Affaire / Overspel in je relatie

Wat een lastige situatie. Het vertrouwen heeft vast een deuk opgelopen. Ik heb zelf ook een affaire gehad. Dit kwam vooral omdat mijn partner en ik uit elkaar gegroeid waren. Hierdoor stond ik open voor een ander. Toen het uit is gekomen hebben we een moeilijke tijd doorgemaakt.

Door hulp van een relatietherapeut in te schakelen zijn we allebei er sterker uitgekomen. We hebben onderzocht hoe het zo is kunnen komen en we hier allebei aan kunnen doen. Het heeft ons sterker gemaakt als stel dan dat we waren!

Het komt zo vaak voor. Mijn broer heeft het ook meegemaakt. Ze hebben een hele zware periode meegemaakt. Na 15 jaar zijn ze nog steeds bij elkaar en ze zijn oprecht gelukkig met elkaar. De affaire speelt al lang geen rol meer in hun leven, vertrouwen is weer helemaal terug.

Er is zoveel te lezen op internet (van sociale polygamie, testosteron tot relaties die er beter uit zijn gekomen etc) en er zijn zoveel meningen van mensen (die er wat van vinden of je wel of niet uit elkaar moet gaan alsof het hen iets aan gaat).

Elk verhaal, karaktereigenschappen van de persoon (gevoeligheid/ nuchter/ vergevingsgezindheid) en situatie is weer anders. Ook al denk je in een vergelijkbare situatie te zitten de uitkomst kan altijd anders zijn. Het gaat erom wat JIJ voelt en wil. En natuurlijk de keuze of jullie wel of niet samen verder gaan. Maak daar een keuze in en ga ervoor! Ga verder en blijf niet te lang in het verleden hangen. Niemand vind het fijn als er oude koeien uit de sloot worden gehaald.

Volgens internet (yes i know) duurt het gemiddeld 1,5 jaar om een affaire van je partner te verwerken en je partner weer meer te vertrouwen. Uiteindelijk komt het goed met jou! Zorg goed voor jezelf! Heb lief en ontvang liefde, vergeef jezelf maar ook een ander.

Hoe wil je hier uitkomen, zou je je huwelijk nog een kans willen geven is een vraag die alleen jij kan beantwoorden. Iemand die een affaire heeft, is iets kwijt bij zichzelf. Verliefdheid is een stofje in de hersenen waardoor je niet helder meer nadenkt. Vaak is het niet eens verliefdheid op haar maar verliefd op spanning, gezien worden, aandacht etc. Boosheid (hoe begrijpelijk ook) van jou zal jullie meer en meer verwijderen.

Als je hem terug zou willen dan zal een omgekeerde reactie helpen, hoe moeilijk ook. Wat hadden jullie samen, probeer dat naar boven te halen, vecht voor hem als je dat nog kunt. Praten zonder verwijten zal moeilijk zijn dus stel dat uit, laat je kwetsbare kant zien door middel van lieve berichtjes die hem bij jou weer het gevoel geven gezien te worden. Een boze vrouw drijft hem alleen maar meer in haar armen en zorgt er voor dat er geen weg terug is. Eerst weer zorgen dat je dichter bij elkaar komt, dan komt het praten hoe heeft dit kunnen gebeuren en vervolgens opbouwen en kijken of je samen verder kunt middels een coach.

Ik ben ook na 34 jaar en elkaar al 40 jaar kennen erachter gekomen dat hij een affaire had van ruim 2 jaar. Ik heb het eruit moeten trekken. Ik kan alleen maar zeggen: blijf dicht bij jezelf laat he geen schuldgevoel aanpraten , vreemdgaande mannen zoeken altijd een excuus voor hun daden. Wees een rots voor je kinderen probeer af en toe je tong af te bijten en tegen de kinderen zo min mogelijk negatief te doen over hun vader. Is moeilijk zeker in deze uitzonderlijke situatie. Hou de vinger aan de pols bij de kinderen omdat zij ertussen zitten.

Een coach via de huisarts heeft mij goed op weg geholpen in het begin. Het gaat beter worden echt waar maar zal altijd heel veel pijn doen. Om jezelf te beschermen probeer het contact zo zakelijk mogelijk te houden en zoek allerlei zaken uit waar je recht op hebt. Heel veel instanties hebben mij gratis advies gegeven inclusief de belasting. Advocaten zijn duur. Ik ken het gevoel: hij had beter dood kunnen zijn. Dit is nl verraad tegenover jou. Met hem praten hierover was mijn ervaring was een zinloze actie omdat ze in een hele andere fase zitten. Hij wil jouw verdriet niet zien of horen want dan is dat te confronterend. Ik wens je heel veel sterkte heeft veel tijd nodig maar ven je eenmaal uit die put dan ben je sterker dan ooit.

Ik heb het eerste bericht meer dan twee jaar geleden geschreven.

Een update: op het moment dat ik bereid was om los te laten, te gaan scheiden, alles financieel af te handelen, kwam hij terug. Met gruwelijk veel spijt en berouw.

Wat mij heeft geholpen bij de verwerking (ik denk er nog wel steeds vaak aan):
Is ontspanning (veel sporten), veel afleiding (werk studie wandelen) en veel contact met familie en vrienden.

Als ik terugkijk heb ik het meest gehad aan de lieve vrienden die er voor mij waren, dat deed me oprecht goed gedaan en enkele vriendschappen zijn er door verdiept.
Omdat het ook een stuk pijn van vroeger triggerde ben ik ook in therapie gegaan.
Het neemt nog steeds een plek in in mijn leven maar ik ben er sterker door geworden. Ik ben ook niet het vertrouwen verloren in mijn mede mens. Mijn man en ik zijn overigens ook in therapie gegaan.

Ik wens een ieder die dit ook overkomt. Beloof jezelf dat je er beter uit komt … ❤️

Ik zit ook in je situatie en kan ook weinig advies vinden. Als het gaat om overspel is de affaire altijd achter de rug terwijl de derde bij ons nog steeds in het spel is. Ik weet niet meer wat ik moet doen. Hij kan niet kiezen. Al 6 maanden niet. Hij wil mij niet kwijt maar hij wilt ook haar houden. Ik probeer al weken me sterk genoeg te voelen / maken om zelf een beslissing te maken en mijn 18 jaar huwelijk te opgeven... Het is zoooo moeilijk als je dat zelf niet wilt.

Ik zat in dezelfde situatie.
Na 19 jaar huwelijk is mijn man verliefd geworden op een meisje van 21.
Hij noemde haar de liefde van zijn leven.
We hebben samen 6 kinderen, waarvan de jongste 7 maanden was.

Hij wilde niet stoppen met zijn relatie met het zijn vriendin en zijn gezin ook niet opgeven. Ik moest me er maar bij neerleggen.
Hij nam haar mee naar huis. Nodigde haar uit op de verjaardagen van de kinderen. Liet iedereen meegenieten van zijn relatie. Ondertussen betaalde hij geen huur en rekeningen meer. Al het geld wat hij verdiende ging op aan zijn vlam.

In het begin hoopte ik nog dat hij in zou gaan zien dat dit niet okay was.
Helaas vond hij dat hij dit verdiend had.

Ik heb de keuze gemaakt dat ik zo niet door wilde. Het heeft nog een jaar geduurd voor hij eindelijk vertrokken is.
De relatie met zijn vriendin heeft na zijn vertrek nog 5 maanden stand gehouden.
Nu heeft hij spijt en wil me wel terug maar na al die vernederingen en al het verdriet wat mijn kinderen en ik hebben moeten meemaken, is dat voor mij geen optie!

Wens je heel veel sterkte en kracht.

Zelf ben ik net bedrogen door.mijn partner en een gezamenlijke vriendin. Hij heeft er geen seks meer gehad en beweert dat met geen andere vrouw dan mij te willen.
Ze sturen elkaar wel veel liefdes mailtjes waar ze elkaar bevestiging geven. Kwamen ook te intens aan elkaar. Dit was allemaal achter mijn rug en ze weten allebei dat voor mij trouw heel belangrijk is. Ondanks ze de grens van seks niet zijn over gegaan voel ik me enorm bedrogen. Ik heb met beide een intens contact en er gebeurde een onderonsje boven mijn hoofd heen.
Nu heb ik besloten mijn relatie verder te zetten maar ik kan haar niet meer als vriendin zien. Mijn man vindt dit bekrompen en wil gewoon vrienden met haar blijven. Ik weet dat dit me eeuwig gaat achtervolgen.
Als partner moet je elkaars grenzen respecteren als je echt van elkaar houdt.
Als de ene partner bijvoorbeeld wel.eens zou willen swingen maar de andere niet dan doe je het niet.

Ik zit in dezelfde situatie, ervoor gekozen te scheiden hoeveel pijn dit nu ook doet. Mijn man zegt gewoon ik ga niet kiezen. Ik hou evenveel van jullie allebei. Dat zegt eigenlijk al genoeg. Geen enkel begrip of respect voor de gevoelens die ik heb. Voor het leven dat wij jaren lang samen hadden. Hij is bereid alles op te geven voor zijn “vrijheid”.

Ik wil iemand die voor mij gaat, wel voor mij kiest. Er voor mij is.

heel raar maar ik zit in een zelfde situatie, maar in dit geval wil ik t zelfde, ik ben ook verliefd op een andere man maar wil ook niet bij mijn huidige partner weg. en ja t bestaat dus dat je van twee personen kunt houden.als je t mij twintig jaar geleden had gezegd dat ik er nu zo over zou denken dan had ik je voor gek verklaard.
ook mijn partner wil er niet in mee stemmen en doe ik t stiekem en ik denk er over na om bij hem weg te gaan. niet voor die ander maar omdat ik voortaan gewoon vrij wil zijn mocht dit mij weer overkomen. voor de duidelijkheid ik hou nog steeds van mijn partner maar ook van mijn vriend.

Deze zomer kwam ik erachter dat mijn man een affaire van twintig jaar had. Hij vroeg mij of ik er mee in wilde stemmen dat hij zo door kon gaan, hij hield van mij en van haar zei hij. Ik heb gezegd dat ik dat absoluut niet wilde en hij heeft de keuze gemaakt om bij mij te blijven. Hij heeft nog contact met haar en zegt dit nodig te hebben om overeind te blijven, anders hoeft het leven voor hem niet meer! Ze gaan niet meer met elkaar naar bed, zoenen niet meer maar appen bijna dagelijks en hij ziet haar af en toe. Of ik zelf stop met mijn huwelijk weet ik nog niet ...

Mijn man had twintig jaar een verhouding zonder dat ik het wist. Toen het uitkwam vorig jaar wilde hij er mee doorgaan met goedkeuring van mij, nou, absoluut niet. Hij heeft toen voor mij gekozen maar houdt ook nog van haar, heeft er nu weinig contact mee( zegt hij). We zijn sinds kort in relatietherapie.

Beste Kaja,

Jeetje, wat een verhaal. Het lijkt me heel lastig om te ontdekken dat jullie anders denken over grenzen. Dat jij denkt dat het vreemdgaan is, en hij denkt dat het grapjes zijn. Dat zou ik in jouw plaats denk ik heel lastig vinden.

Ik hoop dat jullie hierover toch kunnen blijven spreken. Constuctief. Dat jullie zonder ruzies of zonder gelijk willen hebben jullie kant van het verhaal aan elkaar uit kunnen leggen.

Dat is makkelijk typen natuurlijk, maar ik denk dat ik dat in jouw positie als eerste zou proberen; een goed dialoog hierover aangaan.

Wat je ook gaat doen hiermee; ik wens dat je er uit komt, samen. Heel veel sterkte.

Mijn reactie voor Kaja

Dit is wel een bijzondere manier van een reactie geven.
Want jullie verhalen raken mij, omdat ik jullie pijn en wantrouwen helaas kan begrijpen... Want ik ben zelf zo'n man die dit nu sinds kort deed... Ik begrijp dat iedere relatie, alle mensen en alle problemen anders zijn. Wellicht geloven of zullen jullie mij ook niet begrijpen. Maar ik ben wel bereid om te delen wat er bij mij voor gezorgd heeft dat ik vreemd ging. Ik praat het dan ook absoluut niet goed en ik besef me misschien nog maar half wat het echt werkelijk met de ander doet.

Vertrouwen is denk ik een heel bijzonder iets... Dat heb je niet zomaar en dat doet pijn als iemand daar zo mee om gaat. Toch heb ik het zelf ook gedaan bij mijn vriendin. We hebben samen een dochtertje van 3, we zijn al 15 jaar samen . En ik hield oprecht van haar en m'n gezin. Toch voelde ik me vaak niet gelukkig en nam het gemis van veel dingen al meer toe. Maar ik was oprecht nooit op zoek naar een andere meid/vrouw.

Maar toch ontmoette ik bij mijn nieuwe werk een leuke collega. Het was meteen leuk, gezellig en we merkten al snel dat we wel een klik hadden zonder (zonder gevoelens). Tijdens een feestje op het werk, merkte ik toch dat er opeens meer was dan alleen leuke collega's zijn.

Hoe verklaar ik dit? Er zijn tal van redenen te bedenken waarom het logisch zou zijn.. ? Maar nee, blijkbaar klop er toch iets niet. Hoe betrouwbaar is een mens werkelijk? Ik weet wel dat ik weer gelukkig wil worden/zijn met m'n gezin. Maar een relatie is soms echt niet gemakkelijk.. probeer niet te veel te geven en streef naar balans die je samen hebt en wilt delen.

Hey,

Misschien kunnen jullie naar een relatietherapeut gaan? Ik denk dat de wonde van het bedriegen nog niet genezen is. Je kan daar geen tijd op plakken ook.. maar je mag ook niet verwachten dat de tijd het gaat oplossen vanzelf.
Ik hoor dat je veel houdt van je vriend (misschien ex ondertussen) …

Probeer eens te praten met een professioneel persoon … iemand die deze dingen al vaak het gezien bij mensen. Ook iemand die je een andere visie kan geven op de zaak. Zolang je er hetzelfde naar blijft kijken zal de pijn het zelfde voelen denk ik.

Heel veel succes voor jou.

Ik ben zo'n man. Ik bezoek gemiddeld 1x in de 2 maanden een prostituee. Ik ben 45jaar en ben hiermee op mijn 42e begonnen. Betekent dit dat ik minder van mijn vrouw houd? Nee absoluut niet. Mijn vrouw en ik hebben al 28jaar een goede stabiele relatie, 3 kinderen en een prachtig leven waarin ik altijd keihard knokken voor mijn gezin. Mijn vrouw is alleen niet zo van de seks. Nooit geweest. In mijn jonge naïviteit heb ik altijd gedacht dat dit beter zou worden, maar dat werd het niet. Het verplichte nummertje 1x per maand zonder avontuur. Want daar houdt ze niet van. Voor mij is het nooit een rede geweest om minder van haar te houden. Het maakte mij wel nieuwsgierig en seksueel gefrustreerd. Het gesprek zijn we meerdere malen aan gegaan maar zonder uitkomst. Toen heb ik besloten een prostituee te bezoeken als de frustratie op zijn hoogste was. Ik vond het heerlijk en voel ook verder niets voor deze vrouwen. Puur egoïstische seks. Ik geloof namelijk niet dat ik iets voor hun plezier kan betekenen naast geld. Het resultaat? Ik ben gelukkiger, minder nieuwsgierig, ik waardeer mijn vrouw veel meer en zelfs het verplichte nummertje. Want ik zit niet heel de dag met seks in mijn hoofd. Iedereen mag ervan vinden wat zij willen. Maar voor mij werkt het. Ik doe wel alles veilig en ga naar clubs waarvan ik weet dat de controle er hoog is. Ik vond het belangrijk om mijn kant met jullie te delen.

Idd ik heb het zelfde meegemaakt. Mijn man had een affaire gehad en we proberen eruit te komen samen. Praten met hem lucht erg op al is het nog allemaal erg onzeker. Bij ons is het juist de familie die ons niet steunen, ze willen geen excuus van mijn man want hun mening staat vast. Mijn ouders willen nog wel dat het goed komt al zijn hun ook erg gekwetst. Door de houding van mijn man en dan weer de familie lijkt daar niet veel verbetering in te komen. Gelukkig hebben we wel goede vrienden die ons juist steunen. Het is moeilijk en erg complex allemaal, misschien dat we over 1 jaar meer rust hebben om te zien waar we staan....

Het is zo helpend dit te lezen en vooral te kunnen voelen dat ik me niet 'alleen' hoef te voelen. Mijn man heeft ook een affaire gehad, heeft het zelf gezegd, wat ik al heel helpend vond in het verwerkingsproces. Ik merk ook dat hij echt spijt heeft.

Ook ik merk zoveel onbegrip en mijn omgeving kan ook niet goed vatten dat ik bij hem blijf, al zeggen ze wel mijn keuze te respekteren. Iedereen was ervan overtuigd dat mijn man nooit overspel zou plegen...maar het is dus toch gebeurd. Volgens ons zat hij in een midlifecrisis, maar welke reden ook, het is gebeurd. Maar te horen dat jij je zus zo steunt, zal haar zeker enorm goed doen! Het is idd allemaal moeilijk en complex.

Het is heel begrijpelijk dat je je angstig en gekwetst voelt. Wat jij meemaakt is zwaar, en het is normaal dat het vertrouwen even weg is. Probeer goed te voelen wat er in jou gebeurt en dat ook te delen met je partner. Blijf praten over je emoties, en geef jezelf tijd om het bedrog een plek te geven.

Vertrouwen groeit langzaam terug, en dat is oké. Focus op wat er nu gebeurt tussen jullie en werk samen met je partner aan openheid en eerlijkheid. Soms helpt het ook om ervaringen van anderen te lezen of boeken over relaties en herstel te bekijken; dat kan inzicht geven in wat je voelt en hoe je verder kunt.

Het belangrijkste: wees zacht voor jezelf en neem de tijd die je nodig hebt om je emoties te verwerken.

Mijn vriendin is ook loyaal naar haar familie en vrienden. Over het algemeen vind ik dat wel een goede eigenschap. Vroeger had ik wel eens het idee dat ze wel heel veel (te veel) over had voor anderen, maar tegenwoordig kan ze beter voelen wat voor haar belangrijk is en van daaruit een keuze maken.

Ze is wel nog soms bang dat onze relatie misschien gaat eindigen en dat ik er met een andere vrouw vandoor gaat, terwijl daar mijns inziens ook geen reden voor is, omdat we het fijn hebben samen. Ze kan dan ook jaloers worden.

Maar ook dit is "zachter" geworden naarmate ze bewust hiermee bezig is en beter leert te voelen wie zij is, wat ze wil, en niet in de valkuil trapt van het volgen van oude drama's / gedachtes.

Beste Veerle wat een eerlijk verhaal. Ik heb in de situatie van je man gezeten.
Ik raad je aan om het boek Verliefd op een ander van Mira Kirshenbaum te lezen. Daarin staan de redenen waarom mensen een affaire beginnen. Vaak is het iets wat je mist bij jezelf en de nieuwe ik die je tegenkomt blaakt van energie.
Als je een idee hebt van wat je miste kunt vervolgens jezelf de vraag stellen hoe serieus en bestendig de nieuwe relatie zal zijn en of je liever weer energie steekt in de relatie met je vaste partner.
Ik raad aan om zo snel mogelijk open te zijn naar je man. Vroeg of laat komt een affaire namelijk altijd uit en dan is de ellende veel erger. Ook als je niet met hem verder wil is dat beter.
Realiseer je ook dat je man op dit moment geen enkele kans heeft. Jij leeft op een roze wolk, hebt in je affaire niet te maken met de dagelijkse zaken en sleur binnen een vaste relatie dus het is alleen maar leuk. Hij voelt ongetwijfeld al enige afstand tussen jullie en die zal alleen maar groter worden.
Wat je hebt geleerd van de affaire zou je kunnen toepassen om je vaste relatie weer nieuw leven in te blazen. Het is niet de makkelijkste weg maar het kan zeker. En als je voor je man kiest verbreek dan alle contact met de minnaar. Zelf als dat betekent dat je ontslag moet nemen.
Je man verdient in elk geval eerlijkheid van jouw kant, zeker na 20 jaar huwelijk.
Veel sterkte.

Ik kan je gevoel goed voorstellen. Relatietherapie kan heel goed werken, zeker omdat hij moeilijk over emoties praat. Een therapeut kan hier als onafhankelijke partij jullie in begeleiden. Wij hebben dat ook gedaan en heeft ons echt geholpen. We zijn er nog niet, maar maken wel stappen in de goede richting. Voor jou is het heel belangrijk om de waarom vraag beantwoord te krijgen. En ook hoe het met zijn gevoel nu voor jou staat. Dat heb je allemaal nodig om verder te kunnen. Dat is misschien allemaal niet makkelijk voor hem, om daar naar terug te gaan, maar dat zou hij voor jou moeten doen. Alleen dan kan je verder.

Beste Nick 😁. Je lijkt het aardig rustig op te pakken. Op de website ouders.nl vind je een forum over verdergaan na ontrouw. Daar lees je veel ervaringsverhalen, overwegend van vrouwen. Veel deelnemers daar hebben langere tijd last van wat er is gebeurd. Je kunt hier met anderen over praten op dit forum. Sterkte! Mijn ervaring is dat de eerste periode na het uitkomen een rollercoaster is aan gevoelens. En dat gevoelens heen en weer gaan van boosheid, verdriet en houden van. Kan zijn dat er nog meer op je af gaat komen aan emoties.

Bedankt voor je reactie, Anoniem. 😉

Ik zal die website er eens op naslaan. Ik herken helemaal de gevoelens die je beschrijft. Ik houd me vast aan het idee dat ik haar niet kwijt ben en we samen verder willen.

Voor wat betreft het rustig oppakken: dat is vooral de ratio. Ik kan het verleden niet veranderen en wil alles graag begrijpen. Mijn gevoel is een ander verhaal.

Aha. Ik heb ook gemerkt dat er een groot gat kan zijn tussen hoofd en hart. In mijn hoofd kon ik het enigszins begrijpen, was er begrip voor de moeilijke tijd waar mijn vrouw doorheen ging. In mijn hart voelde ik me bedrogen, onveilig, onbelangrijk en last van ranzige beelden. En boosheid naar de derde, t*ring zeg… Voor mij is het heel belangrijk geweest (en nog steeds) dat ik deze gevoelens serieus nam. Je kunt het verwerken door te voelen wat je voelt. Dan kan het minder en/of draaglijk worden. Sterkte!

Als ik je woorden lees, dan ervaren we hetzelfde. Ik vind het fijn dat je dit met me deelt. Bij mij overheerst het gevoel van onveiligheid. De zekerheid en het vertrouwen dat er al die (25) jaren is geweest, staat ineens op losse schroeven.

Ik ben wel benieuwd naar hoe jij omging/-gaat met die gevoelens.

En heel eerlijk gezegd ook naar hoe lang je er al mee worstelt. Ik krijg het idee dat dit al een langere tijd is.

Ik ben nu ongeveer een jaar verder na het opbiechten. Het gaat goed en wij gaan samen goed. Heel veel geleerd en ontdekt en daar ben ik dankbaar voor. Tegelijk blijft de pijn en op momenten overvalt het me. Paar dingen die ik heb gedaan om het te verwerken:

- janken
- schreeuwen (in de auto)
- veel vragen aan mijn vrouw gesteld om beeld te vormen bij dat wat ik te verwerken had
- roken (af en toe)
- alleen zijn
- wakker liggen
- fietsen en hardlopen
- veel lezen (boeken en internet), luisteren (podcasts) en kijken (bv Esther Perel)
- wij zijn samen en afzonderlijk in therapie gegaan
- eindeloos praten met elkaar
- enkele mensen in vertrouwen genomen
- muziek luisteren
- bidden
- contact gezocht met de derde
- mezelf beheerst (geen hekel dingen gedaan)
- afleiding gezocht bv in werk

Het is een proces van vallen en opstaan. Vallen wordt steeds minder en opstaan makkelijker. Ondanks alles lukte het aardig goed mijzelf te blijven zorgen. Door het zo aan te gaan hebben hebben wij veel ontdekt over onszelf en elkaar. Ik denk dat wij hier niet hap hadden gestaan zonder hulp van geweldige therapeuten. Waren wel paar dingen helpend: mijn vrouw heeft al mijn vragen eerlijk beantwoord, zij heeft alle contact met de derde verbroken en wij hebben ons echt wat teruggetrokken uit sociaal leven.

Wat ik lastig vond: dat mijn vrouw de derde in bescherming nam en dat ik niemand kon spreken die hetzelfde had meegemaakt. Inmiddels kijkt mijn vrouw met meer afstand naar alles wat gebeurd is. En kan nu zien hoe manipulatief de derde was. Het was niet mooi en het was niet echt. Het was fout en ongezond. Ik vermoed dat de komende maanden boog heel veel gaat gebeuren in je hoofd, in je hart en hoe je naar de situatie kijkt. Hoop dat het je lukt om goed te voelen wat je wilt en nodig hebt.

En nog: wij gaven toe aan hoe het was. Wanneer de pijn heftig was hadden we het moeilijk en gingen we soms een paar dagen apart. Als er verbondenheid was gingen we leuke dingen doen. Gewoon zoveel mogelijk in het moment.

Hallo Anoniem, enorm bedankt voor je uitgebreide reactie. Dit waardeer ik echt. Vooral de extra toevoeging is een hele goede.

Ik herken in jouw lijstje een aantal dingen die ik ook doe. Vanwege de vakantie is afstand nemen van elkaar en afleiding zoeken in werk op dit moment lastig, maar dat zie ik binnenkort goed komen.

Ik heb haar deze conversatie ook laten lezen.

Je schrijft dat je contact hebt opgenomen met de derde. Ik sta daarover ook in dubio. We hebben (via berichten) wel contact met elkaar gehad en dat ging heel respectvol. Ik overweeg om hem persoonlijk te ontmoeten. Ik ben erg benieuwd naar hoe jij dat hebt gedaan en vooral naar wat het je opgeleverd heeft.

Het contact tussen mijn vrouw en de derde is inmiddels verbroken en ik merk dat ze het daar erg moeilijk mee heeft en mijn beurt heb ik het daar weer moeilijk mee.

Ik lees ook dat de situatie wel anders is. Zij hadden een gelijkwaardige relatie en hoewel ik de mogelijkheid van een open huwelijk echt heb overwogen, is dat vanwege zijn partner (die het zijn partner niet kan vertellen en bij wie hij niet weg wil) geen optie. Ik wil op die manier geen onderdeel van dit verhaal worden.

Ik verwacht dat de gevoelens van jouw vrouw in het begin echter ook heftig zijn geweest. Hoe is zij daar doorheen gekomen? En wat heeft dat van jou gevraagd?

Nogmaals dank voor je woorden. Het is fijn om er op deze manier met iemand over te kunnen "praten".

Hier ging het op een relatief korte affaire. De derde (zelf ook getrouwd) bleek achteraf al jarenlang verliefd op mijn vrouw. Hij heeft op allerlei manier geprobeerd zich in haar leven op te dringen (zonder dat ik dat wist). Het leek allemaal zo onschuldig… Op een punt dat mijn vrouw het heel moeilijk had stond hij klaar om haar aandacht te geven. Ze heeft de affaire beëindigd en het mij later verteld. Er was toen nog wel sprake van verwarring: geen verlangen, maar wel de gedachte dat hij haar iets had gebracht. Het gevoel dat hij echt een bijzondere man was. Inmiddels is het haar helemaal duidelijk dat deze man heel ongezond was. Dat hij manipuleerde, loog en gewoon uit was op het realiseren van zijn fantasie. En hij liet zich wel kennen toen de affaire gestopt was. Ik vond het verschrikkelijk te zien hoe verblind ze was. Dat ze het voor hem opnam als ik probeerde uit te leggen hoe ziek, immoreel en ongeloofwaardig zijn gedrag was. Tegelijk: niemand heeft haar gedwongen dit te doen, dat is haar eigen verantwoordelijkheid. Maar het is wel zo dat wij mensen onder omstandigheden beïnvloedbaar zijn.

Ik heb een paar keer contact met hem gehad. Behoefte te confronteren. Willem begrijpen hoe iemand hiertoe in staat is: iets doen waarvan je weet dat jouw succes het verlies is van een gezin met kinderen. Ben er niet trots op, maar gelukkig geen gekke dingen gedaan. En zou het daarom zeker niet aanbevelen. Het contact heeft alleen wel blootgelegd (ook voor mijn vrouw) wat een slapjanus het was.

Voor mezelf ontdekt dat een open relatie niets voor mij is. Ben ook wel benieuwd of je daar serieus voor openstaat of dat dat vanuit verwarring is en angst om je vrouw te verliezen. Wij zijn er samen juist in bevestigd dat monogamie (voor ons) de mooiste vorm is van samenleven. Dat mag iets van ons vragen en dat brengt ons veel veiligheid en verbondenheid.

En opnieuw een nabrander: voor mij was helder dat ik geen basis zag als zij gevoelens voor hem zou hebben of houden. Nu begrijp ik dat gevoelens niet zomaar weg zijn. En er is nu eenmaal emotionele en fysieke hechting geweest, dus moet er ook sprake zijn van onthechting. Dat is verschrikkelijk om als bedrogen partner mee te maken. Je zit met je eigen pijn en moet dan heeft degene die je in de steek gelaten heeft jouw compassie nodig.

Gevoel is niet direct te veranderen. Maar een aantal keuzes kun je wel maken (en voor mij was dat cruciaal):

- vanaf nu volledige eerlijkheid
- geen enkel contact en alles verwijderen. Geen foto’s bekijken, geen social media checken, helemaal niets.
- in gesprek met iemand (therapeut) om jezelf een spiegel voor te laten houden

Weet je, de derde is geen slecht mens. Maar heeft wel iets gedaan dat slecht is. Alles wat voor jouw vrouw zo mooi en uniek lijkt aan deze man is alleen maar mooi en uniek omdat het in een affaire plaatsvond. En in een affaire is het altijd weekend. Het geheime, het bedrog, de fata morgana maken het ongezond. De kans is groot dat jouw vrouw in de affaire vooral verliefd is geweest op een stukje van haarzelf dat ze kon zijn (Esther perel).

Hoe dan ook: voor mij was er basis omdat mijn vrouw heeft laten zien dat ze er alles aan wilde doen om het vertrouwen te herstellen. En juist daardoor zijn mijn bewondering en respect vandaag de dag heel groot.

In alles wat ze erover vertelt, was haar relatie met de derde gelijkwaardig. Geen affaire, maar een buitenechtelijke relatie. Ze geeft aan niets bij ons te missen, maar volkomen bij toeval een zielsverwant te hebben getroffen. Het is duidelijk dat ze evengoed van hem houdt, als van mij, zoals je van je kinderen evenveel houdt. Dat heeft een naam: polyamorie. Wat anders is, is dat daarbij de vaste partner (ik dus) op de hoogte is. Dat was hier niet het geval en dat is waar ik het heel moeilijk mee heb.

Ook ik begrijp dat die gevoelens niet zomaar weg zijn en waarschijnlijk zelfs nooit weg zullen gaan. Dat is iets waarmee ik zal moeten leren leven. Je omschrijft heel goed wat ik voel: ik heb mijn eigen pijn en zij heeft mijn steun nodig om die van haar een plek te geven. tegelijkertijd mag ik mezelf ook niet wegcijferen. Dat is momenteel heel lastig.

Wat je schrijft over “in een affaire is het altijd weekend” raakt een gevoelige snaar. Je hebt daar een goed punt en die gedachte is al vaak door me heen gegaan. Aan de andere kant denk ik niet dat dit in hun geval de waarheid recht doet. Misschien moet ik het daar later maar eens met haar over hebben. Op dit moment zijn de gevoelens te sterk om daar een objectief gesprek over te hebben.

Ik herken helemaal wat je schrijft over het contact met de derde: de behoefte om te confronteren. Ik geloof wel dat zijn gevoelens voor haar ook echt zijn. Dat praat niets goed en hij heeft niet goed gehandeld, maar het voelt beter dan wanneer hij haar gebruikt zou hebben. Als ik alsnog besluit hem te ontmoeten, dan denk ik dat we een eerlijk en open gesprek zouden hebben. Je woorden doen me echter twijfelen of het een goed idee is.

De optie van een open relatie is er niet. Die komt er dus ook niet. Je schrijft dat ik dat wellicht heb overwogen uit angst om mijn vrouw te verliezen. Die vraag heb ik mezelf ook diverse keren gesteld. Ik denk dat dit wel heeft meegespeeld.

Heel mooi om te lezen hoe jullie elkaar weer hebben gevonden en ook dat deze nare toestand voor jullie ook mooie dingen heeft gebracht. Dat laatste geldt voor ons ook. We hebben een aantal gesprekken gehad die anders nooit gevoerd zouden zijn. Ook heeft het me heel duidelijk gemaakt dat een mooie relatie, zoals wij die hebben, niet vanzelfsprekend is. Daar ben ik heel dankbaar voor.

Ik ben heel blij met alles dat je schrijft over hoe ermee om te gaan. De noodzaak om eerlijk te zijn en het verbreken van het contact (hoe moeilijk dat ook is). Die afspraken hebben we gemaakt.

Ik weet (nog) niet of ik er zelf met een therapeut over wil gaan praten. Ik kijk eerst even hoe ver we komen met de relatietherapeut. Ik zal dat echter in gedachten houden.

Op dit moment ben ik al heel blij met de spiegel die jij me voorhoudt. Dank daarvoor.

Moeilijk hoor! Mijn vrouw heeft ook een tijdje gedacht dat ze een zielsverwant had gevonden. Een uniek persoon die haar iets te bieden had in deze fase van haar leven. Inmiddels kijkt ze er gelukkig anders naar.

Ik kan zelf niets met het idee van zielsverwanten of polyamorie. Er zijn talloze aantrekkelijke mensen, fysiek en niet fysiek. Sterker: ik geloof dat ieder mens iets moois heeft. De mate van intensiteit (hoe vaak) en intimiteit (waar praat je over en wat is de fysieke afstand) maakt dat wij ons binden aan mensen. Daarmee heb ik ook invloed op mijn gevoelens voor anderen. Ik denk dus dat we allemaal op heel veel mensen verliefd kunnen worden - maar dat wil ik niet en dus denk ik na over gepaste afstand. Kortom: gevoelens zeggen misschien wel meer over de intensiteit en intimiteit dan de ander.
Het volgende is dat de gevoelens veel zeggen over de omstandigheden. Omdat het altijd weekend was, stiekem en dus spannend was, altijd voorbereid en iets om naar uit te kijken - ja natuurlijk lijkt het dan heel bijzonder. Maar de ander stinkt ook op het toilet en blijkt ook mindere dagen en eigenschappen te hebben als je langer samenleeft. En omstandigheden gaan over je eigen leven. Hoe angstig, onzeker, kwetsbaar, ongelukkig, afgestompt leef je? Kortom, gevoelens zijn misschien wel gebaseerd op een droombeeld.
Dan heb je de traumabond. We zijn allemaal op een manier gehecht (inclusief pijn die daarbij hoort) en hebben het voorbeeld van onze ouders. Dat maakt dat we ons bij sommige anderen heel vertrouwd kunnen voelen: ze doen ons (onbewust) thuis voelen in iets dat we kennen. Kortom, misschien zeggen gevoelens wel meer over hechting en trauma dan over de ander.
Tot slot: het eerlijke verhaal is dat onze partners iets in de affaire vonden dat zij niet in onze relatie en/of zichzelf vonden. De vraag is wat dat is. Esther Perel legt uit dat in een affaire mensen vaak verliefd zijn op een ander zelf. Die leuke, energieke en levenslustige kant van ons. De vraag is wat dat activeert, waar het was en hoe je dat behoudt. Kortom, gevoelens gaan misschien wel meer over gemis dan de ander.

Wat ik maar wil zeggen: wij mensen zijn zo speciaal niet. De derde ook niet. Wat je voelt is wel speciaal, maar daar zit waarschijnlijk een wereld onder waarvan het de vraag is of jouw vrouw (en jij, en ik) zich van bewust is. De vraag is of ze dat wil onderzoeken. Dat is zwaar. Maar het kan helpen om los te komen van de ander, te zien wat het echt (niet) was en exclusief te worden voor elkaar.

Dan bemoei ik me met iets waar ik me eigenlijk niet mee moet bemoeien: ik denk dat dit niet kan zonder hulp. En dan ben ik verbaasd dat jullie een therapeut hebben die het na 1 gesprek en 1,5 week al heeft over vergeving. Dat lijkt mij veel te vroeg in het proces en het kan zijn dat je gaat ontdekken dat je het nog niet echt vergeven hebt. Is niet erg als dat gebeurt. Er zijn therapeuten die gespecialiseerd zijn in ontrouw en ik kan aanraden iemand die werkt met EFT (omdat er dan wordt gekeken naar hechting en veiligheid). Als die drempel te hoog is: podcast ‘waar het op neerkomt’ en dan vreemdgaan en wat daarna komt. Verder podcast ‘op zoek naar de liefde’ en dan 4 gesprekken met Barbara Creemers. Vond ik heel helpend. Maar er is nog zoveel meer. Wijsheid!

Dat is een heleboel om over na te denken en dat zal ik ook zeker gaan doen. We zijn zelf ook tot de conclusie gekomen dat het voor vergeven te vroeg is. Verstandelijk kan ik dat wel, maar emotioneel ben ik er echt nog niet aan toe. Dat gaat tijd kosten.

Ik sluit voor mezelf deze thread af. Ik wil wat meer afstand nemen om dingen goed op een rijtje te zetten.

Enorm bedankt dat je naar me hebt "geluisterd" en je ervaring en mening met me hebt gedeeld. En voor de spiegel die je me hebt voorgehouden. Dankbaar.

Heel goed, we laten het hierbij. Voor mijn verwerking was het eerlijk gezegd ook fijn om wat gedachten te ordenen. Hoop dat je er iets aan hebt, maar ben me ervan bewust dat dit ook maar mijn verhaal en ervaring is. En ik van daaruit projecteer. Jij hebt je eigen proces te lopen. Wens je alle kracht.

Ik was ooit de minnares die als gestoorde gek versleten werd bij zijn vrouw.
Haar vertelde hij dat ik een gestoorde vrouw was die achter hem aan zat. Hem continu lastig viel en hem niet met rust liet. Ik wilde zijn gezin kapot maken.

De werkelijkheid : hij had al 4,5 jaar een affaire met me. Belde me elke dag. Appte me de hele dag door. Zelfs op zijn trouwdag, zelfs op vakantie met zijn vrouw. Hij kwam elke dag wel even langs omdat hij me MOEST zien. Ging dagjes met me weg en beloofde me de hemel.
Toen ik erachter kwam dat hij naast mij nog seks had met andere vrouwen heb ik hem gedumpt.
Zijn vrouw kwam erachter, en ik was de gestoorde gek ;-).

Dit heeft me voor eens en voor altijd een keiharde les geleerd. Ik bleek overigens niet de eerste. En inmiddels weet ik, ook niet de laatste. Maar zijn vrouw gelooft hem nog altijd….

Beste William,

Wat verdrietig. De twee soorten gevoelens zijn heel herkenbaar. Mijn partner had voor 4 maanden een affaire, we zijn 8 jaar samen en hebben 3 hele jonge kinderen. Hij koos ervoor het contact te verbreken met de ander, althans dat zegt hij, mijn vertrouwen is nog er beschadigd. We lijken in ieder geval wel beiden bereid tot vechten voor onze relatie.
Als jouw vrouw de affaire wil onderzoeken klinkt dat me in de oren dat ze erg verliefd is, verliefd zijn is geen houden van. Jullie hebben een enorme geschiedenis en een grote verantwoordelijkheid samen. Je moet op dit moment helemaal geen beslissingen nemen, de emoties zijn te groot om helder te denken.
Laat haar ergens anders gaan wonen want ze wil nu niet voor jullie vechten. Rouw om je verloren geliefde, en blijf bij jezelf. Je mag boos zijn, maar dat heeft weinig effect nu op haar. Ga aan jezelf werken, zoek een therapeut om je emoties te onderzoeken, ga veel naar buiten en ga sporten. Vecht ervoor dat jij de stabiele persoon voor je kinderen bent. Als vrouw heeft uitgezocht wat ze wel of niet wil, en ze blijkt wel verder met jou te willen, dan is dat het moment dat jij kan kiezen of je wel of niet verder wil met haar. En dan kan ze voor jou gaan vechten.
Zorg heel goed voor jezelf en accepteer niet dat je je gelijkwaardigheid in een relatie opgeeft om haar maar bij je te houden.

Ik wens je enorm veel sterkte en wijsheid toe!

Ga ik relatietherapie, ik denk dat - als jullie allebei voor jullie relatie willen gaan - dit gaat helpen door deze moeilijke tijd die ook nog eens mooi is vanwege de zwangerschap. Lukt therapie niet - vanwege kosten of andere redenen - práat veel met elkaar, zoek oppas zodat jullie een lange wandeling kunnen maken en praat!

Ik ben ook bedrogen door mijn man (25 jaar getrouwd, 3 kinderen) al 2 x helaas. de eerste keer was een slippertje ik heb toen aangegeven dat dit de laatste keer was. Nu blijkt hij al 10 jaar een relatie te hebben gehad met een collega (die overigens niet meer bij hem werkt). Omdat hij , sinds het is uitgekomen, door de grond zakt van spijt hebben we relatietherapie genomen, want ik wil niet dat mijn kinderen hier de dupe van worden. ik hou ook nog steeds van hem hoe gek ook. Maar dit is wel de laatste keer. Een volgende keer knikker ik hem eruit. Maar voor jou; het is super pijnlijk, zwanger en je man die verliefd is op een ander. Vraag wat die ander hem gebracht heeft; was het - zoals zo vaak - de aandacht, de tijd die ze aan hem kon besteden? De spanning die ontbrak - logisch, is in iedere relatie na jaren zo - of het verliefde gevoel... Als hij echt van je houdt, geeft hij jullie relatie in het belang van jullie allemaal een kans, maar dan moet hij wel alle banden verbreken met die ander. Heel veel sterkte! een lotgenote...

Lieve zwangere dame,

Wat een ellende! Verliefd zijn en een affaire is niet het einde van je relatie. Ga in therapie, ga praten, er staat zoveel op het spel. Spreek hem aan op z’n verantwoordelijkheid. Hij is vader van 3 kinderen en ook hij moet zijn kinderen een veilige jeugd bieden. Hij moet jullie een 2e kans geven.

Heel veel sterkte en liefs vanuit een begripvol hart!