Liefdesverslaving

Ik wist als klein meisje dat mijn ouders niet gelukkig waren. Mijn vader was psychisch ziek, mijn moeder had haar handen vol aan mijn vader. Ik kreeg op mijn 20ste een relatie met een depressieve man.

 

Als meisje heb ik geprobeerd mijn ouders gelukkig te maken en later ging ik dat proberen bij mijn depressieve man. We zijn 28 jaar samen geweest. Tot ik een man ontmoette die mijn hart binnen kwam, Dave. Ik besefte dat ik een hart had en dat die al heel lang afgesloten was. Heel overweldigend, maar ook heel verontrustend. Dave was net zo overweldigd en samen zijn we in een ontwikkelingsproces terecht gekomen.

 

Door deze ontmoeting wist ik dat er iets mis was met mijn huwelijk en mijn gevoelsleven. Heel langzaam heb ik geleerd over codependentie, relatieverslaving enz. Ik heb oude pijn gevoeld en doorleefd, ik ben volwassen geworden. Een prachtig maar super moeilijk proces.

Ik heb de stap na 4 jaar durven nemen om te scheiden van mijn depressieve man. In deze 4 jaar ben ik dus contact blijven houden met Dave. Samen hebben we onze valkuilen gevoeld en daarvan geleerd. Toen we na 2 jaar uitspraken dat we met elkaar verder wilde (toen waren we beide nog getrouwd) is mijn enorme liefde voor hem verdwenen. Toch hou ik vast aan hem.

 

We zijn nu allebei gescheiden en geven onze relatie een kans. Ik hoop en vermoed dat mijn verdwenen liefde komt door angst en mijn nog altijd aanwezige verantwoordelijkheidsgevoel voor het geluk van mijn ex man. Ik merk dat ik langzaam groei en langzaam steeds meer voor mezelf durf te kiezen.

In een relatie was er sprake van heftige en afwisselende bindingsangst, verlatingsangst en liefdesverslaving.

Het ene moment had zij verlatingsangst en ik bindingsangst, en het andere moment had ik verlatingsangst en had zij bindingsangst. We waren als twee magneten die elkaar continu aan het aantrekken en afstoten waren.

Het was ook een soort van liefdesverslaving. Als zij te dicht bij kwam, dan kreeg ik het benauwd en wilde ik vluchten (bindingsangst). Als zij echter afstand nam, dan voelde ik de verslaving en wilde ik bij haar zijn (verlatingsangst).

Het was één groot relatiedrama van verslaving, bindingsangst en verlatingsangst. Hoewel ik cognitief wel wist dat deze relatie niet goed voor mij was, waren de gevoelens van verslaving en angst erg sterk.

Wat mij uiteindelijk bevrijd heeft was dat ik een stukje had gelezen waarin stond dat hoe intiemer je bent met iemand, hoe meer energie je van die persoon in jezelf opneemt. Dus je kunt maar beter niet te intiem zijn met mensen waar je niet te veel op wilt lijken.

Dus ik stelde mezelf de vraag “wil ik meer op deze persoon lijken?”. Het antwoord was overduidelijk “Nee”. Door met deze nieuwe blik te kijken, heb ik afstand genomen. Gelukkig nam zij tegelijkertijd ook afstand. En zo ben ik “ontsnapt” uit dit drama.

Ik heb mijn relatie verbroken omdat ik niet anders kon. Hij maakte mij het leven zuur met nare opmerkingen over mij als persoon en manipuleerde mij zo, dat ik daar volledig van in de war raakte en mijzelf bijna kwijt raakte. Ik heb hem uiteindelijk naar zijn eigen zeggen op straat gezet, gelukkig was het mijn huis waar we in woonden. We hebben een enorme aantrekkingskracht naar elkaar fysiek en toen hij weg was voelde ik mij eerst erg opgelucht, maar toen kwam de leegte. Dat eenzame gevoel, die ik ondanks een vol leven, niet kon invullen.

 

Op het moment dat ik mij juist weer beter voelde, nam hij contact met mij op. Hij vroeg mij langs te komen en ik kon de verleiding niet weerstaan. We hebben gepraat en zijn uiteindelijk met elkaar naar bed geweest. Heb ik er spijt van, nee, maar door al het gemanipuleer en mij een schuldgevoel aanpraten heb ik toegezegd om het weer te proberen, want tenslotte in de basis zijn we hartstikke gek op elkaar. Het lijkt wel of ik verslaafd aan hem ben, er zit werkelijk een knoop in mijn maag.

Verslaafd aan de liefde en zodra iemand verliefd op mij is word ik bang om gekwetst te worden ook al vind ik diegene ook fantastisch
Ik wil dan teveel bevestiging of vertrouw diegene niet
Ik ben een aantrekkelijke vrouw en wil graag een relatie alleen ik weet niet hoe en ga dan juist " in zee " met wat later een narcistische persoonlijkheid blijkt te zijn waardoor ik mezelf volkomen verlies
Ik ben hooggevoelig maar juist dat zie ik dan niet
Mijn vader was een narcist waarschijnlijk ligt daar de wortel van mijn verstoorde gedachten mbt een relatie
Niemand lijkt ook goed genoeg
Maar als ik stop met een relatie waarbij ik de echte gevoelens van verliefdheid en houden van heb ervaren dan kom ik daar veel te laat achter en doet het alsnog pijn
Ik ga nu hulp zoeken want dit is killing