzo. Hij ging naar de huisarts maar wilde mij niks zeggen. Gedroeg zich raar. Al lange tijd verdenk ik hem ervan dat hij vreemd gaat. Maar hij ontkende uiteraard alles. Nu heeft hij een SOA opgelopen en moest hij het wel opbiechten.

Eerst dacht ie nog te kunnen zeggen dat het een hele oude soa zou kunnen zijn die nooit is opgemerkt en nu pas klachten geeft. Maar ik ben niet achterlijk, dus vroeg hem om nu eindelijk de waarheid te vertellen. En toen kwam het hoge woord eruit, tijdens zijn werk wordt hij af en toe opgehaald door een vrouw. Daar gaat hij mee naar bed en verder niets.. hij beweert altijd een condoom te hebben gebruikt en dat het niet vaak gebeurde maar wel gedurende 1,5 jaar.

We hebben vaker discussies gehad over dit onderwerp. Vanaf het begin dat ik hem ken wist ik al dat hij moeite heeft met monogaam zijn. Hij heeft ook wel eens gevraagd of ik open sta voor een open relatie. Ik vind dat alleen lastig, vooral omdat ik zelf niet de behoefte heb iets met een andere man te beginnen en op het moment dat hij hierover begon was ik zwanger, dus ik vond het sowieso geen goed moment.

We hebben nu 3 jonge kindjes en eigenlijk een heel fijn gezin. En ergens wist ik altijd al dat hij vreemd zou gaan, gek genoeg doet dat mij ook niet echt pijn. Maar wat mij wel verschrikkelijk veel pijn doet is dat hij erover heeft gelogen terwijl ik er letterlijk naar vroeg door mijn vermoedens.

En ik vind het erg dat hij mij nu ook een soa heeft gegeven. Hij beweert dat het contact met deze vrouw al een paar maanden over is, omdat zij gevoelens kreeg, maar ik weet niet wat ik moet geloven. Hij heeft gewoon teveel gelogen.

Hoe moet ik hier mee omgaan? Ik wil ons gezin niet kapot maken, vooral voor de kindjes. Ik hou ook nog van mijn man. En ik gun hem zelfs dat hij af en toe wat met een andere vrouw doet als dat hem gelukkig maakt maar hij moet er niet over liegen en ik ben bang dat hij dat toch blijft doen.

Ik ben zelf voor de 2de keer vreemd gegaan! Allebei de keren met heel veel drank op! Ik weet wel dat het geen excuus is maar weet wel van mezelf dat ik dit nooit nuchter zou doen!! Maargoed mijn vriend weet van allebei de keren en is er nu klaar mee!! Ik alleen niet ik wil mijn relatie niet kwijt😭 voel me dom en begrijp mezelf gewoon niet! Waarom doe ik dit! mijn relatie zat goed.. ik wil mezelf begrijpen!

Mij is “overkomen” wat ik nooit gewild heb. Ik ben verliefd geworden op een gebonden man. Dit heeft geleid tot een heftige affaire van 4 jaar.

We deelden alles met elkaar. Spraken urenlang over het leven. De hoogtepunten, de dieptepunten. Wat ons gelukkig maakte en wat we graag anders zouden zien. Hij noemde ons soulmates.

Ik heb de hele smoezenlijst van gebonden mannen gehoord de afgelopen 4,5 jaar. Je bent mijn soulmate, ik hou voor altijd van jou, met mijn vrouw is het niks. Ik hou niet meer van haar. De seks was nooit interessant, we praten niet. Bij jou vind ik alles wat ik mis bij haar. En ga zo maar door.

Stapelgek was ik op deze man. Zo gek blijkbaar dat ik mijn eigenwaarde volledig verloor. Door het vuur ging ik voor hem. Zat hij ergens mee, was ik zijn praatpaal. Voelde hij zich rot, liet ik alles uit m’n handen vallen om er voor hem te zijn.

Want…. We waren toch zo gek op elkaar. En we hielden toch van elkaar.

Totdat een appje van mij onder de neus van zijn vrouw terecht kwam. Hij heeft zonder iets te zeggen mijn nummer geblokkeerd en ik heb nooit meer iets van hem gehoord.

Blijkbaar was zijn huwelijk toch zo slecht nog niet… en hield ik toch net iets meer van hem dan hij van mij. ;-)

Ik blijf achter met een gebroken hart. Een gebroken hart dat ik mezelf heb aangedaan.

Een wederzijdse kennis vertelde me laatst dat ik niet zijn eerste affaire was. Een handje vol dames ging me voor. Maar hij had aan haar toegegeven dat al deze dames fouten waren… fouten die ertoe geleid hebben dat hij is gaan inzien hoe fantastisch zijn eigen vrouw is….

Mijn man ging vreemd met mijn beste vriendin/buurvrouw. Ik ben er zelf achter gekomen. Had het nooit verwacht en dacht dat ons huwelijk perfect was. Hij deed het omdat hij het leuk vond dat er een andere vrouw verliefd op hem was, gaf hem een fijne gevoel zei hij. Haar huwelijk was al niet zo goed. Ze hebben mij en de kinderen ongelooflijk veel pijn gedaan. Maar ik heb hem vergeven en we zijn door gegaan. Hij vind ons huwelijk goed zoals het is maar mijn gevoel is veranderd. Soms twijfel ik of ik de juiste keuze heb gemaakt door bij hem te blijven. Ik moet nog vaak denken aan wat er is gebeurd en snap nog steeds niet hoe hij zo ver heeft kunnen gaan. Ik wil graag dat ons huwelijk slaagt maar soms vraag ik me af of ik wel echt gelukkig ben.

Mijn vrouw en ik zijn nu 12 jaar bij elkaar waarvan 6 jaar gelukkig getrouwd (wat ik dacht) en hebben 3 jonge kinderen. De eerste weken van dit jaar veranderde de relatie wat. Ze bleek verliefd op een collega. 12 weken terug op een avond heb ik haar geconfronteerd met haar gedrag en toen kwam dat eruit.

 

Boos verdrietig en wat nog meer daar over gesproken en toch bleef er een spanning tussen ons hangen! In eerste instantie wilde ze gewoon door waar we gebleven waren. Maar toch bleef er een spanning hangen. Zij maar vertellen dat hij haar niet los liet en dat ze niet weet of ze wel verder wil met mij of hem.

 

Relatietherapie wilde ze niet. Na 12 weken kwam ik na een confrontatie erachter dat er wel wat meer was gebeurd dan dat ze mij had verteld. Nu is mijn hart natuurlijk kompleet aan puin gestampt. Ik begrijp er echt helemaal niets van. Wij hebben echt bijna nooit een geschil samen en het gaat altijd erg liefde vol.

 

Ze vertelde mij zelf dat ze niet begrijpt waarom ze verliefd is geworden. Als ze hem in de stad zou tegen komen zou ze hem niet zien lopen. We lijken ook totaal niet op elkaar.

 

We hebben besloten om in relatietherapie te gaan. Ik wil haar helemaal niet kwijt maar zij weet dus niet wat ze moet ze blokkeert na 12 weken eigenlijk nog steeds dat doet mij nog steeds heel veel pijn en weet niet goed wat ik er mee moet de in beantwoorde liefde. Ik ben nog steeds knetter verliefd op haar. Dit wil ik niet voor ons en voor ons kinderen.